II SA/Wa 1828/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Andrzej Góraj, Protokolant specjalista Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2017 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz E. S. kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], na podstawie art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 576, z późn. zm.) cofnął E. S. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...].02.2016 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia E. S. pozwolenia na broń palną myśliwską, albowiem do organu Policji wpłynęła informacja, że na podstawie orzeczenia [...] Sądu [...] [...] strona została wykluczona z Polskiego Związku Łowieckiego. Organ podał, że w trakcie prowadzonego postępowania uzyskano prawomocne orzeczenie [...] Sądu [...] z dnia [...].12.2015 r., Rep. [...], którym utrzymano w mocy orzeczenie Okręgowego Sądu [...] w [...] z dnia [...].08.2015 r. sygn. akt [...], mocą którego uznano E. S. winnym popełnienia przewinień łowieckich z ustawy Prawo łowieckie i za to wymierzono karę zasadniczą dyscyplinarną wykluczenia z Polskiego Związku Łowieckiego. Pełnomocnik strony poinformował w toku postępowania, że orzeczenie [...] Sądu [...] nie jest ostateczne. Strona złożyła bowiem odwołanie od wymienionego orzeczenia do Sądu Okręgowego w [...]. Poinformował również, że w przypadku strony nie ustała ważna przyczyna posiadania broni, o której mowa w art. 10 ust. 3 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Strona nadal bowiem posiada uprawnienia łowieckie do wykonywania polowania (potwierdzone zdanym egzaminem). W dniu [...].04.2016 r. Polski Związek Łowiecki Zarząd Okręgowy w [...] potwierdził wcześniejszą informację o skreśleniu strony z listy członków Polskiego Związku Łowieckiego. Komendant stwierdził, że w sytuacji, gdy kara orzeczona prawomocnym orzeczeniem [...] Sadu [...] została wykonana i stronę skreślono z listy członków Polskiego Związku Łowieckiego, daje to podstawę do cofnięcia stronie pozwolenia na broń w oparciu o art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Komendant stwierdził, że przynależność do Polskiego Związku Łowieckiego jest wymogiem niezbędnym do dysponowania bronią palną myśliwską do celów łowieckich. Z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie wyraźnie wynika, że uprawnienie do wykonywania polowań przysługuje wyłącznie członkom Polskiego Związku Łowieckiego lub cudzoziemcom. E. S. nie jest cudzoziemcem i nie jest już członkiem Polskiego Związku Łowieckiego. Nie może więc wykonywać polowań, a tym samym używać broni palnej myśliwskiej w celu, do którego ją otrzymał. Organ wskazał też, że strona uzyskała pozwolenie na broń (decyzją z dnia [...].12.2006 r.) w związku z przynależnością do Polskiego Związku Łowieckiego. Tak więc, przynależność do związku warunkowała uzyskanie, a następnie posiadanie pozwolenia na broń palną myśliwską. Skoro prawomocnym orzeczeniem [...] Sądu [...] strona została wykluczona z członkostwa w zrzeszeniu, w myśl przepisów ustawy o broni i amunicji, broni myśliwskiej do celów łowieckich posiadać nie może. Do wykonywania polowania niezbędne jest bowiem nie tylko posiadanie uprawnień (potwierdzonych zdanym egzaminem), lecz także przynależność do Polskiego Związku Łowieckiego. W odwołaniu pełnomocnik strony zarzucił niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, a także przepisów art. 10 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Zdaniem, pełnomocnika organ dopuścił się również naruszenia art. 33 ust. 6 w zw. z art. 35 s Prawa Łowieckiego z uwagi na błędne przyjęcie, że orzeczenie [...] Sądu [...] jest prawomocne, pomimo, iż strona wniosła od niego odwołanie do sądu powszechnego. