II SA/Wa 1830/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk, Sędziowie WSA Olga Żurawska – Matusiak, Sławomir Fularski (sprawozdawca), Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2013 r. sprawy ze skargi R.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską – oddala skargę – Decyzją z [...] sierpnia 2012 r. nr [...], Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej "K.p.a.") oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576, dalej jako "ustawa o broni i amunicji"), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z [...] czerwca 2012 r. nr [...], cofającą R.K. (dalej jako "skarżący") pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Do wydania powyższych decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Organ pierwszej instancji cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną do celów łowieckich wskutek zakwalifikowania go do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, tj. stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego – skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Podstawą zaliczenia go do tej grupy osób było skazanie skarżącego przez Sąd Rejonowy w S., II Wydział Karny wyrokiem sygn. akt [...] z [...] grudnia 2011 r. za przestępstwo z art. 178a § 1 Kodeksu karnego (dalej jako "K.k."), tj. umyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Wyrok ten został utrzymany w mocy przez Sąd Okręgowy w K., IX Wydział Karny – Odwoławczy orzeczeniem sygn. akt [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. Skarżący w ustawowym terminie złożył odwołanie od decyzji cofającej mu pozwolenie na broń do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego oraz prawidłowego rozpoznania. Wniósł również o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci zaświadczenia z krajowego rejestru karnego załączonego do odwołania na okoliczność, iż jego osoba w nim nie figuruje. Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 oraz 80 K.p.a., poprzez błędne, niepełne i niekompletne zebranie materiału dowodowego w sprawie, a następnie jego wadliwą ocenę, prowadzącą do wyciągnięcia wniosków sprzecznych nie tylko ze stanem faktycznym, ale nawet ze stanem prawnym obowiązującym w RP, w szczególności w zakresie ustalenia karalności odwołującego za czyn z art. 178a § 1 K.k. Zdaniem skarżącego w jego sprawie naruszono przepisy prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji w zw. art. 18 ust. 1 pkt 2, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na ocenie i analizie tylko niektórych przesłanek warunkujących cofnięcie pozwolenia na broń, a nie odniesienie się przez organ do pełnego brzmienia i wykładni ww. przepisów, a co za tym idzie – nie poczynienie przez organ pierwszej instancji ustaleń w zakresie wypełnienia lub nie przez odwołującego przesłanek określonych w ww. przepisach. Skarżący wskazał, że z aktualnego wypisu z rejestru karnego pozyskanego na datę sporządzenia odwołania wynika, że jest on osobą niekaraną, co według niego oznacza, że organ pierwszej instancji nie pozyskał prawidłowo dowodów mogących świadczyć o zachodzeniu podstaw do cofnięcia mu pozwolenia na broń. Sprzeciw i zastrzeżenia budzi u niego również powoływanie się przez organ pierwszej instancji na "rzekomą karalność" w 2001 r. za czyn z art. 178a § 1 K.k. Skarżący podniósł również, iż organ pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni materialnoprawnych przepisów stanowiących podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń, gdyż oparł się na niepełnym brzmieniu tych przepisów, tj. skoncentrował się na przesłance skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne, podczas gdy treść przepisów warunkujących cofnięcie pozwolenia na broń ma szersze brzmienie i sama przesłanka skazania nie jest samoistnie wystarczająca do cofnięcia takiego pozwolenia. Organ odwoławczy podniósł, że podstawę prawną decyzji cofającej stronie pozwolenie na broń palną myśliwską stanowi – tak jak to prawidłowo wskazał organ pierwszej instancji – art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym pozwolenia na broń nie może posiadać osoba stanowiąca zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Zgodnie zatem z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji obligatoryjnie cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo. Nie budzi więc wątpliwości, że ustawodawca a priori rozstrzygnął, iż przesłankę zagrożenia uzasadnia już sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Zważywszy, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, stwierdzić należy, że organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwa umyślne. Dlatego żadne inne dowody, choćby pozytywne dla posiadacza broni, jak np. opinia z koła łowieckiego "[...]", w którym pełni funkcję łowczego Koła, nie mają wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Następnie organ stwierdził, że bezspornym jest, iż czyn z art. 178a § 1 K.k. jest przestępstwem umyślnym. Popełniając je, sprawca de facto świadomie godzi się na takie jego ewentualne skutki, jak śmierć lub kalectwo ludzi albo uszkodzenie czy zniszczenie mienia. Organ pierwszej instancji ustalił zaś w toku czynności wyjaśniających, że strona w dniu [...] lutego 2011 r. w S., woj. [...] kierowała samochodem [...] znajdując się w stanie nietrzeźwości, przy stężeniu alkoholu w wydychanym powietrzu wynoszącym 0,88 i 0,87 mg/l, tj. popełniła umyślne przestępstwo z art. 178a § 1 K.k., za które została skazana (wyrok z dnia [...] grudnia 2011 r.) na karę 150 stawek dziennych grzywny oraz zakaz prowadzenia samochodów osobowych na okres dwóch lat. Stworzyła tym samym zagrożenie nie tylko dla siebie, ale także i innych uczestników ruchu drogowego. Nawet zaś jednorazowe popełnienie takiego przestępstwa obliguje właściwe organy do cofnięcia pozwolenia na broń. Zdaniem organu odwoławczego argument strony, że cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia sam fakt skazania za popełnienie przestępstwa jest bezzasadny, co wynika bezpośrednio z treści zastosowanych w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego. Załączone do odwołania zaświadczenie z Krajowego Rejestru Karnego z dnia [...] czerwca 2012 r. nie może stanowić dowodu w niniejszej sprawie, bowiem strona od wyroku uznającego ją winną popełnienia czynu z art. 178 a § 1 K.k. zapadłego w dniu [...] grudnia 2011 r. złożyła apelację do Sądu Okręgowego w K., który uznając ją za bezzasadną, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Karta karna skarżącego przesłana została do Ministerstwa Sprawiedliwości celem wprowadzenia do Krajowego Rejestru Karnego informacji na jego temat dopiero w dniu [...] czerwca 2012 r. co tłumaczy dlaczego strona – zgodnie z przedstawionym zaświadczeniem – na dzień [...] czerwca 2012 r. uchodziła w tymże rejestrze za osobę niekaraną. Prawomocny wyrok sądu karnego, skazujący osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń lub je posiadającą za popełnienie umyślnego przestępstwa lub przestępstwa skarbowego ma dla organów Policji charakter wiążący w sprawach pozwoleń na broń. Organy Policji w postępowaniu administracyjnym, działając na podstawie prawa administracyjnego, nie weryfikują bowiem przebiegu postępowania karnego, trafności kwalifikacji prawnej czynów tym postępowaniem objętych, ani kwestii orzeczonych przez sąd kar czy środków karnych. W ocenie organu również argumenty skarżącego zawarte w odwołaniu, że cofnięcie pozwolenia na broń jest dla niego dodatkową karą nie mogą mieć wpływu na zmianę sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Cofnięcie stronie przedmiotowego uprawnienia nie jest bowiem karą w rozumieniu przepisów prawa karnego, a administracyjnym skutkiem ustalenia, że skazano ją za przestępstwo umyślne. W takich przypadkach – o ile popełnione przestępstwo ma charakter umyślny – organ Policji nie jest zobowiązany uzasadniać w szczególny sposób swego rozstrzygnięcia. O sposobie tego rozstrzygnięcia przesądził bowiem sam ustawodawca w treści przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Organ odwoławczy zwrócił ponadto uwagę, że dokonana przez skarżącego w odwołaniu interpretacja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i zacytowane wyroki sądów administracyjnych nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia mu pozwolenia na broń zostało wszczęte w dniu [...] maja 2011 r., a zatem już po wejściu w życie nowych przepisów, wprowadzonych ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (która weszła w życie z dniem 10 marca 2011 r.), co oznacza, że jego sprawa może być rozpatrywana tylko na ich podstawie. Tymczasem przywołane wyroki odnoszą się do spraw rozstrzyganych na podstawie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 marca 2011 r. i odnoszącym się do uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a zatem przesłanki odmiennej. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że "rzekoma karalność" strony z roku 2001 r. na którą – jak wskazała – powołał się w uzasadnieniu swojej decyzji [...] Komendant Wojewódzki Policji w K., istotnie miała miejsce, lecz nie ona w przedmiotowej sprawie stanowi podstawę cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną do celów myśliwskich. Organ pierwszej instancji wydając decyzję przytoczył tę okoliczność jedynie informacyjnie, zgodnie ze zgromadzonym w tej sprawie materiałem dowodowym. W ocenie organu odwoławczego niezasadny jest też zarzut skarżącego dotyczący dowolnej oceny dowodów przez organ pierwszej instancji. Nie sposób zarzucić bowiem organowi, że nieprawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, skoro prawomocne skazanie skarżącego za umyślne przestępstwo obligowało ten organ do cofnięcia pozwolenia na broń. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów K.p.a. organ odwoławczy stwierdził, że naruszeń takich się nie dopatrzył. Organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji dokładnie wyjaśnił stan faktyczny i prawny w sprawie, analizując zebrany materiał dowodowy i mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Ponadto dopuścił w trakcie toczącego się postępowania wszystkie dowody, które mogły przyczynić się do wnikliwego rozpatrzenia sprawy. Wydana przez niego decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez K.p.a., a w jej uzasadnieniu wyjaśniono, z jakich powodów skarżącemu cofnięto pozwolenie na broń. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł skarżący reprezentowany przez adwokata. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 oraz 80 K.p.a., poprzez błędne, niepełne i niekompletne zebranie materiału dowodowego w sprawie, a następnie jego wadliwą ocenę, prowadzącą do wyciągnięcia wniosków sprzecznych nie tylko ze stanem faktycznym, ale nawet ze stanem prawnym obowiązującym w RP, w szczególności w zakresie ustalenia wcześniejszej karalności skarżącego; 2) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a w związku z art. 18 ust. 1 pkt. 2 ustawy o borni i amunicji, poprzez błędną wykładnię polegającą na ocenie i analizie tylko niektórych przesłanek warunkujących cofnięcie pozwolenia na broń, a nie odniesienie się przez organ do pełnego brzemienia i wykładni ww. przepisów, a co za tym idzie – nie poczynienie przez organ pierwszej instancji ustaleń w zakresie wypełniania lub nie przez skarżącego i przesłanek określonych w ww. przepisach. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wskazał, że zasadniczym argumentem organu pierwszej instancji do podjęcia decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń była rzekoma uprzednia karalność skarżącego. Nie ustalił jednak organ prawidłowo stanu faktycznego sprawy w tym zakresie oraz nie zebrał dowodów, czego skutkiem było wyciągnięcie błędnych wniosków sprzecznych nie tylko ze stanem faktycznym sprawy, ale także ze stanem prawnym. Całkowitym nieporozumieniem i błędem w ustaleniach stanu faktycznego było powołanie się przez organy obu instancji na rzekomą karalność skarżącego w 2001 r. przez Sąd Rejonowy w B. w sprawie o sygn. akt [...] za czyn z art. 178 a § 1 K.k. Jak wynika z załączonego do odwołania zaświadczenia z rejestru karalności KRK sytuacja taka nie miała miejsca. Wobec czego budzi sprzeciw i zastrzeżenia powoływanie na podstawę do wydania decyzji administracyjnej zdarzeń, które nie są faktem prawnym. Nie wziął bowiem organ drugiej instancji pod uwagę teoretycznej możliwości, że każdy czyn karny w określonym czasie się zaciera. Zgodnie zaś z art. 106 K.k. z chwilą zatarcia skazanie uważa się za nie byłe i żaden organ administracji publicznej, sąd lub inny podmiot nie ma prawa i przywoływać takiego argumentu, powoływać się na tą okoliczność lub nazywać kogoś skazanym lub przestępcą. Skarżący podniósł, że dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni palnej i amunicji nakazuje cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy istnieje uzasadniona obawa, że osoba skazana będzie stanowić zagrożenie dla siebie, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego. Dyspozycja tego przepisu składa się zatem z dwóch równoważnych części: tj. skazania oraz obawy zagrożenia samego skazanego, porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego. Treść art. 15 ust. 1 pkt 5 ustawy o broni i amunicji w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 tejże ustawy nakazuje zatem poczynienie odpowiednich ustaleń, czy zachodzi, względnie może zachodzić stan zagrożenia dla samej