II SA/Wa 1827/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 maja 2025 r. sprawy ze skargi R. S. na postanowienie Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego (dalej: "Szef CBA", "organ") postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...], utrzymał w mocy postanowienie poprzedzające z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] o odmowie wydania R. S. (dalej także: "skarżący") zaświadczenia na podstawie art. 219 k.p.a. w związku z art. 5 ust. 1-4 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych w związku z art. 24 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (dalej: "ustawa o CBA"). Jak wynika z ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie, R. S. wnioskiem z dnia [...] marca 2024 r. doprecyzowanym pismem z dnia [...] kwietnia 2024 r. złożył do Szefa CBA, na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 218 § 1 k.p.a., wniosek o wydanie zaświadczenia zawierającego informację o stanie faktycznym, czy wobec wnioskodawcy są prowadzone przez CBA czynności, o których mowa w art. 13 ustawy o CBA, w szczególności związane z umieszczeniem wnioskodawcy na liście osób i podmiotów prowadzonej przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, na podstawie ustawy z dnia 13 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego (t.j. [pic]Dz. U. 2023 r. poz. 1497). Powyższy wniosek uzasadnił posiadanym interesem prawnym sprowadzającym się do konieczności przedkładania takiego zaświadczenia dla celów prawnej ochrony swoich dóbr osobistych (dobre imię, wizerunek), w tym również jako załącznika i dowodu do ewentualnych pozwów na gruncie cywilnoprawnym o naruszenie jego dóbr osobistych. Uzasadniając odmowę wydania zaświadczenia, organ wskazał na art. 1 ust. 1 ustawy o CBA, zgodnie z którym Centralne Biuro Antykorupcyjne jest służbą specjalną powołaną do spraw zwalczania korupcji w życiu publicznym i gospodarczym, w szczególności w instytucjach państwowych i samorządowych, a także do zwalczania działalności godzącej w interesy ekonomiczne państwa. W celu realizacji tak sformułowanego celu działania Centralnego Biura Antykorupcyjnego, dookreślonego dodatkowo zadaniami wymienionymi w art. 2 ust. 1 ustawy o CBA, ustawodawca wyposażył CBA w kompetencje do wykonywania czynności o określonym charakterze, wskazanych rodzajowo w treści art. 13 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o CBA, tj. czynności operacyjno-rozpoznawczych, czynności kontrolnych, czynności analityczno-informacyjnych oraz czynności dochodzeniowo-śledczych. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o CBA, w związku z wykonywaniem swoich zadań CBA ma obowiązek zapewnić ochronę środków, form i metod realizacji zadań, zgromadzonych informacji oraz własnych obiektów i danych identyfikujących funkcjonariuszy CBA. Realizując powyższy obowiązek, wszystkie wykorzystywane przez funkcjonariuszy CBA i będące w posiadaniu Centralnego Biura Antykorupcyjnego rejestry, ewidencje i inne zbiory danych zawierające informacje zgromadzone przez CBA w toku realizacji zadań ustawowych, mają charakter niejawny, a zatem - w zależności od szeregu okoliczności - informacje w nich zawarte objęte są klauzulą "ściśle tajne", "tajne", "poufne" lub "zastrzeżone". Wobec powyższego organ wskazał w treści postanowienia jedynie ogólną podstawę prawną określoną w art. 5 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych, nie ujawniając jakimi klauzulami objęte są informacje poszczególnego rodzaju. Jak orzekł Naczelny Sąd Administracyjny, istnienie elementu materialnego informacji niejawnych można ustalić na podstawie art. 1 ust. 1 powołanej ustawy, bez potrzeby odnoszenia się do art. 5 tej ustawy, bowiem poszczególne przepisy tego artykułu nie tworzą dodatkowej definicji pojęcia informacji niejawnych, lecz stanowią szczegółowe [pic]rozwinięcie zdefiniowanego w art. 1 ust. 1 ustawy tego pojęcia, służące celom odpowiedniego zakwalifikowania w zakresie stopnia ochrony tych informacji, a nie samej potrzeby ich ochrony (zob. np. wyrok NSA z dnia 8 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 1777/15, LEX nr 2338895). W tym świetle należy