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podał, iż w toku postępowania odwoławczego ustalił, że w chwili obecnej E. S. nie jest członkiem Polskiego Związku Łowieckiego. W myśl art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. KGP wskazał, że strona uzyskała pozwolenie na broń palną myśliwską w 2006 r. na podstawie art. 10 ust. 1 i 3 pkt 2 ustawy o broni i amunicji sprzed jej nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (która weszła w życie z dniem 10 marca 2011 r.). Zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 10 ust. 1 tej ustawy, pozwolenie na broń wydawane było w sytuacji, gdy okoliczności, na które powoływała się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniały jego wydanie. Do tych okoliczności należały przynależność do Polskiego Związku Łowieckiego oraz posiadanie uprawnień do wykonywania polowania. Ponieważ strona kryteria te spełniała, decyzją z dnia [...].12.2006 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] przyznał jej prawo do posiadania broni palnej myśliwskiej (k. 23). W dniu 10 marca 2011 r. treść art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji uległa zmianie - obecnie właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Organ podał, że jako ważną przyczynę posiadania broni do celów łowieckich ustawodawca wskazał posiadanie uprawnień do wykonywania polowania, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów oraz przynależność do Polskiego Związku Łowieckiego; utrata jednego z tych warunków powoduje możliwość zastosowania fakultatywnej sankcji z art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, tj. cofnięcia pozwolenia na broń. KGP wskazał, że strona została dyscyplinarnie skreślona z listy członków PZŁ (k. 175 akt administracyjnych), ustała zatem okoliczność, która w przeszłości zadecydowała o wydaniu jej pozwolenia. W tej sytuacji pozbawienie jej prawa do broni należy uznać za zasadne. E. S. nie jest cudzoziemcem i nie jest już członkiem Polskiego Związku Łowieckiego. Z tego powodu nie może używać broni myśliwskiej w celu, do którego jest ona przeznaczona, tj. polować. KGP wyjaśnił, że zaskarżenie przez stronę do sądu powszechnego orzeczenia [...] Sądu [...] z dnia [...].12.2015 r. sygn. akt Rep. [...] wykluczającego z szeregów PZŁ nie zmienia faktu, iż orzeczenie to jest prawomocne, ponieważ w myśl § 56 ust. 2 Regulaminu Postępowania Dyscyplinarnego w Polskim Związku Łowieckim, orzeczenia i postanowienia wydane w postępowaniu odwoławczym są prawomocne z chwilą ogłoszenia. Natomiast okoliczność, iż strona została wykluczona z listy członków PZŁ stanowi dla organów Policji potwierdzenie ustania okoliczności faktycznych, które w przeszłości legły u podstaw wydania jej pozwolenia na broń. Organ podkreślił, że wprawdzie przepis art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji ma charakter fakultatywny (właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń ...), jednakże wraz ze skreśleniem z listy członków PZŁ myśliwy traci możliwość wykorzystywania broni myśliwskiej do celu, do jakiego uzyskał na nią pozwolenie, co powoduje, iż brak jest podstaw do zachowania mu tego pozwolenia. Odnosząc się do argumentu pełnomocnika, iż w przypadku strony nie ustała ważna przyczyna posiadania broni, ponieważ w dalszym ciągu posiada ona uprawnienia do wykonywania polowania, Komendant Główny Policji wyjaśnił, iż dyspozycja powyższego przepisu oznacza, że uprawnienia do wykonywania polowania, o których mowa w art. 42 ust. 3 tej ustawy mają charakter jedynie formalny. Mogą się one zmaterializować dopiero wówczas gdy osoba, która odbyła stosowny staż i szkolenie oraz zdała egzamin (art. 42 ust. 4, 6 i 7 omawianej ustawy) uzyska członkostwo w PZŁ. Tak stanowią przepisy ustawy Prawo Łowieckie, które należy uwzględniać w ocenie okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską, o których mowa w art. 10 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Reasumując KGP stwierdził, że uprawnienia do wykonywania polowania należy rozumieć jako prawo do faktycznego jego wykonywania, na które składa się spełnienie co najmniej wymogów określonych w art. 42 ust. 4 ustawy Prawo Łowieckie i członkostwo w PZŁ. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi E. S., reprezentowanego przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik skarżącego zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. mające istotny na wynik sprawy poprzez: - dowolną ocenę zgromadzonych dowodów oraz niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i prawnych podniesionych przez skarżącego w odwołaniu, w szczególności pominięcie, iż skarżący wniósł odwołanie od orzeczenia [...] Sądu [...][...] do Sądu Okręgowego w [...], które nie zostało dotąd rozpoznane, co powoduje, iż zaskarżone orzeczenie [...] nie jest ostateczne i nie podlega wykonaniu. - zignorowanie powołanego w toku