II SA/Wa 1834/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), , Protokolant specjalista Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2024 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku i umorzenia postępowania oddala skargę Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: Prezes UODO/organ) decyzją z dnia [....] lipca 2023 roku nr [...] odmówił uwzględnienia wniosku i umorzył postępowanie w przedmiocie przetwarzania przez Urząd Marszałkowski w L. (dalej: Uczestnik/Urząd) danych osobowych A. P. (dalej: Skarżący) w zakresie imienia, nazwiska oraz danych adresowych przechowywanych w Kancelarii Tajnej niezgodnie z celem oraz udostępnieniu ich na rzecz osób nieuprawnionych bez podstawy prawnej Ustalono, że skarżący wniósł do Prezesa UODO skargę na naruszenie zasad dotyczących przetwarzania danych osobowych przez Urząd Marszałkowski Województwa L. (dalej: Urząd), wskazując, że w dniu [...] 2023 r. pracownice Uczestnika użyły adresu należącej do niego i jego żony nieruchomości, przyjeżdżając pod ten adres i wypytując o Skarżącego przebywające pod tym adresem jego dzieci, podczas gdy jak wskazuje Skarżący adres ten był podany jedynie w oświadczeniu majątkowym złożonym Marszałkowi Województwa L., a więc tylko do celów związanych z przeciwdziałaniem korupcji. Uczestnik w celu doręczenia Skarżącemu dokumentu dotyczącego rozwiązania stosunku pracy bez zachowania okresu wypowiedzenia podjął próbę doręczenia ww. dokumentu (poprzez jej nadanie w dniu [...] grudnia 2022 r. oraz w dniu [...]2023 r.) pod adresem ul. J. [....], [....]L.. Adres ten został przez Skarżącego podany w celach korespondencyjnych. Korespondencja kierowana do Skarżącego została jednak zwrócona z adnotacją "ZWROT nie podjęto w terminie". Wskazał, że w celu doręczenia Skarżącemu dokumentu rozwiązania stosunku pracy bez zachowania okresu wypowiedzenia, pracownicy Urzędu podejmowali próby doręczenia tego dokumentu pod adresem ul. J. [....], także w dniach: 14, 15, 16, 19, 20, 21,22 grudnia 2022 r., oraz 9, 10 i 24 stycznia 2023 r. Stwierdził, że w związku z brakiem możliwości doręczenia ww. korespondencji pod adresem podanym przez Skarżącego w celach korespondencyjnych, to na podstawie materiałów prasowych dostępnych w Intrenecie oraz informacji wskazującej prawdopodobny numer nieruchomości uzyskany od pracownika Urzędu, który przebywał kilkukrotnie na zaproszenie Skarżącego ustalił potencjalne miejsce pobytu Skarżącego znajdujące się w miejscowości D.. Ustalenie ww. adresu Skarżącego podyktowane było koniecznością doręczenia dokumentu rozwiązania stosunku pracy bez zachowania okresu wypowiedzenia w terminie jednomiesięcznym przewidzianym przez przepisy ustawy Kodeks pracy oraz treścią art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV- 2 , który wyłączył możliwość uznania za doręczone pism podwójnie awizowanych w okresie stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego. Uczestnik w wyjaśnieniach z [...] lutego 2023 r., wskazał, że do ustalenia adresu Skarżącego nie korzystano z danych zawartych w oświadczeniu majątkowym. Urząd podkreślił, że dokładny adres Skarżącego zawarty w jego oświadczeniu majątkowym to ul. J. [...] [....]L.. Uczestnik wskazał, iż ww. adres (tj. ul. J. [...], [...] L.) jest także jedynym adresem podanym przez Skarżącego do korespondencji i aktualnie przetwarzanym przez Urząd w dokumentach kadrowych. Uczestnik wskazał ponadto, iż w dokumentach kadrowych (aktach osobowych Skarżącego) ujawniony jest także inny adres (tj. D.), który został ujęty wyłącznie w klauzuli informacyjnej przygotowanej na potrzeby doręczenia Skarżącemu dokumentu kadrowego. Uczestnik jako podstawę prawną przetwarzania adresu: podanego przez Skarżącego w celach kadrowych wymienił art. 6 ust. 1 lit. c RODO w związku z art. 221 Kodeksu pracy; natomiast w zakresie adresu ustalonego samodzielnie przez Uczestnika (tj. D.) art. 6 ust. 1 lit. b i e RODO w związku z art. 7 pkt 3 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych w związku z art. 52 Kodeksu pracy oraz art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Podstawą przetwarzania danych zawartych w oświadczeniu