II SA/Wa 1834/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2014 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku D. O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi D. O. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia specjalnego postanawia: przyznać D. O. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. D. O. złożyła w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu. Podała, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, a utrzymuje się ze świadczenia emerytalnego w wysokości 935 zł brutto. Oświadczyła, że oprócz mieszkania własnościowego o powierzchni 32,82 m2 nie posiada żadnego majątku, ani oszczędności. Podniosła, że koszty utrzymania mieszkania są dolegliwe. Do wniosku dołączyła kserokopię aktu notarialnego nabycia mieszkania, Rep. A nr [...], kserokopię decyzji ZUS z dnia [...] marca 2013 r. o waloryzacji emerytury, kserokopię decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2013 r. o przyznaniu dodatku mieszkaniowego od dnia [...] listopada 2013 r. do dnia [...] kwietnia 2014 r., w kwocie 150,93 zł. Ponadto wskazała, że dokumenty dotyczące jej stanu zdrowia znajdują się w aktach administracyjnych. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżąca, stosownie do treści art. 239 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Natomiast zgodnie z art. 262 powołanej ustawy, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Stosownie zaś do art. 245 § 1 i 3 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak wynika ze złożonego wniosku oraz akt administracyjnych, skarżąca jest osobą przewlekle chorą, niepełnosprawną (w związku z powstaniem inwalidztwa w 1986 r., nabyła prawo do renty, orzeczeniem Obwodowej Komisji ds. Inwalidztwa i Zatrudnienia w [...] z dnia [...] maja 1995 r. została zaliczona na stałe do II grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia), mieszka sama, oprócz małego mieszkania nie ma żadnego majątku ani oszczędności, a jej jedyny dochód stanowi emerytura w wysokości 800 zł netto oraz dodatek mieszkaniowy w kwocie 150 zł. Natomiast koszty utrzymania mieszkania wynoszą około 550 zł miesięcznie. Reasumując, należy uznać, że skarżąca wykazała, iż nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 262 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono, jak w sentencji.