postępowania przez skarżącego postanowienia Sądu Najwyższego Izba [...] z dnia 30 marca 2016 r. sygn. akt I KZP 22/15, które to orzeczenie wyznacza kierunek wykładni art. 33 ust. 6 ustawy Prawa łowieckiego, co powoduje, iż odwołanie od orzeczenia Sądu Dyscyplinarnego w tym trybie ma charakter zwyczajnego postępowania odwoławczego, do którego mają zastosowanie przepisy procedury karnej w apelacji, w związku z czym do momentu prawomocnego rozpoznania odwołania zaskarżone orzeczenie nie jest prawomocne ani też nie podlega wykonaniu, - oparcie rozstrzygnięcia na stanowisku Zarządu Okręgowego PZŁ w [...] z pisma z dnia [...].04.2016 r., iż orzeczenie [...] z dnia [...].12.2015 r. w wyniku jego wykonania poskutkowało skreśleniem E. S. z listy członków PZŁ w sytuacji, gdy czynność ta w zw. z brzmieniem i wykładnią art. 33 ust. 6 Prawa Łowieckiego jest nieskuteczna co powoduje, iż w istocie skarżący nie utracił członkostwa w PZŁ, - nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącego na okoliczność zamiaru korzystania przez niego z posiadanej broni w celu realizowania posiadanych uprawnień łowieckich poza granicami Polski. 2) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż: - skoro zgodnie z brzmieniem § 56 ust. 2 Regulaminu Postępowania Dyscyplinarnego w PZŁ orzeczenia i postanowienia wydane w postępowaniu odwoławczym są prawomocne z chwilą ogłoszenia, to wobec tego orzeczenie [...] jest prawomocne podczas, gdy regulamin ten jest aktem wewnętrznym w PZŁ oraz nie wiąże organów administracji publicznej, a przy tym stoi w sprzeczności z wykładnią art. 33 ust. 6 Prawa Łowieckiego, który jest przepisem prawa powszechnie obowiązującego, - skarżący został wykluczony z PZŁ na podstawie orzeczenia [...] Sądu [...][...], podczas gdy orzeczenie to nie jest prawomocne ani wykonalne wskutek wniesienia od niego odwołania do Sądu Okręgowego w [...], - w przypadku E. S. ustała ważna przyczyna posiadania broni, o której mowa w art. 10 ust.3 pkt. 2 ustawy o broni i amunicji, w sytuacji, gdy skarżący nadal posiada uprawnienia łowieckie do wykonywania polowania, które zamierza realizować w krajach Unii Europejskiej, co powoduje, iż nie zachodzi przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń określona w art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. - a w konsekwencji: 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 10 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe przyjęcie, iż w przypadku skarżącego istnieją przesłanki uzasadniające cofnięcie mu pozwolenia na broń palną myśliwską, - art. 33 ust.6 w zw. z art. 35s Prawa Łowieckiego poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe przyjęcie, iż orzeczenie [...] Sądu [...] jest prawomocne oraz wykonalne i nie zmienia tego wniesienie od niego odwołania do sądu powszechnego na podstawie art. 36 ust. 6 Prawa Łowieckiego, podczas gdy środek zaskarżenia wniesiony w tym trybie posiada charakter zwyczajnego, a nie nadzwyczajnego środka odwoławczego, na co wskazuje wprost zd. drugie tego przepisu stanowiące, iż "Od orzeczenia sądu okręgowego kasacja nie przysługuje." Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pełnomocnik rozszerzył argumentację postawionych zarzutów, przywołując w szczególności wyrok TK z dnia 6 listopada 2012 r. sygn. akt K 21/11 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30.03.2016 r. sygn. I KZP 22/15. Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Pełnomocnik odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77§ 1 i art. 80 k.p.a. wskazał, że zarzut jest bezpodstawny z uwagi na fakt, że orzeczenie [...] Sądu [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., sygn. akt: Rep. [...] w przedmiocie wykluczenia skarżącego z szeregów PZŁ uzyskało walor prawomocności z chwilą ogłoszenia (vide: § 56 ust. 2 Regulaminu Postępowania Dyscyplinarnego w PZŁ). Podniósł, że zgodnie z normą zrekonstruowaną z art. 35 s ust. 1 Prawa łowieckiego szczegółowe zasady funkcjonowania sądów łowieckich oraz rzeczników dyscyplinarnych, a także szczegółowe zasady postępowania przed tymi organami określi regulamin sądów łowieckich i rzeczników dyscyplinarnych Polskiego Związku Łowieckiego uchwalony przez Naczelną Radę Łowiecką. Organ wskazał, że Regulamin Postępowania Dyscyplinarnego w PZŁ wolą ustawodawcy, na