majątkowym Skarżącego stanowi nadto art. 6 ust. 1 lit. c RODO w związku z art. 27c — 27h ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa oraz w związku z rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 kwietnia 2009 r. w sprawie określenia wzorów formularzy oświadczeń majątkowych radnego województwa, członka zarządu województwa, skarbnika województwa, sekretarza województwa, kierownika wojewódzkiej samorządowej jednostki organizacyjnej, osoby zarządzającej i członka organu zarządzającego wojewódzką osobą prawną oraz osoby wydającej decyzje administracyjne w imieniu marszałka województw; Uczestnik w piśmie z [...] kwietnia 2023 r. wskazał, że dokładny adres Skarżącego w D. (tj. obejmujący numer domu), samodzielnie ustalony przez niego, nie został w żaden sposób utrwalony, w szczególności na piśmie i nie jest on znany administratorowi, a co za tym idzie nie jest obecnie przetwarzany. Biorąc pod uwagę zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy Prezes UODO stwierdził, że administratorem danych osobowych Skarżącego jest, zgodnie z definicją art. 4 pkt 7 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1781 ze zm.). Uczestnik jako pracodawca, za którego czynności z zakresu prawa pracy dokonuje Marszałek Województwa L.. Do obowiązków administratora należy, przetwarzanie danych osobowych z zachowaniem przesłanek, określonych w tym rozporządzeniu. Przepisem uprawniającym administratora do przetwarzania danych osób fizycznych jest art. 6 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 4.05.2016, str. 1, Dz. Urz. UE L 127z 23.05.2018, str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4.03.2021 str. 35, dalej RODO), zgodnie z którym, przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy spełniona jest jedna z przesłanek wskazanych w tym przepisie. Zaznaczył, że przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena legalności: I. wykorzystania przez Uczestnika danych osobowych Skarżącego (imię, nazwisko, adres) zawartych w jego oświadczeniu majątkowym przechowywanym w Kancelarii Tajnej II. ustalenia i wykorzystania przez Uczestnika adresu tj. D. [...], [...] K. w celach kadrowych. Odnosząc się t do kwestii, o której mowa w ww. pkt. I, tj. wykorzystania przez Uczestnika danych osobowych Skarżącego (imię, nazwisko, adres) zawartych w jego oświadczeniu majątkowym przechowywanym w Kancelarii Tajnej wskazał, że zadaniem Prezesa UODO w niniejszej sprawie analiza materiału dowodowego nie wykazała w sposób jednoznaczny i bezsporny, aby doszło do naruszenia danych osobowych Skarżącego polegającego na pozyskaniu i wykorzystaniu przez Uczestnika danych Skarżącego znajdujących się w oświadczeniu majątkowym przechowywanym w Kancelarii Tajnej. Skarżący w treści swojej skargi nie przedstawił żadnych dowodów, które by takie przetwarzanie jego danych osobowych potwierdziło. Uczestnik w złożonych wyjaśnieniach i dołączonych do nich dokumentach zaprzeczył, iż doszło do wykorzystania danych Skarżącego w kwestionowany przez niego sposób. Odnosząc się do kwestii wskazanej w pkt. II, zaznaczył, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że ustalenie i wykorzystanie przez Uczestnika adresu Skarżącego znajdującego się w miejscowości D. (tj. D. [...], [...] K.) było spowodowane koniecznością doręczenia dokumentu rozwiązania stosunku pracy bez zachowania okresu wypowiedzenia w terminie jednomiesięcznym przewidzianym przez przepisy ustawy Kodeks pracy oraz treścią art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, który wyłączył możliwość uznania za doręczone pism podwójnie awizowanych w okresie stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego. W jego ocenie Uczestnik jako pracodawca Skarżącego dysponował uprawnieniem dotyczącym możliwości rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia, uregulowanym w art. 52 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. 