II SA/Wa 184/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Iwona Maciejuk (spr.), Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2016 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową – oddala skargę – Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...], na podstawie art. 18 ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3, art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) cofnął S. G. pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej. Organ ustalił, że ustały okoliczności określone w art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji uzasadniające posiadanie przez wymienionego broni palnej do tych celów. Komendant wskazał, że S. G. pozwolenie na broń palną sportową uzyskał w 1999 r. na mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w związku z czynnym uprawianiem strzelectwa sportowego, przynależnością do klubu sportowego oraz posiadaniem przyznanej bezterminowo licencji PZSS na uprawianie strzelectwa sportowego w dziedzinie strzelań pneumatycznych i kulowych (k. 31-35). Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. organ wezwał stronę do potwierdzenia kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b ustawy o broni i amunicji oraz do dostarczenia aktualnej - ważnej na dany rok kalendarzowy - licencji PZSS, jeżeli zainteresowany jest dalszym posiadaniem pozwolenia na broń do celów sportowych (k.68). Pismo to pozostało bez reakcji strony. Organ ustalił, że S. G. nie posiada licencji zawodniczej na 2015 r. (k. 72). S. G. w odwołaniu wskazał, że pobyt i praca w [...] nie dają możliwości przeprowadzenia wielomiesięcznej procedury w celu uzyskania licencji PZSS i czynnego uprawiania strzelectwa sportowego. Podniósł, że do kraju zamierza powrócić po 2017 r. i wtedy, jeśli będzie nadal posiadać pozwolenie, rozpocznie starania o uzyskanie przedmiotowej licencji. Podkreślił, iż pozwolenie na broń posiada od 15 lat i nigdy nie naruszył przepisów dotyczących prawidłowego przechowywania i używania broni, a zatem nie rozumie w jaki sposób zachowanie pozwolenia na broń miałoby zagrażać porządkowi publicznemu. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z przepisem art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności, które stanowiły podstawę do jego wydania. Mając na uwadze reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji przyjęto, że pozwolenie na broń palną sportową może zachować osoba, w stosunku do której istnieje ważna przyczyna posiadania tej broni. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji za ważną przyczynę posiadania broni palnej sportowej uważa się w szczególności udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych oraz licencji właściwego polskiego związku strzeleckiego. Organ stwierdził, że S. G. nie posiada licencji PZSS ważnej na bieżący rok kalendarzowy. W odwołaniu wyjaśnił, iż ze względu na pobyt w [...], gdzie wykonuje pracę zarobkową do końca 2017 r., nie jest obecnie w stanie uzyskać takiej licencji (k. 82-83). Organ podniósł, że S. G. nie posiada również tzw. patentu strzeleckiego, ani też nie potwierdził przynależności do stowarzyszenia o charakterze strzeleckim. Komendant Główny Policji wyjaśnił, iż uzyskana przez wymienionego licencja PZSS z 1999 r. (k. 33), określona jako bezterminowa stała się nieważna z mocy przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 1298 ze zm. - art. 69 i 78). W świetle powyższego, w ocenie organu, ustały przesłanki uzasadniające zachowanie wymienionemu pozwolenia na broń palną sportową. Posiadanie przez niego pozwolenia na broń w ustalonych okolicznościach stałoby zdaniem KGP w sprzeczności z reglamentacyjnym charakterem ustawy o broni i amunicji, a tym samym z racjami interesu społecznego, które przejawiają się w tym, aby pozwoleń na broń palną nie było więcej, niż to wynika z niewątpliwej konieczności określonej celem, do którego broń ma być używana. Organ wskazał przy tym, że posiadanie ważnej licencji, przyznanej na dany rok kalendarzowy, stanowi warunek uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym w dyscyplinach wchodzących w skład sportu strzeleckiego. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi S. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zwracając się o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji cofającej pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej. Podniósł, że pismem z dnia [...] listopada 2014 r. Wydział Postępowań Administracyjnych KWP w [...] wezwał go do dostarczenia aktualnej licencji uprawniającej do uprawiania sportów o charakterze strzeleckim, wyznaczając ostateczną datę na [...] marca 2015 r. W tym piśmie zaznaczono, że termin przedłożenia licencji wyznaczono biorąc pod uwagę tryb i sposób jej uzyskania. Skarżący podał, że podczas pobytu urlopowego w Polsce w dniach od [...] do [...] marca 2015 r. udał się w dniu [...] marca do Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w [...], aby przedłożyć posiadaną licencję Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego o numerze [...], wydaną w dniu [...] stycznia 1999 r. o bezterminowym okresie ważności. Ważność tej licencji została zakwestionowana bez podania podstaw prawnych. Odnosząc się do treści zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji skarżący podniósł, że fakt nieposiadania aktualnej licencji PZSS, stosownego patentu strzeleckiego i brak przynależności do stowarzyszenia strzeleckiego o charakterze sportowym jest prawdziwy. Jednakże w ocenie strony, gdyby to były przesłanki wystarczające do cofnięcia pozwolenia na broń, to zapewne ustawodawca wpisałby je do katalogu sytuacji w których właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń. Skarżący wskazał, że zasadniczą przeszkodą w realizacji zobowiązań nałożonych na niego jako posiadacza pozwolenia na broń palną sportową jest jego pobyt i praca w [...]. Wskazał miejsce zatrudnienia i liczbę godzin świadczonej pracy. Podniósł, że pomimo zmian wprowadzanych do ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o sporcie co najmniej od 2005 r. dopiero z uzasadnienia decyzji po raz pierwszy dowiedział się, że uzyskana licencja PZSS z 1999 r., określana jako bezterminowa stała się nieważna z mocy przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym a przepis wprowadzający wymóg posiadania patentu strzeleckiego zaczął obowiązywać od 16 października 2010 r. Skarżący nie rozumie dlaczego właściwy organ Policji czekał odpowiednio 10 i 5 lat aby wszcząć procedurę cofnięcia pozwolenia na broń. Skarżący powołał także art. 52 i art. 53 ustawy o broni i amunicji. Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie ustawowemu terminowi do jej wniesienia, ewentualnie oddalenie skargi. Argumentując wniosek o oddalenie skargi pełnomocnik podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 184/16 przywrócił S. G. termin do wniesienia skargi. W piśmie z dnia 11 października 2016 r. skarżący ponownie przedstawił swoją sytuację życiową, w tym podał informacje o miejscu pracy za granicą. Do pisma załączył kserokopie rozliczeń z pracodawcą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu, zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] odpowiadają prawu. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Przepis ten daje organowi Policji, działającemu w ramach uznania administracyjnego, możliwość cofnięcia pozwolenia na broń w przypadku ustania okoliczności stanowiących podstawę wydania pozwolenia. Trafnie organ Policji stwierdził, że powyższe nastąpiło w niniejszej sprawie. W sprawie jest bezsporne, że skarżący decyzją z dnia [...] kwietnia 1999 r., na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43) uzyskał zezwolenie na posiadanie broni sportowej. Uzasadniając decyzję organ powołał się wówczas na przynależność S. G. do towarzystwa strzeleckiego, czynne uprawianie strzelectwa sportowego i posiadanie licencji. Pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów sportowych cofnięte zostało zaś decyzją z dnia [...] września 2015 r. z powodu braku licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego na uprawianie sportu strzeleckiego. Kwestia wydawania pozwoleń na posiadanie broni sportowej została uregulowana w art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z tymi przepisami, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Za ważną przyczynę posiadania broni do celów sportowych uważa się w szczególności udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego – dla pozwolenia na broń do celów sportowych. Zgodnie zaś z art. 10b ustawy, uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tych sportach. Zatem, warunkiem niezbędnym do uprawiania strzelectwa sportowego jest aktualnie posiadanie patentu strzeleckiego oraz licencji PZSS. Organ trafnie stwierdził, że skarżący nie posiada ani patentu strzeleckiego ani licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego. Ustalenie to nie