podstawie art. 35 s ust. 1 Prawa łowieckiego stanowi podstawę prawną do wydawania decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń do celów myśliwskich. Zaznaczono jednocześnie, iż podstawę prawną stanowi nie tyle przywoływany Regulamin, ile norma z art. 35s ust. 1 Prawa łowieckiego. Zdaniem Organu II instancji brak przynależności do PZŁ stanowi wypełnienie przesłanki z art. 18 ust., 4 u.o.b.i.a., co skutkowało w przedmiotowej prawie wydaniem przez organ I instancji decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń. Powyższego toku rozumowania nie zmienia w żaden sposób, że skarżący zamierza polować poza granicami Polski. Przy piśmie z dnia 7 grudnia 2016 r. pełnomocnik skarżącego przedłożył odpis sentencji wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. sygn. akt [...] uchylającego orzeczenie [...] Sądu [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. sygn. akt Rep. [...] i przekazującego sprawę [...] Sądowi [...] w [...] do ponownego rozpoznania, wnosząc o przeprowadzenie dowodu. Przy piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r. pełnomocnik skarżącego przedłożył odpis wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. sygn. akt [...] wraz z uzasadnieniem wnosząc o przeprowadzenie z niego dowodu na okoliczność uchylenia orzeczenia [...] Sądu [...] o wykluczeniu skarżącego z PZŁ, jak również na okoliczność, że orzeczenie to nie było prawomocne w chwili wydania przez organ zaskarżonej decyzji, a skarżący pozostawał wówczas członkiem PZŁ. Na rozprawie w dniu 24 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił wniosek dowodowy i na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. przeprowadził dowód z przedłożonego odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. sygn. akt [...], którym uchylono orzeczenie [...] Sądu [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. sygn. akt Rep. [...] i przekazano sprawę [...] Sądowi [...] w [...] do ponownego rozpoznania. Sąd na rozprawie przeprowadził także, na wniosek pełnomocnika skarżącego, na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., dowód z dokumentu wskazującego dokonanie przez skarżącego wpłaty składki członkowskiej w PZŁ za 2017 r.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Podstawę wydania E. S. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, co nastąpiło decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. była, jak wskazano w zaskarżonej decyzji, przynależność do Polskiego Związku Łowieckiego oraz posiadanie uprawnień do wykonywania polowania (k-23 akt administracyjnych). W ocenie Sądu, organ dokonał w niniejszej sprawie błędnych ustaleń faktycznych polegających na przyjęciu, że E. S. w dniu wydania decyzji cofającej pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej nie był członkiem Polskiego Związku Łowieckiego. Za zasadny tym samym Sąd uznał podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. tj. art. 7 i art. 80 k.p.a. Ocena organu Policji, co do zaistnienia okoliczności utraty przez stronę członkostwa w PZŁ była w świetle materiału dowodowego oceną dowolną. W konsekwencji, wobec błędnego przyjęcia za udowodnioną okoliczność utraty przez E. S. członkostwa w PZŁ, organ niewłaściwie zastosował przepis art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, co miało wpływ na wynik sprawy. Zarzuty skargi w tym zakresie Sąd uznał zatem za trafne. W dacie wydania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r., jak też w dacie wydania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji, brak było bowiem podstaw do przyjęcia, że strona postępowania nie jest członkiem Polskiego Związku Łowieckiego. W sprawie jest bezsporne, że w toku postępowania administracyjnego, pełnomocnik E. S. podnosił – jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ I instancji – że od orzeczenia [...] Sądu [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., Rep. [...] utrzymującego w mocy orzeczenie Okręgowego Sądu [...] w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. sygn. akt [...], którym uznano E. S. winnym popełnienia przewinień łowieckich i za to wymierzono karę zasadniczą dyscyplinarną wykluczenia z Polskiego Związku Łowieckiego, E.S. wniósł odwołanie do Sądu Okręgowego w [...]