II SA/Wa 1828/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. E. S. pismem z dnia 21 września 2016 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, iż natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji wiązać się będzie z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu (konieczność sprzedania broni po cenach znacznie niższych niż ceny zakupu) oraz rodzić będzie trudne do odwrócenia skutki w zakresie ochrony prawa skarżącego do wykonywania polowania w związku z posiadanymi uprawnieniami łowieckimi. Nadto skarżący wskazał, iż wykonanie przedmiotowej decyzji w świetle przedstawionych w skardze okoliczności, związanych ze znajdującą się w toku sprawą o wykluczenie skarżącego z Polskiego Związku Łowieckiego, której rozstrzygnięcie ma istotne znaczenie dla rozpatrywanej w ramach niniejszego postępowania sprawy, godziłoby w zasadę demokratycznego państwa prawa wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP. Niezależnie od powyższego skarżący nadal posiada ważne uprawnienia do polowania, które może i zamierza faktycznie realizować na terenie Unii Europejskiej, co stanowi wystarczającą podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej "P.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Sytuacja taka nie zachodzi w niniejszej sprawie. Następstwa wynikające z decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń nie stanowią trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący nie wykazał, aby zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Powołanie się przez skarżącego na konieczność sprzedania broni nie stanowi przesłanki do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej. Skarżący może uniknąć szkody materialnej związanej z jej ewentualną sprzedażą broni poprzez złożenie jej do depozytu Policji. Zgodność z prawem zaskarżonej decyzji nie może być przedmiotem oceny Sądu na etapie rozpatrywania wniosku o wstrzymanie wykonania. Wobec tego, że w sprawie nie zachodzą okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie środka ochrony tymczasowej, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku strony. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w postanowieniu.