II SA/Wa 1845/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Iwona Maciejuk, Janusz Walawski (spr.), , Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2017 r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie przyznania prawa do zasiłku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...]czerwca 2016 r. nr [...] 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego Z. G. kwotę 592,20 (pięćset dziewięćdziesiąt dwa i 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Z.G. (zwany dalej skarżącym) w dniu 10 maja 2016 r. złożył w Urzędzie Pracy [...] podanie w którym podał, że "w związku z weryfikacją świadectwa pracy wydanego w dniu [...] kwietnia 2016 r., zwracam się z prośbą o wypłacenie mi wyrównania zasiłku dla bezrobotnych". W piśmie z dnia 16 maja 2016 r. ww. został wezwany przez Urząd Pracy [...] do sprecyzowania trybu rozpoznania sprawy (np. podanie o wznowienie postępowania wraz z podaniem przesłanki do wznowienia postępowania - zgodnie z art. 145 Kpa, zmiana decyzji zgodnie z art. 155 Kpa). Skarżący został poinformowany, że przy braku sprecyzowania trybu rozpoznania sprawy w ciągu 7 dni od dnia otrzymania niniejszego wezwania sprawa pozostanie bez rozpoznania. W odpowiedzi na ww. wezwanie Z.G. w dniu 24 maja 2016 r. złożył w Urzędzie Pracy pismo, w którym wyjaśnił, "że podanie złożone 10 maja 2016 r. należy traktować jako podanie o wznowienie postępowania w sprawie zasiłku w związku z wyjściem na jaw nowych okoliczności". Prezydent [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 149 § 1 Kpa w dniu [...] czerwca 2016 r. wydał postanowienie o wznowieniu na wniosek postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wydaną przez Prezydenta [...] w dniu [...] kwietnia 2013 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] Prezydent [...] odmówił uchylenia ww. decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. Po rozpoznaniu wniesionego przez skarżącego odwołania Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w dniu [...] sierpnia 2016 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z.G., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyżej określoną decyzję, zarzucając, że do jej wydania doszło w warunkach naruszenia art. 145 § 1 pkt 8 Kpa w zw. z art. 71 ust. 1 i 2 oraz art. 76 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach runku pracy, poprzez rozstrzygnięcie w przedmiocie innej decyzji i wadliwe ustalenie zaistnienia przedawnienia roszczenia z tytułu zasiłków. Ponadto pełnomocnik skarżącego podniósł zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 10 Kpa oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest jedynie sprawdzenie, czy zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz czy przy jej podejmowaniu nie zostały naruszone w sposób istotny przepisy postępowania administracyjnego. Natomiast stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 Kpa, postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W przypadku wątpliwości co do przedmiotu żądania, organ powinien ustalić o wszczęcie jakiego postępowania wystąpił skarżący, nie zaś domniemywać przedmiotu tego żądania. Organy administracji publicznej nie mogą dokonywać swobodnej kwalifikacji przedmiotu żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 4 marca 2014 r. (sygn. akt II OW 157/13 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl) "Jak podkreślano wielokrotnie w orzecznictwie, w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, tylko i wyłącznie ta strona określa przedmiot swego żądania, przy czym w razie wątpliwości, co do zakresu, czy przedmiotu żądania jego uszczegółowienie należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji". Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Podkreślić bowiem należy, że pomimo wezwania organu do sprecyzowania trybu rozpoznania sprawy, sprawa, która była przedmiotem żądania skarżącego nie została rzez niego wskazana. Nadto, podnieść należy, że skarżący ww. wezwania organu prawidłowo nie wykonał, natomiast organ wznowił postępowanie w przedmiocie, który sam określił. Rozpatrując ponownie sprawę organ pierwszej instancji zobowiązany jest jednoznacznie ustalić jaki jest zakres żądania skarżącego (w jakim trybie i którego postępowania wniosek dotyczy) i dopiero wtedy podjąć odpowiednie czynności procesowe. Mając na względzie powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 powołanej ustawy.