. Okoliczność ta została przez organ I instancji zignorowana. Organ nie dokonał we własnym zakresie żadnych rozważań, co do skutków – dla prowadzonego postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń – faktu wniesienia odwołania i konsekwencji prawnych przeniesienia postępowania przed sąd powszechny. Fakt dokonania przez organ I instancji błędnych ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie wynikał zatem w istocie z tego, że organ Policji oparł się wyłącznie na informacji uzyskanej z Zarządu Okręgowego PZŁ w [...]o skreśleniu E. S. z listy członków PZŁ, nie dokonując własnych ustaleń. Tymczasem, do organu administracji publicznej należy podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny ale także słuszny interes obywateli. Zwłaszcza w sytuacji, gdy decyzja wydawana przez organ Policji jest decyzją fakultatywną, należy dołożyć wszelkich starań, aby nie można było mówić o naruszeniu zasady pogłębiania zaufania do organu administracji. Komendant Główny Policji – odnosząc się do zarzutów odwołania – błędnie natomiast przyjął, że wniesienie do sądu powszechnego odwołania od orzeczenia [...] Sądu [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. sygn. akt Rep. [...] nie zmienia faktu, iż orzeczenie to jest prawomocne. Organ wskazał, że w myśl § 56 ust. 2 Regulaminu Postępowania Dyscyplinarnego w Polskim Związku Łowieckim, orzeczenia i postanowienia wydane w postępowaniu odwoławczym są prawomocne z chwilą ogłoszenia. Natomiast okoliczność, iż strona została wykluczona z listy członków PZŁ stanowi dla organów Policji potwierdzenie ustania okoliczności faktycznych, które w przeszłości legły u podstaw wydania jej pozwolenia na broń. Istotnie § 56 ust. 2 Regulaminu Postępowania Dyscyplinarnego w Polskim Związku Łowieckim stanowi, że orzeczenia i postanowienia wydane w postępowaniu odwoławczym są prawomocne z chwilą ogłoszenia, zaś § 74 ust. 1 tego Regulaminu stanowi, że orzeczenia i postanowienia podlegają wykonaniu z chwilą uprawomocnienia się o ile niniejszy regulamin nie stanowi inaczej. Nie można jednak tracić z pola widzenia, że Regulamin ten nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego. Wprawdzie przepis art. 35s ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 2168 ze zm.) określa, że szczegółowe zasady funkcjonowania sądów łowieckich oraz rzeczników dyscyplinarnych, a także szczegółowe zasady postępowania przed tymi organami określi regulamin sądów łowieckich i rzeczników dyscyplinarnych Polskiego Związku Łowieckiego uchwalony przez Naczelną Radę Łowiecką, to jednak powyższe nie oznacza, że rozstrzygnięcie organu Policji w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną można oprzeć na tym akcie wewnętrznym. Podkreślenia wymaga, że sama ustawa Prawo łowieckie nie określa kiedy orzeczenie dyscyplinarne jest prawomocne i kiedy podlega wykonaniu. W art. 35p ust. 2 ustawy Prawo łowieckie wskazano jedynie, że w przypadku prawomocnego ukarania koszty postępowania dyscyplinarnego ponosi ukarany, zaś w art. 35r ustawy wskazano, że ukaranie przez sąd łowiecki ulega zatarciu po upływie 5 lat od dnia uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego. Przepis art. 35s ust. 2 ustawy Prawo łowieckie stanowi zaś, że w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 6a (odpowiedzialność dyscyplinarna) do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Kodeks postępowania karnego. W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę kwestia prawomocności i wykonalności orzeczenia [...] Sądu [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Rep. [...] (orzeczenia sądu [...] drugiej instancji) w przedmiocie wykluczenia skarżącego z Polskiego Związku Łowieckiego, nie może być rozpatrywana w oderwaniu od brzmienia przepisu art. 33 ust. 6 ustawy Prawo łowieckie. W powołanym przepisie ustawodawca postanowił, że w sprawach utraty członkostwa w kole łowieckim, nabycia lub utraty członkostwa w Polskim Związku Łowieckim po wyczerpaniu postępowania wewnątrzorganizacyjnego albo od orzeczeń i postanowień kończących postępowanie dyscyplinarne stronom postępowania przysługuje, w terminie 14 dni od otrzymania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie, odwołanie do sądu okręgowego, z zastrzeżeniem art. 42da ust. 3. Od orzeczenia sądu okręgowego kasacja nie przysługuje. W świetle