wskazać, że na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o CBA, Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego może zezwalać funkcjonariuszom i pracownikom oraz byłym funkcjonariuszom i pracownikom CBA, po ustaniu stosunku służbowego lub stosunku pracy w CBA, a także osobom udzielającym im pomocy w wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych, na udzielenie informacji niejawnej określonej osobie lub instytucji. Jak dodatkowo wynika z treści art. 28 ust. 2 ustawy o CBA, zezwolenie, o którym mowa powyżej, ma charakter ograniczony, albowiem nie może ono dotyczyć udzielenia informacji o: 1) osobie, jeżeli informacje te zostały uzyskane w wyniku prowadzonych przez CBA albo inne organy, służby lub instytucje państwowe czynności operacyjno-rozpoznawczych, 2) szczegółowych formach i zasadach przeprowadzania czynności operacyjno-rozpoznawczych oraz o stosowanych w związku z ich prowadzeniem środkach i metodach, 3) osobie niebędącej funkcjonariuszem CBA, udzielającej pomocy CBA przy wykonywaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych. Organ odwołując się do doktryny, wskazał, że powyższy zakaz dotyczy każdego funkcjonariusza i pracownika CBA, w tym Szefa CBA, a przyjęcie odmiennej interpretacji prowadziłoby do obejścia prawa oraz uniemożliwiało ochronę informacji będących w posiadaniu Centralnego Biura Antykorupcyjnego, a związanych z realizowanymi czynnościami operacyjno-rozpoznawczymi, niezależnie od nośnika tych informacji (zob. np. S. Hoc, Art. 28 [w:] P. Szustakiewicz, S. Hoc, Ustawa o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2023). Niezależnie od powyższego organ wskazał, że odmowa wydania zaświadczenia żądanej treści została oparta przez organ w zaskarżonym postanowieniu przede wszystkim na regulacji art. 5 ustawy o ochronie informacji niejawnych, zaś pomocniczo wskazano na wynikający z art. 24 ust. 1 ustawy o CBA obowiązek ochrony zgromadzonych informacji. Złożony przez wnioskodawcę wniosek o udzielenie informacji, doprecyzowany następnie pismem, w którym wskazano, że należy go rozumieć jako wniosek o wydanie zaświadczenia żądanej treści, zdaniem organu obejmuje w istocie żądanie udostępnienia informacji dotyczących zainteresowań oraz kierunków działalności operacyjnej Centralnego Biura Antykorupcyjnego, w odniesieniu do konkretnej osoby, co do której może istnieć subiektywne przypuszczenie, że pozostaje w zainteresowaniu operacyjnym służby. Organ z tych względów odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Zdaniem organu, wydanie odmiennego rozstrzygnięcia stanowiłoby naruszenie tajemnicy prawnie chronionej, albowiem mogłoby prowadzić do ujawnienia zainteresowań operacyjnych Centralnego Biura Antykorupcyjnego, a tym samym utrudnić realizację zadań ustawowych służby. Jednocześnie zaznaczył, że powyższe pozostaje aktualne niezależnie od tego, czy w rzeczywistości podejmowane były w stosunku do wnioskodawcy określone we wniosku czynności. Zdaniem organu, już sam fakt udzielenia informacji - twierdzącej bądź przeczącej - z rejestrów, ewidencji lub innych zbiorów danych objętych ustawową tajemnicą informacji niejawnych, stanowiłby naruszenie tej tajemnicy. Przeciwne stanowisko prowadziłoby do wniosku, że osoby objęte zainteresowaniem operacyjnym służby specjalnej, mogłyby w drodze postępowania o wydanie zaświadczenia, pozyskiwać informacje niejawne dotyczące czynności podejmowanych w stosunku do tych osób, tym samym czyniąc te czynności nieskutecznymi. Tymczasem, jak słusznie wskazał WSA w Warszawie "niewiedza po stronie osób łamiących prawo, co do informacji objętej wnioskiem (...) ma charakter prewencyjny, zapobiegający, bowiem utrudnia ewentualne działania przestępcze" (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1670/14, LEX nr 1730303). Organ z samej tylko treści żądania był w stanie ocenić, że realizacja wniosku wymaga potwierdzenia lub zaprzeczenia wykonywania czynności objętych tajemnicą ustawowo chronioną, w oparciu o dane wynikające z niejawnych rejestrów i ewidencji, będących w istocie zbiorami informacji zgromadzonych w toku realizacji ustawowych zadań Centralnego Biura