2022 poz. 1510 tj. dalej k.p.). Skorzystanie z tego uprawnienia, jak wskazuje art. 52 § 2 k.p., nie może jednak nastąpić po upływie 1 miesiąca od uzyskania przez pracodawcę wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy. W ocenie organu, ustalenie i jednorazowe wykorzystanie przez Urząd adresu D. [...], [...] K. jest uzasadniona i korzysta z podstawy określonej w art. 6 ust. 1 lit. f RODO (prawnie uzasadniony interes). Zgodnie z motywem 47 RODO podstawą prawną przetwarzania mogą być prawnie uzasadnione interesy administratora, w tym administratora, któremu mogą zostać ujawnione dane osobowe, lub strony trzeciej, o ile w świetle rozsądnych oczekiwań osób, których dane dotyczą, opartych na ich powiązaniach z administratorem nadrzędne nie są interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą. W toku prowadzonego w tej sprawie postępowania administracyjnego Prezes UODO, uzyskał wyjaśnienia odnośnie okoliczności sprawy. W wyjaśnieniach z [...] lutego 2023 r., Uczestnik wskazał, że do ustalenia adresu Skarżącego nie korzystano z danych zawartych w oświadczeniu majątkowym, podkreślił, że dokładny adres Skarżącego zawarty w jego oświadczeniu majątkowym to ul. J. [....], [....]L.. Uczestnik wskazał, iż ww. adres (tj. ul. J. [....], [....]L.) jest także jedynym adresem podanym przez Skarżącego do korespondencji i aktualnie przetwarzanym przez w dokumentach kadrowych. Wskazał ponadto, iż w dokumentach kadrowych Uczestnika (aktach osobowych Skarżącego) ujawniony jest także inny adres (tj. D.), który został ujęty wyłącznie w klauzuli informacyjnej przygotowanej na potrzeby doręczenia Skarżącemu dokumentu kadrowego. Uczestnik jako podstawę prawną przetwarzania adresu: podanego przez Skarżącego w celach kadrowych wymienił art. 6 ust. 1 lit. c RODO w związku z art. 221 Kodeksu pracy; natomiast w zakresie adresu ustalonego samodzielnie przez Uczestnika (tj. D.) art. 6 ust. 1 lit. b i e RODO w związku z art. 7 pkt 3 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych w związku z art. 52 Kodeksu pracy oraz art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Podstawą przetwarzania danych zawartych w oświadczeniu majątkowym Skarżącego stanowi art. 6 ust. 1 lit. c RODO w związku z art. 27c — 27h ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa oraz w związku z rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 kwietnia 2009 r. w sprawie określenia wzorów formularzy oświadczeń majątkowych radnego województwa, członka zarządu województwa, skarbnika województwa, sekretarza województwa, kierownika wojewódzkiej samorządowej jednostki organizacyjnej, osoby zarządzającej i członka organu zarządzającego wojewódzką osobą prawną oraz osoby wydającej decyzje administracyjne w imieniu marszałka województw. Uczestnik w piśmie z [...] kwietnia 2023 r. wskazał, że dokładny adres Skarżącego w D. (tj. obejmujący numer domu), samodzielnie ustalony przez Urząd, nie został w żaden sposób utrwalony, w szczególności na piśmie i nie jest on znany administratorowi, a co za tym idzie nie jest obecnie przetwarzany. Biorąc pod uwagę opisane w decyzji okoliczności Prezes UODO zaskarżoną decyzją odmówił uwzględnienia wniosku w przedmiocie przetwarzania przez Urząd Marszałkowski w L. danych osobowych skarżącego w zakresie adresu D. [...], [...]K. oraz umorzył postępowanie w pozostałym zakresie z uwagi na brak dowodów na kwestionowane przez Skarżącego wykorzystanie przez Urząd jego danych osobowych Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając jej, że: a) została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez: - nieznajdujące oparcia w materiale dowodowym uwzględnienie podnoszonych w toku postępowania twierdzeń Urzędu Marszałkowskiego Województwa L. w L. co do sposobu uzyskania przez Urząd danych osobowych Skarżącego i jednoczesne odrzucenie twierdzeń podnoszonych w tym zakresie przez Skarżącego i tym samym przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, tj. naruszenie art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm. (dalej jako: k.p.a.); - niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym w szczególności ustalenia sposobu uzyskania przez Urząd Marszałkowski Województwa L. w L. danych osobowych Skarżącego, tj. naruszenie art. 7 k.p.a.; - błędne przyjęcie, że z uwagi na fakt, iż Skarżący w treści swojej skargi nie przedstawił żadnych dowodów, aby doszło do pozyskania i wykorzystania