II SA/Wa 1823/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Eugeniusz Wasilewski (spr.), Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2010 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia do zawodowej służby wojskowej i przyznania należności pieniężnych oddala skargę Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r., wydaną na podstawie art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 111 pkt 3, art. 115 ust. 2 oraz art. 116 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 829 ze zm.), odmówił: 1. uchylenia rozkazu personalnego Dowódcy [...] nr [...] z dnia [...] września 2008 r. w przedmiocie zwolnienia z mocy prawa [...] P. C. z zawodowej służby wojskowej, 2. wydania decyzji o przyznaniu żądanych przez [...] P. C. należności pieniężnych. W uzasadnieniu wskazał, iż [...] P. C. wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2009 r., nazwanym "wezwaniem do zapłaty", wystąpił o: 1. wskazanie daty i miejsca, w którym ma się stawić do służby celem podjęcia obowiązków służbowych na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, względnie innych czynności służbowych zleconych przez właściwy organ na mocy stosownych decyzji, 2. uchylenie rozkazu personalnego Dowódcy [...] nr [...] z dnia [...] września 2008 r. w przedmiocie zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej, 3. nadesłanie odpisu decyzji finansowej uprawnionego organu administracji państwowej, wydanej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu go z zawodowej służby wojskowej, z przedstawieniem szczegółowych wyliczeń finansowych związanych ze stwierdzeniem nieważności decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, 4. dokonanie wpłaty należności finansowych w formie przelewu bankowego: – kwoty [...] zł tytułem utraconych korzyści wynikających z kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych zmian mających wpływ na prawo do uposażenia lub jego wysokość za okres od [...] października 2008 r. do [...] maja 2009 r. wraz z ustawowymi odsetkami, – kwoty [...] zł tytułem odszkodowania, o którym mowa w art. 116 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, tj. wydaniem w dniu 25 lutego 2009 r. wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt II SA/Wa 1572/08), w wyniku którego doszło do unieważnienia orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] września 2009 r. oraz rozkazu personalnego Dowódcy [...] nr [...] z dnia [...] września 2008 r. Organ stwierdził, iż status prawny wnioskodawcy odnośnie jego niezdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej nie zmienił się po wydanym wyroku WSA w Warszawie, albowiem Sąd, stwierdzając nieważność decyzji Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. w przedmiocie niezdolności do zawodowej służby wojskowej, pozostawił w mocy i obrocie prawnym decyzję Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. uznającą P. C. za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej. Skoro decyzja TWKL pozostaje w mocy i obrocie prawnym, zatem nie ma podstaw do uchylenia czy zmiany rozkazu personalnego Dowódcy [...] w przedmiocie zwolnienia [...] P. C. z zawodowej służby wojskowej. Rozkaz taki jest wydawany jedynie dla celów ewidencyjnych stwierdzającym fakt zwolnienia żołnierza ze służby w takiej sytuacji z mocy prawa (art. 115 ust. 2 i 3 ustawy pragmatycznej). Tylko zatem "a contrario" decyzja uznająca wnioskodawcę za zdolnego do zawodowej służby mogłaby stanowić podstawę do stwierdzenia tego faktu w rozkazie i przywrócenia wnioskodawcy do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Taka okoliczność nie może mieć miejsca, albowiem wnioskodawca jest trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej. W związku z powyższym brak jest też podstaw do przyznania żądanych należności finansowych. Po rozpatrzeniu odwołania P. C. od powyższej decyzji, Dowódca Jednostki Wojskowej [...] decyzją nr [...] z dnia [...] września 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając stanowisko organu pierwszej instancji o ostateczności orzeczenia terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej uznającego sierż. P. C. za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej i zaliczeniu go do drugiej grupy inwalidzkiej z ogólnego stanu zdrowia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. C. wniósł o uchylenie wydanych decyzji, ewentualnie o stwierdzenie ich nieważności. Decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] nr [...] skarżący zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 116 ust. 1-3 ustawy pragmatycznej oraz § 30 rozporządzenia MON z dnia 29 stycznia 2008 roku w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2008 Nr 23, poz.137 ), poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie po uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2009 r. o sygn. akt. II SA/Wa 1572/08, podczas gdy wymagane było z mocy ustawy podjęcie przez organ stosownych kroków do uchylenia decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej z nową datą, dokonania stosownych nowych naliczeń finansowych i ich wypłaty żołnierzowi, 2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: – art. 153 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, – art. 6 k.p.a. i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 138 k.p.a, polegające na braku oparcia działań organu o obowiązujące normy prawne, nieprawidłowym ustaleniu znaczenia tych norm, wadliwym dokonaniu subsumcji oraz nieprawidłowym ustaleniom następstw prawnych sytuacji w jakiej znalazł się skarżący, w szczególności błędnym ustaleniu konsekwencji prawnych uchylenia przez WSA w Warszawie wydanego przez Rejonową Wojskową Komisję w W. orzeczenia w przedmiocie zwolnienia ze służby i wpływu tejże okoliczności na sytuację skarżącego, w konsekwencji czego nie zastosowano przepisu art. 116 ust. 3 ustawy i nie wypłacono skarżącemu należnego mu od Skarbu Państwa odszkodowania, które powinno nastąpić, – art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 138 k.p.a., poprzez niepodjęcie kroków niezbędnych do załatwienia sprawy w sposób praworządny i z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącego, który wyraża się w jego uprawnieniu do świadczeń finansowych należnych z tytułu stwierdzenia nieważności orzeczenia komisji lekarskiej w przedmiocie niezdolności do służby, a na podstawie którego to skarżący został przedwcześnie zwolniony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w sprawie z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Wbrew zarzutom skarżącego stwierdzić należy, iż organ prawidłowo zinterpretował wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1572/08 wydany w sprawie z jego skargi na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie: 1. niezdolności do zawodowej służby wojskowej, 2. związku schorzeń ze służbą wojskową. Wyrokiem tym Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji w części dotyczącej pkt 1, albowiem stwierdził, iż organ II instancji wydał rozstrzygnięcie w postępowaniu odwoławczym co do części decyzji, w której nie była ona w ogóle zaskarżona. W swoim odwołaniu od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. skarżący wyraźnie zaznaczył, że jest niezadowolony jedynie w części dotyczącej braku uznania związku powstałych u niego schorzeń ze służbą wojskową. Tak więc, co podkreślił Sąd w uzasadnieniu wydanego wyroku, w odwołaniu P. C. nie kwestionował rozstrzygnięcia jego niezdolności do zawodowej służby wojskowej i przyznanej mu w związku z tym kategorii "N". Wobec niezaskarżenia orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., uznającego skarżącego za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej stało się ono skuteczne. Powyższe pozwoliło organowi przyjąć, iż nie zachodzą przesłanki do wyznaczenia skarżącego na stanowisko służbowe i przyznania mu zgłoszonych roszczeń finansowych. Podejmując zaskarżoną decyzję, organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów prawa. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.