II SA/Wa 1823/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Janusz Walawski (sprawozdawca), Protokolant, referent stażysta Aleksandra Olczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi M. S. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia rozkazów personalnych przyznających dodatek za znajomość języka francuskiego, hiszpańskiego, portugalskiego oraz angielskiego przysługującego funkcjonariuszowi oddala skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, działając na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w zw. z § 2 ust. 2 w zw. z ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 kwietnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. z 2012 r., poz. 433) w dniu [...] maja 2012 r. wydał rozkaz personalny nr [...], w którym stwierdził wygaśnięcie z dniem [...] maja 2012 r. prawa M. S. do dodatków za znajomość języków obcych przyznanych następującymi rozkazami Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia : 1) [...] marca 2007 r. nr [...] o przyznaniu dodatku ze znajomość języka francuskiego, 2) [...] marca 2007 r. nr [...] o przyznaniu dodatku za znajomość języka hiszpańskiego, 3) [...] listopada 2008 r. nr [...] o przyznaniu dodatku za znajomość języka portugalskiego, 4) [...] grudnia 2009 r. nr [...] o przyznaniu dodatku za znajomość języka angielskiego. Organ w uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 kwietnia 2012 r. zmieniające rozporządzenie tego organu z dnia 7 października 2002 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. nr 172, poz. 1408 z późn. zm.), obowiązujące od dnia 5 maja 2012 r. w § 2 ust. 1 stanowi, że prawo do dodatku za znajomość języka obcego, przyznane na podstawie dotychczasowych przepisów, wygasa z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2002 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa (...). W przypadku kiedy mamy do czynienia z obowiązkiem, bądź prawem wynikającym wprost z aktu prawnego, skutek prawny następuje z datą jego wejścia w życie a decyzja ma charakter deklaratoryjny. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, w dniu [...] lipca 2012 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ powtórzył argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego i odniósł się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy odmawiając im zasadności. Rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lipca 2012 r stał się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M. S., reprezentowaną przez pełnomocnika. Pełnomocnik skarżącej zarzucił w skardze, że rozkazy personalne zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 10 i art. 107 Kpa oraz brak ustalenia przez organ przesłanek określonych w art. 155 Kpa. Podnosząc powyższe zarzuty, pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonych rozkazów personalnych oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Ponadto wniósł o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania dotyczącego konstytucyjności rozporządzenia, na podstawie którego skarżąca została pozbawiona przedmiotowych dodatków. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wniosek pełnomocnika skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego, postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 października 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1823/12, nie został uwzględniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. W świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżony rozkaz personalny prawa nie narusza. Na wstępie należy podać, że decyzje administracyjne mogą tracić ważność z różnych przyczyn. Prawodawca bierze te okoliczności pod uwagę i umożliwia albo nakazuje stwierdzenie wygaśnięcia decyzji albo jej uchylenie. Organ, który wydał decyzję, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie jej wygaśnięcia nakazuje przepis prawa. W sprawie wygaśnięcia decyzji jako bezprzedmiotowej lub jej uchylenia należy ją traktować jako decyzję w nowej sprawie. Zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 Kpa, organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja: 1) stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony, 2) została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku. § 2. Organ administracji publicznej, o którym mowa w § 1, uchyli decyzję, jeżeli została ona wydana z zastrzeżeniem dopełnienia określonych czynności, a strona nie dopełniła tych czynności w wyznaczonym terminie. § 3. Organ stwierdza wygaśnięcie