II SA/Wa 1838/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie WSA Adam Lipiński Janusz Walawski (spr.) Protokolant Maria Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2010 r. sprawy ze skargi A. W. na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w W. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie oceny stanu zdrowia postanawia: odrzucić skargę Orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w W. rozpoznała u A. W. – emeryta policyjnego, dwie jednostki chorobowe, nadto orzekła, że skarżący jest zdolny do służby w Policji z ograniczeniem oraz uznała, że jedna z jednostek chorobowych pozostaje w związku ze służbą, jednak stopień zaawansowania nie sięga granic inwalidztwa. W odwołaniu od orzeczenia skarżący wniósł o przyznanie mu grupy inwalidzkiej ze względu na dotkliwość schorzeń, na które cierpi. Zaskarżonym orzeczeniem z dnia [...] września 2009 r. nr [...] Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w W. również rozpoznała u A. W. te same jednostki chorobowe, jak w orzeczeniu z dnia [...] czerwca 2009 r., podtrzymała uznanie skarżącego za zdolnego do służby w Policji z ograniczeniem oraz orzekła, że jedna z jednostek chorobowych pozostaje w związku ze służbą, druga natomiast nie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. W. zakwestionował powyższe orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w W. w części dotyczącej stwierdzenia braku związku jednego z rozpoznanych schorzeń ze służbą oraz wniósł o przyznanie mu grupy inwalidzkiej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że zarzuty skarżącego dotyczą ustaleń poczynionych przez Komisję, a zatem mają charakter merytoryczny, zaś sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji (orzeczenia) administracyjnej. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpoznając skargę pod tym kątem Sąd uznał, że skarga na orzeczenie w zakresie stwierdzenia braku związku jednego z rozpoznanych schorzeń ze służbą do sądu administracyjnego nie przysługuje. Zaskarżone orzeczenie ustalało bowiem schorzenia byłego funkcjonariusza Policji i ich związek ze służbą do celów rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego, przysługujących na podstawie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 z późn. zm.). Orzeczenia tej grupy nie mają wiążącego charakteru dla sądów powszechnych właściwych do rozpoznania odwołań od decyzji administracyjnych, wydanych na podstawie orzeczeń tych Komisji, ale przez inne organy, właściwe w przedmiocie ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. Orzeczenia Komisji Lekarskich z tej grupy poddawane są autonomicznej kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach rentowych lub z zakresu zaopatrzenia emerytalnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.