Antykorupcyjnego, które - zgodnie z dyspozycją art. 5 ustawy o ochronie informacji niejawnych w zw. z art. 24 ust. 1 oraz art. 28 ust. 2 pkt 1 ustawy o CBA - podlegają szczególnej ochronie. Z tego też względu organ nie miał obowiązku dokonywać kwerendy tych źródeł pod kątem weryfikacji, czy wnioskodawca pozostaje, bądź kiedykolwiek pozostawał, w zainteresowaniu operacyjnym Centralnego Biura Antykorupcyjnego, a tym samym czy prowadzone były wobec niego przez CBA czynności związane z umieszczeniem go na liście osób i podmiotów prowadzonej przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Pismem z dnia 11 października 2024 r. R. S., działając przez profesjonalnego pełnomocnika – adwokata, skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił: 1. naruszenie art. 219 k.p.a. w zw. z art. 218 § 1 k.p.a. w zw. z art. 217 § pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę wydania przez Szefa CBA zaświadczenia o żądanej treści - pomimo, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy wykazał, że posiada interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów, a zważywszy na treść art. 218 § 1 k.p.a. organ miał obowiązek wydania takiego dokumentu, przy czym odmowy wydania zaświadczenia organ nie może uzasadnić wyłącznie ogólnymi twierdzeniami o konieczności ochrony informacji niejawnych, bez odniesienia takich tez do konkretnej zainicjowanej przez niego sprawy, to jest bez dokładnego wskazania lub wyjaśnienia, czy informacje na jego temat w ogóle miałyby zawierać się w dokumentach bądź rejestrach, którym rzeczywiście nadano jedną z klauzul, o których mowa w art. 5 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych; 2. naruszenie art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez sporządzenie przez Szefa CBA wadliwego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia z dnia [...] sierpnia 2024 r., to jest przedstawienia przez organ co najwyżej ogólnych rozważań na temat obowiązku i konieczności stosowania ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych, bez jakiegokolwiek odniesienia zakazów zawartych w ww. ustawie do konkretnych okoliczności niniejszej sprawy, to jest bez dokładnego wskazania lub wyjaśnienia, czy informacje na temat skarżącego w ogóle miałyby zawierać się w [pic]dokumentach bądź rejestrach, którym rzeczywiście nadano jedną z klauzul, o których mowa w art. 5 ustawy o ochronie informacji niejawnych; 3. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia przez organ jakiegokolwiek postępowania dowodowego lub czynności związanych ze sprawdzeniem (np. kwerendy), czy wobec skarżącego były prowadzone jakieś czynności związane z umieszczeniem go na liście osób i podmiotów prowadzonej przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych na podstawie ustawy z dnia 13 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego; 4. na skutek naruszeń wskazanych w pkt 1-3 powyżej - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Szefa CBA z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...], podczas gdy w okolicznościach przedmiotowej sprawy, biorąc pod uwagę argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ winien uchylić ww. postanowienie z dnia [...] czerwca 2024 r. oraz wydać zaświadczenie o żądanej przez skarżącego treści, zamiast powielać wadliwe twierdzenia mające uzasadnić rzekomą zasadność stanowiska zaprezentowanego przez organ w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia Szefa CBA z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...]; 2. zasądzenie kosztów przedmiotowego postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniósł, że argumentacja przedstawiona przez Szefa CBA w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia [...] sierpnia 2024 r. zasadniczo nie różni się od kierunku twierdzeń zaprezentowanych w treści uprzedniego rozstrzygnięcia organu z dnia [...] czerwca 2024 r. wydanego w tym postępowaniu. Skarżący stwierdził, że oczywiście przyjmuje do wiadomości, że istnieje katalog dokumentów, które posiadają nadane klauzule tajności, niemniej pomimo wcześniejszego podniesienia tej kwestii, z zaskarżonego postanowienia w dalszym ciągu nie wynika, czy