przez Urząd Marszałkowski Województwa L. w L. danych osobowych znajdujących się w jego oświadczeniu majątkowym przechowywanym w Kancelarii Tajnej, zaistniała podstawa do umorzenia postępowania w tej części, tj. naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. b) została wydana z istotnym naruszeniem prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 1 lit. f i art. 5 ust. 1 lit. c Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych), Dz. U. UE. L. z 2016 r. Nr 119, str. 1 z późn. zm. (dalej jako: RODO), które polegało na przyjęciu, że ustalenie przez Urząd Marszałkowski Województwa L. w L. jako pracodawcy Skarżącego jego adresu, na podstawie materiałów prasowych dostępnych w Intrenecie oraz informacji uzyskanych od innego pracownika Urzędu oraz wykorzystanie tego adresu w celu doręczenia dokumentu dotyczącego rozwiązania stosunku pracy, a także odwiedzanie przebywających pod tym adresem członków rodziny Skarżącego i wypytywanie ich o Skarżącego, pomimo że Urząd dysponował innym adresem Skarżącego i miał prawną możliwość doręczenia przedmiotowego dokumentu w inny sposób zasługuje na uwzględnienie i korzysta z podstawy określonej w art. 6 ust. 1 lit. f RODO. W związku z powyższym wnosił o uchylenie decyzji w całości i zasądzenie od Prezesa UODO zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Prezesa UODO z 12 lipca 2023 r. mocą której odmówiono uwzględnienia wniosku w przedmiocie przetwarzania przez Urząd Marszałkowski w L. danych osobowych Skarżącego oraz umorzono postępowanie w pozostałym zakresie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. z dnia 2 grudnia 2022 r., Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z dnia 8 lutego 2023r., Dz. U. z 2023 r., poz. 259 -zwaną dalej P.p.s.a."). Organ uzyskał wyjaśnienia odnośnie okoliczności sprawy oraz ustalił następujący stan faktyczny, że dnia [...]2023 r. pracownicy Urzędu udali się pod adres D. [...], [...]K. celem doręczenia Skarżącemu dokumentu kadrowego. Urząd w wyjaśnieniach z 1 lutego 2023 r., wskazał, że do ustalenia adresu Skarżącego nie korzystano z danych zawartych w oświadczeniu majątkowym. Urząd podkreślił, że dokładny adres Skarżącego zawarty w jego oświadczeniu majątkowym to ul. J. [....], [....]L.. Urząd wskazał, iż ww. adres (tj. ul. J. [....], [....]L.) jest jedynym adresem podanym przez Skarżącego do korespondencji i aktualnie przetwarzanym przez Urząd w dokumentach kadrowych. Urząd wskazał ponadto, iż w dokumentach kadrowych Urzędu (aktach osobowych Skarżącego) ujawniony jest także inny adres (tj. D.), który został ujęty wyłącznie w klauzuli informacyjnej przygotowanej na potrzeby doręczenia Skarżącemu dokumentu kadrowego. Urząd jako podstawę prawną przetwarzania adresu: podanego przez Skarżącego w celach kadrowych wymienił art. 6 ust. 1 lit. c RODO w związku z art. 221 Kodeksu pracy; natomiast w zakresie adresu ustalonego samodzielnie przez Urząd (tj. D.) art. 6 ust. 1 lit. b i e RODO w związku z art. 7 pkt 3 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych w związku z art. 52 Kodeksu pracy oraz art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Podstawą przetwarzania danych zawartych w oświadczeniu majątkowym Skarżącego stanowi nadto art. 6 ust. 1 lit. c RODO w związku z art. 27c — 27h ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa oraz w związku z rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 kwietnia 2009 r. w sprawie określenia wzorów formularzy oświadczeń majątkowych radnego województwa, członka zarządu województwa, skarbnika województwa, sekretarza województwa, kierownika wojewódzkiej samorządowej jednostki organizacyjnej, osoby zarządzającej i członka organu zarządzającego wojewódzką osobą prawną oraz osoby wydającej decyzje administracyjne w imieniu marszałka województw; Urząd w piśmie z [...] kwietnia 2023 r. wskazał, że dokładny adres Skarżącego w D. (tj. obejmujący numer domu), samodzielnie ustalony przez Urząd, nie został w żaden sposób utrwalony, w szczególności na piśmie i nie jest on znany administratorowi, a co za tym idzie nie jest obecnie przetwarzany Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena legalności: I. wykorzystania przez Urząd danych osobowych Skarżącego (imię, nazwisko, adres) zawartych w jego oświadczeniu majątkowym przechowywanym w Kancelarii Tajnej II. ustalenia i wykorzystania przez Urząd adresu tj. D. [...], [...]K. w celach kadrowych. W sprawie należy podzielić stanowisko organu, że postępowanie prowadzone przez pod sygnaturą akt [...] było wynikiem złożonej przez Skarżącego skargi w dotyczącej jego indywidualnie sprawie. Wszczęcie tego postępowania było ściśle związane z realizacją uprawnienia przez Skarżącego określonego w art. 77 ust. 1 RODO, zgodnie z którym, bez uszczerbku dla innych administracyjnych lub środków ochrony prawnej przed sądem, każda osoba, której dane dotyczą, ma prawo wnieść skargę do organu nadzorczego, w szczególności w państwie członkowskim swojego zwykłego pobytu, swojego miejsca pracy lub miejsca popełnienia domniemanego naruszenia, jeżeli sądzi, że przetwarzanie danych osobowych jej dotyczące narusza niniejsze rozporządzenie. Należy zaznaczyć, że Skarżący w pismach z [...] stycznia 2023 r. adresowanych do Organu, wskazał wyraźnie nazwę podmiotu skarżonego i jego adres (tutaj Urząd) kształtując w ten sposób przedmiot postępowania administracyjnego, prowadzonego w zakresie jego praw i obowiązków. Wskazać należy, iż w przypadku wszczęcia postępowania z wniosku strony, wynikające z niego żądanie wyznacza zakres sprawy podlegającej rozpoznaniu przez organ. Do postępowań przed Prezesem UODO zastosowanie mają przepisy k.p.a., które określają, że skarga inicjująca postępowanie musi zawierać m.in. wskazanie żądania strony. Na fakt, że o charakterze i zakresie żądania, zawartym w piśmie wniesionym przez stronę w postępowaniu administracyjnym, decyduje ostatecznie strona. Z powyższego wynika zatem, że organ ochrony danych osobowych, zawsze jest związany treścią wniosku strony, która to treść warunkuje sposób postępowania organu, do którego podanie wniesiono i nie jest dopuszczalne rozstrzyganie sprawy wykraczające poza granice tego wniosku. Skarżący w swoich wnioskach zażądał przeprowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie wykorzystania przez Urząd w celach kadrowych adresu znajdującego się w jego oświadczeniu majątkowym. Adres ten ustalony został przez Organ w toku postępowania administracyjnego, tj. w piśmie z [...] kwietnia 2023 r. przesłanym przez syna Skarżącego. Urząd wskazał, że nie wykorzystywał adresu skarżącego znajdującego się w Kancelarii Tajnej celem doręczenia korespondencji. Skarżący zarzucając Organowi naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez odrzucenie jego twierdzeń podnoszonych w pismach składanych w toku postępowania nie przedłożył jakichkolwiek argumentów, które pozwalałyby na przyjęcie, że Urząd wykorzystał jego dane adresowe z Kancelarii Tajnej. Zdaniem Sądu organ ochrony danych osobowych nie posiada instrumentów prawnych, które umożliwiłyby mu wyręczanie strony w kwestii ustalenia okoliczności faktycznych, które ewentualnie mogą stać się przedmiotem zaskarżenia (Wyrok NSA z 15 lipca 2011 r. sygn. I OSK 238/11). W ocenie Sądu Organ wykazał, że ustalenie i wykorzystanie przez Urząd adresu Skarżącego znajdującego się w miejscowości D. (tj. D. [...], [...]K.) było spowodowane koniecznością doręczenia dokumentu rozwiązania stosunku pracy bez zachowania okresu wypowiedzenia w terminie jednomiesięcznym przewidzianym przez przepisy ustawy Kodeks pracy oraz treścią art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, który wyłączył możliwość uznania za doręczone pism podwójnie awizowanych w okresie stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego. Tak więc w ustalonym stanie faktycznym zasadne jest twierdzi, że takie działanie było uzasadnione treścią wynikającą z art. 6 ust. 1 lit. f i art. 5 ust. 1 lit. c RODO, sprawiając, że zarzut dotyczący naruszenia ww. przepisu prawa materialnego uznać należy za chybiony. Sąd stwierdza, że w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego prawidłowe są ustalenia Prezesa UODO, że po stronie Urzędu istniał prawnie uzasadniony interes w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. f RODO, polegający na