II SA/Wa 1825/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2015 r. sprawy ze skargi K. D. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o zdolności do służby wojskowej i inwalidztwa 1. oddala skargę w zakresie zdolności do zawodowej służby wojskowej, 2. odrzuca skargę w pozostałej części. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. orzeczeniem z dnia [...] lipca 2014 r., działając na podstawie § 3, § 4 ust. 1, § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r., poz. 1013) oraz § 12 pkt 1 i § 30 ust. 1, 2, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2010 r. Nr 15, poz. 80 ze zm.), po rozpatrzenia odwołania, utrzymała w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej [...] K. D. Orzeczeniem tym, RWKL w [...] rozpoznała u K. D. (pkt 8 orzeczenia): A. Schorzenia powodujące niezdolność do służby wojskowej: 1. Przewlekły zespół bólowy kręgosłupa piersiowo-lędźwiowo-krzyżowego w przebiegu zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa po przebytej chorobie [...], pod postacią wielopoziomowej dyskopatii odcinka piersiowego i lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa i esowatej skoliozy piersiowo-lędźwiowej z częstymi zaostrzeniami, upośledzające sprawność ustroju - § 62 pkt 2, § 34 pkt 6, § 34 pkt 2. B. Schorzenia współistniejące: 2. Przebyta [...] stopy prawej ze złamaniem kości piętowej, skokowej i łódkowatej nieznacznie upośledzające sprawność ustroju - § 75 pkt 2, 3. Przebyte wygojone złamanie blaszek granicznych ze sklinowaceniem trzonu kręgu Th 12, nieznacznie upośledzające sprawność ustroju - § 34 pkt 1, 4. Obustronne upośledzenie słuchu w zakresie tonów wysokich - § 21 pkt 1, 5. Skrzywienie przegrody nosa upośledzające drożność nosa - § 26 pkt 4, 6. Torbiel grzbietu stopy lewej - § 82 pkt 1. RWKL w [...] określiła, iż schorzenie nr 2 – zakwalifikowano jako pozostające w związku ze służbą wojskową – podstawa: orzeczenie TWKL [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., natomiast pozostałe schorzenia – nie pozostają w związku ze służbą wojskową. Zaliczyła badanego do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia (data powstania inwalidztwa: wrzesień 2013 r.) i do żadnej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową. Stwierdziła, że badany jest zdolny do pracy. K. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W., zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 9 i art. 10 Kpa, poprzez braku zawiadomienia skarżącego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz braku umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań – organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, co miało istotny wpływ na wydanie orzeczenia w przedmiotowej sprawie; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie pkt 8 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia z dnia 31 marca 2003 r. w sprawie ustalenia wykazu chorób przewlekłych w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej oraz chorób i schorzeń, które istniały przed powołaniem do służby wojskowej lecz uległy pogorszeniu lub ujawniły się w czasie trwania służby wojskowej, wskutek szczególnych właściwości lub warunków służby na określonych stanowiskach, przez błędne przyjęcie, iż warunki służby określone w ww. rozporządzeniu nie występowały u [...] K. D.; 3. naruszenie przepisów postępowania, poprzez niezastosowanie przepisów ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin; 4. naruszenie przepisów postępowania, tj. § 22 pkt 4 i 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, poprzez niedokonanie uzupełnienia dokumentacji w zakresie wyników pomiarów czynników szkodliwych oraz informacji żołnierza w formie pisemnego oświadczenia o przebiegu służby wojskowej; 5. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia oraz błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, poprzez błędne przyjęcie, iż uszkodzenie kręgosłupa oraz ujawnione dolegliwości K. D. powodujące niezdolność do służby wojskowej pozostają bez związku z pełnioną służbą wojskową, podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego, w postaci obrazu klinicznego choroby, badań lekarskich, badania przedmiotowego oraz przebieg służby wojskowej, w szczególności skoków spadochronowych i kilku misji bojowych w [...] w sposób jednoznaczny prowadzą do wniosku, iż warunki służby wojskowej miały bezpośredni wpływ na powstałe inwalidztwo, tym bardziej, że za okres powstania uszkodzeń komisja uznała wrzesień 2013 r. (tj. po odbyciu misji w [...]). Wskazując na powyższe zarzuty, K. D. wnosił o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości. W odpowiedzi na skargę Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. wniosła o odrzucenie skargi w części dotyczącej związku schorzeń ze służbą wojskową oraz określenia grupy inwalidztwa i oddalenie skargi w części dotyczącej zdolności do zawodowej służby wojskowej. Dodatkowo, w piśmie z dnia 29 grudnia 2014 r. CWKL w W., odnosząc się do twierdzeń skarżącego, zawartych w jego piśmie z dnia 30 października 2014 r., że nigdy nie był on postrzelony w żadną część ciała, wskazała na treść pisma Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] (nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r.), w którym Przewodniczący Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] przyznaje, że wpis: "[...] stopy prawej ze złamaniem kości piętowej, skokowej i łódkowatej nieznacznie upośledzająca sprawność ustroju" znalazł się w omawianym orzeczeniu omyłkowo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kognicja sądów administracyjnych w zakresie kontroli orzeczeń wojskowych komisji lekarskich jest ograniczona jedynie do kontroli legalności tych orzeczeń w zakresie zdolności do zawodowej służby wojskowej. Sądy te nie są uprawnione do kontrolowania orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w zakresie, w którym orzekają one o związku schorzeń ze służbą wojskową, oraz w którym określają grupy inwalidztwa. W żądaniu skargi zawarto wniosek o uchylenie w całości orzeczenia Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] lipca 2014 r., pomimo iż w konkretnych zarzutach skargi oraz w jej uzasadnieniu K. D. kwestionował ustalenia w zakresie związku schorzeń ze służbą wojskową oraz określeniem grupy inwalidztwa, przy jednoczesnym braku zastrzeżeń skarżącego, co do tej części orzeczenia, w której uznano go za niezdolnego do służby wojskowej. Takie ogólne stwierdzenie zawarte w skardze – żądanie uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości – nakłada na Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie obowiązek dokonania kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia w takiej jego części, która leży w jego kognicji. W tym zakresie – uznania skarżącego za niezdolnego do służby wojskowej – zaskarżone orzeczenie jest prawidłowe i skarga podlega oddaleniu, jako niezasadna. Organ prawidłowo dokonał subsumpcji stwierdzonego schorzenia, zakwalifikowanego jako § 62 pkt 2, § 34 pkt 6, § 34 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2010 r. Nr 15, poz. 80 ze zm.), wywodząc z takiej kwalifikacji niezdolność skarżącego do służby wojskowej. Dlatego w tym zakresie, na zasadzie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę należało oddalić. Natomiast w pozostałym zakresie, na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało odrzucić. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w zakresie, w jakim orzeczenia te ustalają schorzenia (stan zdrowia) danej osoby i ich związek ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego, przysługujących na podstawie innych ustaw niż ustawa o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zakresu zaopatrzenia emerytalnego. Potwierdzeniem powyższego stanowiska jest utrwalony w orzecznictwie administracyjnym pogląd, że sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową (uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99, OSNP 2000/5/167). Takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/100, w odniesieniu do orzeczenia w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i związku ze służbą wojskową stwierdzonych schorzeń dla m.in. celów zaopatrzenia emerytalnego (rentowego), stwierdzając, że w tych sprawach skarga nie przysługuje (porównaj także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1203/04 i z dnia 29 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 203/11). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.