brzmienia powołanego przepisu należy przyjąć, że postępowanie przed sądem okręgowym, zainicjowane wniesieniem odwołania od orzeczenia [...] Sądu [...], jest kontynuacją wcześniej wszczętego postępowania dyscyplinarnego i bezspornie toczy się na podstawie przepisów k.p.k. (v. postanowienie SN z dnia 30 marca 2016 r. sygn. akt I KZP 22/15, Lex nr 2053313). Wszelkie ewentualne wątpliwości co do charakteru postępowania przed sądem okręgowym rozwiewa uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2016 r. sygn. akt III CZP 46/16 (Lex nr 2113361), zgodnie z którą, odwołanie w sprawie utraty członkostwa w kole łowieckim oraz nabycia lub utraty członkostwa w Polskim Związku Łowieckim (art. 33 ust. 6 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie, jedn. tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 1226 ze zm.) sąd okręgowy rozpatruje jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o apelacji. Podkreślenia przy tym wymaga, że postępowanie dyscyplinarne przewidziane wobec członków PZŁ, podobnie jak postępowanie karne, ma charakter represyjny. Właśnie w związku z tym represyjnym charakterem postępowania dyscyplinarnego, Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 listopada 2012 r. sygn. akt K 21/11 (OTK-A 2012/10/119, Lex nr 1227016), jednoznacznie wskazał, że gwarancją konstytucyjnej ochrony osób podlegających odpowiedzialności dyscyplinarnej jest przyznanie im możliwości wniesienia odwołania do sądu, który kontroluje poprawność postępowania dyscyplinarnego i jest upoważniony, by uchylić orzeczenie wydane przez organy dyscyplinarne. Trybunał Konstytucyjny wskazał przy tym, że konstytucyjnej ochronie podlega m.in. wolność zrzeszania się, której ochronę prawo łowieckie poręcza. Biorąc pod uwagę, że Polski Związek Łowiecki jest zrzeszeniem osób fizycznych i prawnych utworzonym na mocy ustawy i działającym na podstawie ustawy Prawo łowieckie oraz statutu, którego działalność podlega nadzorowi ministra właściwego do spraw środowiska (art. 35a ust. 1 ustawy Prawo łowieckie), organ Policji rozstrzygający na podstawie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 2 tej ustawy, nie może dokonywać ustaleń faktycznych z pominięciem regulacji zawartej w art. 33 ust. 6 ustawy Prawo łowieckie, co w tej sprawie nastąpiło. Skoro weryfikacja orzeczenia dyscyplinarnego [...] może doprowadzić do uchylenia tego orzeczenia przez sąd powszechny i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia [...] Sądowi [...], to w sytuacji, gdy wniesione zostało odwołanie do sądu okręgowego, nie można mówić o prawomocności orzeczenia [...]. Nie istnieje bowiem w takiej sytuacji stan niepodważalności orzeczenia sądu łowieckiego za pomocą zwyczajnego środka odwoławczego, wykluczający kontynuację tegoż postępowania dyscyplinarnego. Wykonalność orzeczenia dyscyplinarnego należy zaś wiązać z jego prawomocnością. Tym samym, błędne ustalenie faktyczne co do utraty przez E. S. członkostwa w PZŁ skutkowało niewłaściwym zastosowaniem przez organy Policji przepisu art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Komendant Główny Policji utrzymując w mocy wydaną z naruszeniem powołanego przepisu decyzję organu I instancji naruszył nadto przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Dodatkowo jedynie wskazania wymaga, że uchylenie przez Sąd Okręgowy w [...] Wydział [...] Karny [...] wyrokiem z dnia [...] grudnia 2016 r. sygn. akt [...] orzeczenia [...] Sądu [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. sygn. akt Rep. [...], na którym oparta została zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji, i przekazanie przez Sąd Okręgowy w [...] sprawy [...] Sądowi [...] w [...] do ponownego rozpoznania stanowi przesłankę wznowieniową, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., co także przemawia za uchyleniem zaskarżonej decyzji KGP i decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i a oraz b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O kosztach postępowania sądowego, jak w punkcie 2 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy w zw. z oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.), zaliczając do tych kosztów kwotę 480 zł z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego oraz kwotę 200 zł z tytułu uiszczonego wpisu sądowego.