strony, dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Taka dyspozycja wymaga chociażby ustalenia w jakich okolicznościach strona weszła, czy mogła wejść, w konflikt z prawem i czy dalsze posiadanie przez nią broni może mieć przełożenie na stan zagrożenia niej samej, dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Tych ustaleń w niniejszym postępowaniu również nie poczyniono. W ocenie skarżącego stanowisko organu drugiej instancji, aprobujące rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostało sformułowane w sposób zbyt ogólny, świadczący o braku zindywidualizowanego podejścia w merytorycznym odniesieniu się do sprawy. Skarżona decyzja nie zawiera nawet bowiem przywołania i analizy pełnego brzmienia przepisów na których organ oparł swe rozstrzygnięcie. Takie procedowanie narusza w sposób oczywisty zasadę zaufania obywatela do organu administracji i jest sprzeczne z regułą demokratycznego państwa prawa. W odpowiedzi na skargę organ, wnosząc o jej oddalenie, w całości podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2012 r. pełnomocnik skarżącego dodatkowo zarzucił organowi naruszenie art. 10 § 1 w związku z art. 140 K.p.a., polegające na zaniechaniu zawiadomienia strony o możliwości końcowego zaznajomienia się z materiałem zgromadzonym w sprawie i ostatecznego wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań. W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2013 r. pełnomocnik organu uznał zarzuty skarżącego za bezzasadne podnosząc, że skarżący miał możliwość wypowiedzenia się wobec dowodów stanowiących podstawę cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Nadto podniósł, że skarżący nie wykazał, aby uchybienie art. 10 § 1 w związku z art. 140 K.p.a., mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej, dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny, sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia, będącego przedmiotem tej oceny, pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Z powyższego wynika, że sąd administracyjny nie jest kolejną instancją odwoławczą od ostatecznej decyzji administracyjnej, a - jak wspomniano wyżej - ocenia ten akt pod względem legalności. Należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził bowiem, aby zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z [...] sierpnia 2012 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z [...] czerwca 2012 r., cofająca skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską, zostały wydane z naruszeniem prawa. Przede wszystkim, Sąd nie podzielił sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia prawa materialnego, albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organowi administracji podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego, jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: ← przeciwko życiu i zdrowiu; ← przeciwko bezpieczeństwo w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. W przedmiotowej sprawie poza sporem jest, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. II Wydział Karny z [...] grudnia 2011 r. sygn. akt [...] za przestępstwo z art. 178 a § 1 K.k., tj. umyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Wyrok ten został utrzymany w mocy przez Sąd Okręgowy w K., IX Wydział Karny – Odwoławczy orzeczeniem sygn. akt [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. Zgodzić się należy z organami obu instancji, że ustawodawca a priori rozstrzygnął, iż przesłankę zagrożenia uzasadnia już sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Do oceny czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub o nie się ubiegająca jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, tak więc organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwa umyślne. Dlatego też żadne inne dowody, na które powołuje się skarżący, choćby dla niego pozytywne, jak np. opinia z koła łowieckiego "[...]", w którym pełni funkcję łowczego Koła, nie mają wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Bezspornym jest bowiem, że czyn z art. 178a § 1 K.k. jest przestępstwem umyślnym. Popełniając je, sprawca de facto świadomie godzi się na takie jego ewentualne skutki, jak śmierć lub kalectwo ludzi albo uszkodzenie czy zniszczenie mienia. Organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił zaś w toku czynności wyjaśniających, że skarżący w dniu [...] lutego 2011 r. w S., woj. [...] kierował samochodem [...] znajdując się w stanie nietrzeźwości, przy stężeniu alkoholu w wydychanym powietrzu