II SA/Wa 1833/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. F. na decyzję Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o odmowie udostępnienia w formie zanonimizowanych kopii części odnalezionych dokumentów - odrzucić skargę - W dniu 13 października 2010 r. M. F. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę. W wyniku wezwania Sądu, skarżący sprecyzował, iż przedmiotem swojej skargi uczynił decyzję Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o odmowie udostępnienia w formie zanonimizowanych kopii części odnalezionych dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Natomiast zgodnie z art. 53 § 1 cytowanej ustawy skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie M. F. złożył skargę na decyzję z dnia [...] października 2010 r. nr [...] przedwcześnie, tj. zanim doręczono mu powyższą decyzję. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w akt administracyjnych wynika bowiem, iż powyższa decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 4 listopada 2010 r. Stąd też termin do wniesienia skargi na decyzję Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu rozpoczął bieg dla skarżącego dopiero z dniem 4 listopada 2010 r. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.