możliwości poszukiwania właściwego adresu skarżącego. Zdaniem Sądu należy uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą. W ocenie sądu postępowanie w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało zgodnie z zasadami określonymi w k.p.a. Przedmiot postępowania został rzetelnie oceniony przez organ ochrony danych osobowych przez pryzmat przepisów ustawy o ochronie danych osobowych z uwzględnieniem zakresu skargi złożonej przez skarżącego oraz po dokonaniu kompleksowej analizy całości zgromadzonego materiału dowodowego, który organ uznał za wystarczający do wydania merytorycznej decyzji administracyjnej w zakresie podlegającym jego kompetencjom. Należy zaznaczyć, że organ prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie przedsięwziął wszelkie przewidziane prawem czynności służące wnikliwemu i rzetelnemu ustaleniu okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy i zebraniu materiału dowodowego potrzebnego do rozstrzygnięcia jej decyzją administracyjną. Wskazać należy, że w celu zweryfikowania zarzutów Skarżącego względem Urzędu, Prezes UODO, korzystając z instrumentów prawnych określonych w art. 58 ust. 1 lit. a i lit. e RODO, zwracał się do Urzędu o złożenie pisemnych wyjaśnień oraz potwierdzających je dowodów. W ocenie Sądu organ zasadnie umorzył postępowanie na podstawie art 105 § 1 k.p.a.. Jeżeli postępowanie administracyjne prowadzone przez Prezesa UODO w oparciu o przepisy RODO służy kontroli zgodności przetwarzania danych z przepisami o ochronie danych osobowych i jest ukierunkowane na wydanie decyzji administracyjnej przywracającej stan zgodny z prawem na podstawie art. 58 ust. 2 RODO. Ocena dokonywana przez Prezesa UODO służy zbadaniu zasadności skierowania pod adresem określonego podmiotu środka naprawczego wskazanego w art. 58 ust. 2 RODO, służącego przywróceniu stanu zgodnego z prawem w procesie przetwarzania danych. Tak więc decyzja taka jest uzasadniona i potrzebna tylko o tyle, o ile nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych istnieją. W toku postępowania administracyjnego, mimo przeprowadzonych w tym zakresie czynności wyjaśniających, nie ustalono by doszło do kwestionowanego przez Skarżącego przetwarzania (w tym udostępnienia osobom nieuprawnionym) przez Urząd danych osobowych Skarżącego znajdujących się w Kancelarii Tajnej. Należy podkreślić, że sposób działania organu ochrony danych osobowych był zdeterminowany spoczywającym na nim, na mocy art. 77 § 1 k.p.a., obowiązkiem wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Wydanie decyzji administracyjnej w sprawie należącej do właściwości Prezesa UODO musiało być bowiem poprzedzone dokładnym zbadaniem jej okoliczności faktycznych oraz zebraniem niezbędnego i wystarczającego oraz wewnętrznie spójnego materiału dowodowego. Sąd nie stwierdził, aby Prezes UODO dopuścił się - mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 8 § 1, art. 12 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 7 ust. 1 u.o.d.o. Organ ustalił bowiem wszystkie niezbędne okoliczności faktyczne, dokonał właściwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego w świetle przepisów prawa materialnego, zaś dokonana ocena nie ma charakteru dowolnego. Zarzuty skargi dotyczące zebrania przez organ materiału dowodowego w sposób niepełny, fragmentaryczny, a także dokonania błędnej wykładni przepisów ochrony danych osobowych, co miałoby prowadzić do wydania wadliwej decyzji, nie mogły więc odnieść zamierzonego skutku. Organ zapewnił stronom postępowania czynny udział w każdym stadium postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. Skarżący miał możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań, co też czynił w toku postępowania. Ponadto uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone prawidłowo, zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Organ wyjaśnił bowiem w sposób dostatecznie jasny i przekonujący motywy podjętego rozstrzygnięcia, zaś przytoczona w tym zakresie argumentacja jest wyczerpująca i w sposób adekwatny odnosi się do stanowiska Skarżącego. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ppsa orzekł jak w sentencji.