wynoszącym 0,88 i 0,87 mg/l, tj. popełnił umyślne przestępstwo z art. 178a § 1 K.k., za które został skazany na karę 150 stawek dziennych grzywny oraz zakaz prowadzenia samochodów osobowych na okres dwóch lat. Słusznie zatem stwierdza organ Policji, że skarżący stworzył tym samym zagrożenie nie tylko dla siebie, ale także i innych uczestników ruchu drogowego. Nawet zaś jednorazowe popełnienie takiego przestępstwa obliguje właściwe organy do cofnięcia pozwolenia na broń. Prawomocny wyrok sądu karnego, skazujący osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń lub je posiadającą za popełnienie umyślnego przestępstwa lub przestępstwa skarbowego ma dla organów Policji charakter wiążący w sprawach pozwoleń na broń. Organy Policji w postępowaniu administracyjnym, działając na podstawie prawa administracyjnego, nie weryfikują natomiast bowiem przebiegu postępowania karnego, trafności kwalifikacji prawnej czynów tym postępowaniem objętych, ani kwestii orzeczonych przez sąd kar czy środków karnych. Trafnie organ odwoławczy zauważył, że dokonana przez skarżącego w odwołaniu interpretacja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i zacytowane wyroki sądów administracyjnych nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia mu pozwolenia na broń zostało wszczęte w dniu [...] maja 2011 r., a zatem już po wejściu w życie nowych przepisów, wprowadzonych ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Powyższe oznacza, że sprawa skarżącego może być rozpatrywana tylko na ich podstawie. Tymczasem przywołane przez skarżącego wyroki odnoszą się do spraw rozstrzyganych na podstawie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 marca 2011 r. i odnoszącym się do uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a zatem przesłanki odmiennej. Prawidłowo organ odwoławczy wyjaśnił także, że karalność skarżącego z 2001 r. na którą powołał się w uzasadnieniu swojej decyzji organ pierwszej instancji nie stanowiła w niniejszej sprawie podstawy cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów myśliwskich. Zdaniem Sądu, powyższa ocena dokonana przez organ Policji jest prawidłowa i nie nosi cech dowolności. Rozstrzygając w niniejszej sprawie, organ miał na względzie zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes obywateli. Na marginesie niniejszej sprawy zauważyć tylko można, że skutki przestępstwa opisanego w art. 178a § 1 K.k. mogą być – i nierzadko są – wymierzone w życie lub zdrowie nie tylko sprawcy, ale i innych użytkowników dróg. Zachowanie skarżącego, polegające na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości, świadczy o nieodpowiedzialności i braku wyobraźni. Prowadząc w takim stanie samochód, który w rękach pijanego stanowi bardzo niebezpieczne narzędzie (nie mniej niż broń palna), skarżący co najmniej musiał się więc godzić z tym, że może doprowadzić do nieszczęścia, polegającego na uszkodzeniu ciała innych osób, lub nawet na ich śmierci. Zauważyć zaś należy, że broń palna jest towarem szczególnie reglamentowanym przez to, że dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub odurzenia. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. To właśnie ten wzgląd dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń, a więc wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, a cofanie w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony. Reasumując, zdaniem Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne, związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a. i art. 77 K.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej [...] Komendant Wojewódzki Policji w K., nie dopuścił się – w ocenie Sądu – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.), albowiem oparł się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz oceniając znaczenie i wartość dowodów dla toczącej się sprawy. Stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 K.p.a. W sprawie nie doszło też do naruszenia innych przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym zarzut naruszenia art. 10 § 1 w związku z art. 140 K.p.a. również należy uznać za niezasadny. Zdaniem Sądu, Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję, utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie cofające skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską, prawidłowo zastosował przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i z tej przyczyny należy przyjąć, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.