II SA/Wa 1835/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.), Janusz Walawski, Protokolant specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi E. O., G. O. i K. K. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. Minister Spraw Wewnętrznych, rozpoznając wniosek K. K., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Szefa BOR z [...] czerwca 2015 r. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż powyższą decyzją Szef BOR orzekł o obowiązku opróżnienia lokalu mieszkalnego w W. przy ul. [...] przez K. K. oraz E. i G. O. Decyzja została doręczona K. K. w dniu [...] czerwca 2015 r., a E. i G. O. w dniu [...] czerwca 2015 r. Odwołanie od decyzji jej strony wniosły do organu za pośrednictwem poczty w dniu 13 lipca 2015 r., a więc po upływie 14-dniowego terminu przewidzianego przepisami prawa. Powyższe odwołanie zawierało także wniosek K. K. o przywrócenie terminu do jego wniesienia, uzasadnione "przyczynami obiektywnymi". W ocenie organu w sprawie nie zostało uprawdopodobnione to, że do uchybienia spornego terminu doszło bez winy stron. Wniosek o przywrócenie terminu nie zawierał bowiem sprecyzowanych żadnych okoliczności świadczących o tym, że dochowanie terminu przez wnioskodawczynię i jej córkę, czy zięcia było niemożliwe. Skargę od powyższego postanowienia do tutejszego Sądu wywiodła E. O., G. O. i K. K.. W jej treści wskazano, że pomimo największej staranności nie zachodziła możliwość wysłania odwołania w terminie. Nadto w skardze zawarte zostało stwierdzenie, że: "Powodem niewysłania odwołania (...) było to, że od [...] czerwca 2015 r. do [...] sierpnia 2015 r. przebywałam z dziećmi na wakacjach poza granicami kraju". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w skarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy istniały przesłanki do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z regulacją przepisu art. 58 § 1 K.p.a. w razie uchybienia terminu, należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z treści przywołanej regulacji wynika obowiązek strony, która domaga się przywrócenia terminu, uprawdopodobnienia faktu, iż przez cały czas biegu terminu, któremu uchybiono, istniała przeszkoda nie do pokonania, na którą strona nie miała wpływu, a która uniemożliwiała dokonanie czynności procesowej w ustawowym terminie. Należy przy tym zwrócić uwagę na to, że ustawodawca tworząc omawiany przepis sformułował jedynie obowiązek strony uprawdopodobnienia podnoszonych okoliczności, a nie ich dowodzenia. Stronę obciążają więc niewspółmiernie mniejsze obowiązki niż przy prowadzeniu postępowania dowodowego. Nie mniej jednak strona składająca omawiany wniosek musi przywołać okoliczności świadczące o braku jej winy w dochowaniu terminu. Przechodząc do materii niniejszej sprawy podnieść należało, że organ nie naruszył prawa wydając kwestionowane postanowienie. Wniosek o przywrócenie terminu nie zawierał bowiem wskazania żadnych okoliczności usprawiedliwiających uchybienie terminowi do złożenia odwołanie. Powołanie się przez wnioskodawczynię jedynie na "przyczyny obiektywne" nie może być potraktowane jako spełnienie obowiązku o jakim mowa w art. 58 § 1 K.p.a. Przyczyny te nie zostały bowiem w żaden sposób sprecyzowane. Tym samym organ został przez stronę pozbawiony możliwości oceny tego, czy przyczyny niedochowania terminu miały istotnie charakter obiektywny i czy świadczyły o braku winy strony w uchybieniu terminu. W związku z takim zaniechaniem ze strony wnioskodawczyni, organ był zobowiązany do wydania badanego postanowienia. Kwestię przyczyn usprawiedliwiających niedochowanie terminu rozbudowano nieco szerzej w skardze do tutejszego Sądu, powołując się na okoliczność przebywania na urlopie za granicą. O ile jednak fakt przebywania poza granicami kraju mógłby wyjaśniać niemożliwość dochowania terminu, to zwrócić należy uwagę, że powyższa okoliczność przebywania poza miejscem zamieszkania istniała jedynie przez część biegu terminu, któremu strona uchybiła. Nie uprawdopodabnia ona zaś niemożliwości dochowania terminu w okresie od odebrania decyzji, tj. w przypadku K. K. od [...] czerwca 2015 r., a E. i G. O. od dnia [...] czerwca 2015 r. – do dnia [...] czerwca 2015 r. W związku z powyższym, skoro brak jest jakichkolwiek przesłanek mogących usprawiedliwiać niedochowanie terminu przez cały okres jego biegu, to skarżone postanowienie jawi się jako poprawne. Dodatkowo należy podnieść, iż z treści skargi nie wynika, aby wszystkie osoby będące adresatami decyzji Szefa BOR z [...] czerwca 2015 r. poza E. O., przebywały poza granicami kraju od [...] czerwca 2015 r. Stąd wiec wypływa wniosek, że w przypadku pozostałych adresatów powyższej decyzji nie istniały żadne przeszkody, uniemożliwiające dochowanie terminu dla złożenia odwołania. Stanowi to więc dodatkową przesłankę świadczącą o prawidłowości badanego postanowienia. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).