II SA/Wa 1835/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędziowie WSA Danuta Kania, Adam Lipiński, Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2017 r. sprawy ze skargi S. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z 4 sierpnia 2016 r. S. J.zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, o umożliwienie dostępu (wglądu i skopiowania) do akt sprawy prowadzonej przez pytany organ, a dotyczącej samowolnej zmiany sposobu wykorzystywania budynku jednorodzinnego przy ul. [...]w [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z [...] sierpnia 2016 r. odmówił uwzględnienia wniosku strony. Rozpoznając sprawę wskutek wniesionego odwołania, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] września 2016 r. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i umorzył postępowanie prowadzone przez organ I instancji w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż wnioskodawcy przysługuje inny tryb dostępu do żądanych akt administracyjnych. Jest bowiem pełnomocnikiem jednej ze stron postępowania (swojej córki), którego dotyczą sporne akta. Dodatkowo organ wyjaśnił, iż w dniach [...] i [...] lipca, oraz w dniu [...] sierpnia 2016 r. udostępnił wnioskodawcy kompletne akta administracyjne spornej sprawy, z których wnioskodawca sporządził dokumentację fotograficzną. Wnioskodawca złożył do tutejszego Sądu skargę na powyższą decyzję. Podniósł, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej i umożliwienie kserokopii konkretnych dokumentów złożył we własnym imieniu i na własną rzecz, a nie jako pełnomocnik córki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że skarżący nie może wykorzystywać ustawy o dostępie do informacji publicznej w sytuacji, gdy ma zagwarantowany dostęp do spornych dokumentów w oparciu o inne przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługiwała na uwzględnienie. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należało, iż jej istota sprowadzała się do oceny tego, czy informacja, o której przekazanie zwrócił się skarżący, jest dostępna w trybie wynikającym z innego aktu prawnego niż ustawa o dostępie do informacji publicznej. Należy bowiem pamiętać o tym, że w myśl art. 1 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764) przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacją publiczną. Powołany przepis dopuszcza więc możliwość odmiennego niż w omawianej ustawie, uregulowania kwestii dostępu do informacji publicznej w innych aktach prawnych. Konsekwencją takiego unormowania jest to, że ustawodawca dopuścił możliwość, by w innych normach prawnych znajdowały się odmienne regulacje od tych jakie są zawarte w omawianej ustawie, a więc także m.in. np. zawężające krąg podmiotów uprawnionych do dostępu do informacji publicznej czy też odmiennie regulujących jego zasady. Stąd więc w sytuacji, gdy inna ustawa zawiera w sobie unormowania dotyczące dostępu do określonej informacji, to nie zachodzi możliwość stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej w celu obejścia tej innej regulacji. Inaczej rzecz ujmując, regulacje dotyczące dostępu do konkretnych informacji, zawarte w innych aktach prawnych, wyłączają możliwość domagania się udostępnienia informacji publicznej w oparciu o unormowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należało, że okolicznością niesporną było to, że skarżący, w dacie wydawania skarżonej decyzji, był pełnomocnikiem strony postępowania, do którego akt postępowania domagał się dostępu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. To oznacza, że skarżący w ww. postępowaniu miał uprawnienia adekwatne do uprawnień przysługujących stronie. W myśl więc przepisu art. 73 § 1 K.p.a. miał prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. To więc oznaczało, że wyłączone pozostawało uprawnienie skarżącego, do domagania się dostępu do rzeczonych dokumentów w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepisy tej ustawy znajdują bowiem wyłącznie zastosowanie w tych sytuacjach, gdy wnioskodawcy, w oparciu o inne akty prawne, nie przysługuje prawo dostępu do spornych danych (patrz m.in. wyrok NSA z 18 września 2008 r. I OSK 194/08). W związku z powyższym organ II instancji trafnie wywiódł, że prowadzenie postępowania administracyjnego i wydawanie decyzji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej było zbędne. Przepisy tego aktu prawnego, w realiach niniejszej sprawy, nie mogły bowiem stanowić podstawy żądania sformułowanego we wniosku inicjującym postępowanie. Nie mogły więc konsekwentnie stanowić też podstawy do odmowy udostępnienia spornych dokumentów. Bez wpływu na powyższą konkluzję pozostaje to, czy wniosek o dostęp do danych informacji wnioskodawca składał w swoim imieniu. Takie złożenie wniosku we własnym imieniu, nie pozbawiło przecież wnioskodawcy uprawnień wynikających z art. 73 K.p.a. i z faktu bycia pełnomocnikiem jednej ze stron postępowania administracyjnego. Na marginesie, niezależnie od wyżej przedstawionych wniosków dodać należało, iż skarżący w swojej skardze, ani w innym piśmie procesowym, nie zaprzeczył twierdzeniom podniesionym w skarżonej decyzji, że w dniach [...] i [...] lipca, oraz w dniu [...] sierpnia 2016 r. przeglądał w organie kompletne akta administracyjne spornej sprawy, z których sporządził dokumentację fotograficzną. Takie postępowanie skarżącego uprawniało tutejszy Sąd do wywiedzenia faktu, iż niezaprzeczone okoliczności zostały potwierdzone przez skarżącego. W związku z powyższym założeniem, w sytuacji gdy skarżący przed wydaniem skarżonej decyzji został zaspokojony w swym żądaniu inicjującym niniejsze postępowanie, samo postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Ta okoliczność również upoważniała organ do umorzenia postępowania w sprawie. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak sentencji wyroku.