jest przez skarżącego kwestionowane. Skarżący wskazał nadto w skardze, że nie przynależy do stowarzyszenia strzeleckiego o charakterze sportowym. Na gruncie obowiązującej ustawy o broni i amunicji, która znajduje zastosowanie w sprawie skarżącego, dla zachowania nabytego prawa – pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej – niezbędne jest wykazanie uprawiania czynnego sportu strzeleckiego w oparciu o aktualną (ważną) licencję związku sportowego, wymaganą przepisem art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Skarżący takiej licencji nie posiada, co jest bezsporne. Prawidłowo organ stwierdził, że licencja z 1999 r. utraciła ważność z mocy przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298 ze zm.). Okoliczności takie jak wyjazd za granicę w związku z pracą i brak możliwości – przed powrotem do kraju, jak wskazał skarżący – realizacji ustawowych wymogów przewidzianych dla posiadaczy pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej uzyskanej w 1999 r., nie wpływają na prawidłowość ustaleń organów Policji, co do braku aktualnej licencji PZSS oraz patentu strzeleckiego. Jednocześnie okoliczności podniesione przez skarżącego pozostają bez wpływu na trafne stwierdzenie organu, że w stosunku do skarżącego, który nie uprawia strzelectwa sportowego, ustały przesłanki uzasadniające zachowanie pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej. Skarżący nie legitymując się aktualną licencją uprawniającą do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym, przestał spełniać wymogi niezbędne do zachowania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej, o których mowa w art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, co trafnie stwierdził organ. Ocena organu w tym zakresie nie jest dowolna i została dokonana na podstawie jednoznacznie ustalonego i bezspornego stanu faktycznego. W stanie faktycznym tej sprawy nie ma wątpliwości, że miały miejsce okoliczności, które mogły stanowić podstawę cofnięcia pozwolenia na broń. Skoro skarżący nie ma – wobec braku licencji – uprawnień do używania broni w celu, dla którego uzyskał pozwolenie w 1999 r., to zasadnie organ – biorąc pod uwagę reglamentacyjny charakter przepisów regulujących dostęp do broni – uznał, że niecelowe byłoby pozostawienie stronie prawa do broni. Odnosząc się do powołanego przez skarżącego przepisu art. 53 ustawy o broni i amunicji, wskazania wymaga, że nie na on zastosowania w niniejszej sprawie. Zgodnie natomiast z art. 52 powołanej ustawy, zachowują ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę "pozwolenie na broń", wydane na podstawie dotychczasowych przepisów. Powyższe nie oznacza, że osoby, które uzyskały zezwolenie na posiadanie broni sportowej na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r., nie są związane regulacjami wynikającymi z przepisów obecnie obowiązującej ustawy. Uznanie, że osób posiadających zezwolenie wydane na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. nie dotyczą obowiązki, o których była mowa wyżej, jak chciałby tego skarżący, prowadziłoby do nieograniczonego w czasie stosowania ustawy, która utraciła już moc obowiązującą i byłoby sprzeczne z celem nowej ustawy, która charakteryzuje się zaostrzonymi wymaganiami do uzyskania pozwoleń na posiadanie broni (v. wyrok NSA z dnia 20 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2265/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). Celem obowiązującej regulacji prawnej jest zwiększenie kontroli nad posiadaną bronią (v. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2006 r., sygn. VI SA/Wa 1086/06, publ. LEX nr 298189). W świetle powyższego, Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne. Organy nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów prawa procesowego w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. Skarżący wezwany został przez organ pismem z dnia [...] listopada 2014 r. do przedłożenia do dnia [...] marca 2015 r. aktualnej licencji uprawniającej do uprawiania sportów o charakterze strzeleckim. Strona była pouczona o treści obowiązujących przepisów prawa. Skarżący nie przedłożył organowi Policji żądanego dokumentu. Okoliczność pobytu skarżącego od sierpnia 2014 r. poza granicami kraju, wskazywana jako przeszkoda w realizacji ustawowych obowiązków, nie stanowi – w stanie faktycznym tej sprawy – okoliczności, która uzasadniałaby pozostawienie skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.