decyzji lub uchyla decyzję na podstawie przepisów § 1 i 2 w drodze decyzji. W związku z powyżej przytoczonym przepisem, organ administracji publicznej jest zobowiązany do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, jeżeli stała się ona bezprzedmiotowa. Powstaje pytanie, w jakiej sytuacji należy uznać, że decyzja stała się bezprzedmiotowa, a jej stwierdzenie jej wygaśnięcia nakazuje przepis prawa. Na gruncie rozpoznawanej sprawy chodzi o sytuację, w której niemożliwe stało się zrealizowanie celu, jaki miał organ na względzie przy jej wydaniu, a powstały nowe okoliczności powodujące, że zrealizowanie tego celu stało się niemożliwe. W niniejszej sprawie Szef Agencji Bezpieczeństwa stwierdził, na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 kpa, wygaśnięcie rozkazów personalnych przyznających skarżącej dodatki za znajomość języków obcych, wskazując, że uprawnienie to uregulowane w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. nr 172, poz. 1408) zostało wygaszone, poprzez § 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 kwietnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. poz. 433) z dniem 5 maja 2012 r. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu prawo do dodatku za znajomość języka obcego przyznane na podstawie dotychczasowych przepisów wygasa z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Stwierdzenie wygaśnięcia dotychczasowych decyzji o przyznaniu dodatku za znajomość języka obcego następuje w drodze decyzji administracyjnej w formie rozkazu personalnego. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo uznał, że zaistniała w sprawie przesłanka bezprzedmiotowości w związku ze zmianą stanu prawnego, polegająca na uchyleniu przepisu, na podstawie którego wydano decyzję o przyznaniu skarżącej przedmiotowych dodatków i nakazu określonego w § 2 powołanego rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, Sąd uznał je za nietrafne. Organ, wydając zaskarżoną decyzję, nie naruszył wskazanych w skardze norm konstytucyjnych, jak również przepisów postępowania. Nie można stwierdzić, by Prezes Rady Ministrów wydając powyższe rozporządzenie z 16 kwietnia 2012 r., które zmieniło przepisy rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, wyszedł poza granice upoważnienia zawartego w art. 119 ust. 3 ustawy z 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. nr 29, poz. 154 ze zm.), zgodnie z którym Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla każdej Agencji, wysokość dodatków, o których mowa w ust. 1, zasady ich przyznawania i obniżania, sposób ich wypłaty oraz rodzaje dodatków uzasadnionych szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby. Użyty tu zwrot "przyznawanie", winien być odczytywany jako uprawnienie Prezesa Rady Ministrów, do kształtowania ogółu okoliczności związanych z posiadaniem przez funkcjonariusza konkretnego dodatku, a zatem również uprawnienie do ukształtowania zasad cofania przedmiotowych dodatków. Organ prawidłowo zastosował przepis przedmiotowego rozporządzenia. Podstawową zasadą sformułowaną w art. 6 Kpa jest to, że organy administracji publicznej działają na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Organ, wydając decyzję, nie może ani nałożyć obowiązku, ani odmówić przyznania uprawnienia, jeżeli nie wykaże, że uprawniają go do tego konkretne przepisy prawa. Organ administracji publicznej, wydając decyzję administracyjną, stosuje przepisy prawa materialnego obowiązujące w dniu wydania decyzji, chyba że z nowych przepisów wynika coś innego. Przedmiotowe rozporządzenie nie zawiera przepisu odsyłającego do stosowania rozporządzenia, które zostało nim uchylone. Podkreślić należy, że zasada poszanowania praw nabytych jest jedną z fundamentalnych zasad demokratycznego państwa prawa. Jednakże w rozpoznawanej sprawie nie można się doszukać, wbrew temu co twierdzi skarżąca, że prawa te zostały naruszone. Należy podkreślić, że stwierdzenie "bezterminowo" nie oznacza nabycia stałego prawa do przedmiotowego dodatku, ale wskazuje na bliżej nieokreślony czas, w którym dodatek ten przysługuje. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę stwierdził, że nie jest zasadne wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym dotyczącym zgodności z Konstytucją przepisów, na podstawie których organ wydał zaskarżony rozkaz personalny, o co wnosił pełnomocnik skarżącej, z uwagi na brak wątpliwości w tym zakresie. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł jak w sentencji.