informacje oraz dokumenty, które mogą być w posiadaniu organu, a mogące być podstawą do wydania zaświadczenia o żądanej treści, są rzeczywiście dokumentami tajnymi. Zgadzając się z twierdzeniem organu, że odmowa wydania zaświadczenia może wynikać z istnienia zakazów udzielania określonych informacji, gdy ma to wynikać z przepisów szczególnych, zauważył, że z przepisów powoływanych przez organ (art. 24 ust. 1 oraz art. 28 ust. 1 ustawy o CBA) w żadnym wypadku nie wynika taki zakaz - tym bardziej w sytuacji, gdy organ powołuje się na nie wyłącznie abstrakcyjnie, nie dokonując jakiejkolwiek analizy, czy ewentualnie posiadane przez organ dane na temat skarżącego miałyby rzeczywiście mieć walor informacji prawnie chronionej. Organ w toku całego postępowania nie wskazał żadnego dokumentu, który posiadałby nadaną określoną klauzulę tajności, a którego konieczność ochrony na podstawie ustawy o ochronie informacji niejawnych rzeczywiście byłaby podstawą do odmowy wydania zaświadczenia. Z tego powodu, utrzymując w mocy postanowienie z dnia [...] czerwca 2024 r., organ ponownie naruszył art. 219 k.p.a. w zw. z art. 218 § 1 k.p.a. w zw. z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. Z tego względu również uzasadnienie zaskarżonego postanowienia z dnia [...] sierpnia 2024 r. jest wadliwe i sporządzone z naruszeniem zasad wynikających z art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. W przeciwieństwie do prezentowania ogólnej argumentacji o konieczności stosowania się do zasad wynikających z ustawy o ochronie informacji niejawnych, organ winien dokładnie i precyzyjnie wyjaśnić, czy - a jeżeli tak, to dlaczego – w konkretnych okolicznościach niniejszej sprawy nie może dojść do wydania zaświadczenia, co stanowiło w ocenie skarżącego jedyne uzasadnienie dla utrzymania w mocy wcześniejszego rozstrzygnięcia z dnia [...] czerwca 2024 r. Organ zatem powtórnie zaniechał przekazania skarżącemu kluczowej informacji, czy informacje na jego temat w ogóle zawierają się w dokumentach bądź rejestrach, którym rzeczywiście nadano jedną z klauzul, o których mowa w art. 5 ustawy o ochronie informacji niejawnych. Organ sam przyznał, że w ogóle nie sprawdził, czy ewentualne dokumenty będące w dyspozycji organu, a dotyczące skarżącego stanowią rzeczywiście informacje niejawne podlegające ochronie na podstawie ustawy o ochronie informacji niejawnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W związku z powyższym Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie postępowania uproszczonego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postanowienie Szefa CBA z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] odmawiające wydania zaświadczenia o żądanej treści, nie narusza prawa. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń uregulowane zostało w przepisach działu VII (art. 217 i nast.) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."). Zaznaczyć należy, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym. Jego istotą jest jedynie urzędowe poświadczenie istniejącego stanu prawnego lub faktycznego. Podkreślić też trzeba, że zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Tym samym nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych, niewynikających z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych, znajdujących się w jego posiadaniu (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 1778/11). Postępowanie, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem są okoliczności, wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencje lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn. I OSK 1518/12). Tak więc organ, w celu ustalenia danych niezbędnych do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez stronę, nie jest uprawniony do stosowania wprost szczegółowych przepisów k.p.a., a zwłaszcza przepisów o postępowaniu dowodowym. Główną rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia pełnią bowiem dane z ewidencji, rejestrów i zbioru dokumentów będących w posiadaniu organu właściwego do wydania zaświadczenia. Organ wydający zaświadczenie nie prowadzi postępowania dowodowego, lecz potwierdza fakty albo stan prawny wynikający z prowadzonej przez organ dokumentacji znajdującej się w jego posiadaniu. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo przyjął, że w rozpoznawanej żądanie wydania zaświadczenia obejmuje konieczność udzielenia informacji o ewentualnie prowadzonych w stosunku do wnioskodawcy czynnościach, o których mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 184 - dalej: "ustawa o CBA"), związanych w szczególności z umieszczeniem skarżącego na tzw. liście sankcyjnej prowadzonej przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Jedynymi zaś czynnościami, które mogą wykonywać funkcjonariusze CBA w przedmiocie ewentualnego postępowania w sprawie wpisu na tzw. listę sankcyjną (tj. na listę osób i podmiotów prowadzoną przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych) są czynności analityczno-informacyjne oraz operacyjno-rozpoznawcze, które nie podlegają udostępnieniu osobie zainteresowanej. Wykonywanie przez Centralne Biuro Antykorupcyjne czynności o takim charakterze nie ma charakteru władczego, nie rozstrzyga bowiem sprawy indywidualnej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia, ani też w drodze innych, niż decyzje administracyjne lub postanowienia aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Czynności te nie mają charakteru administracyjnoprawnego, a zatem ani dokumentacja tych czynności, ani informacje dotyczące ich prowadzenia, nie mogą zostać udostępnione w żadnym trybie przewidzianym w k.p.a., w tym także w trybie zaświadczeniowym. Niezależnie od powyższego, należy też przyznać rację organowi, że wszystkie wykorzystywane przez funkcjonariuszy CBA i będące w posiadaniu Centralnego Biura Antykorupcyjnego rejestry, ewidencje i inne zbiory danych zawierające informacje zgromadzone przez CBA w toku realizacji zadań ustawowych, mają charakter niejawny. Dla zakwalifikowania danej informacji do informacji niejawnej wystarczy element materialny, tzn. istnienie takiej jej cechy, poprzez którą stanowi ona informację, której nieuprawnione ujawnienie spowodowałoby lub mogłoby spowodować szkody dla Rzeczpospolitej Polskiej albo byłoby z punktu widzenia jej interesów niekorzystne, także w trakcie jej opracowywania oraz niezależnie od formy i sposobu jej wyrażania (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych, Dz. U. z 2024 r., poz. 632). Informacja niejawna chroniona jest zatem bez względu na to, czy osoba uprawniona uznała za stosowne oznaczyć ją odpowiednia klauzulą. Jest ona bowiem niejawna z uwagi na zagrożenia wynikające z jej treści, lub sposobu jej uzyskania, a nie w następstwie klasyfikacji (por.m.in. wyrok NSA z dnia 21 września 2012 r. sygn. akt I OSK 1393/12, wyrok NSA z dnia 8 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 1777/15). Dodać też należy, że również ewentualna negatywna odpowiedź na sformułowane we wniosku o wydanie zaświadczenia pytanie, mogłaby prowadzić do udostępnienia informacji niejawnej. Udostępnienie tych informacji byłoby zagrożeniem realnym, stanowiącym możliwość wyrządzenia, określonej w ustawie o ochronie informacji niejawnych, szkody. Dane takie pozwalają bowiem na sformułowanie wniosków dotyczących kierunków zainteresowań CBA i realnych możliwości tej służby. Skoro CBA jest służbą specjalną do spraw zwalczania korupcji w życiu publicznym i gospodarczym, w szczególności w instytucjach państwowych i samorządowych, a także do zwalczania działalności godzącej w interesy ekonomiczne państwa, to poznanie używanych przez nie metod i środków niewątpliwie mogłoby zagrozić realizacji ustawowych zadań. W kontrolowanym postępowaniu zaświadczeniowym organ nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego, albowiem w sposób dostateczny zebrał i ocenił materiał dowodowy, a uzasadnienie zarówno zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia poprzedzającego, zostały sporządzone zgodnie z regułami wyrażonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie Szefa CBA z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] odmawiające wydania zaświadczenia o żądanej treści, nie narusza prawa, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.