II SA/Wa 1852/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. F. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi A. F. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia 1. ustanowić dla A. F. radcę prawnego, 2. zwrócić się do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w Warszawie o wyznaczenie radcy prawnego dla A. F. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – obejmującym między innymi tylko ustanowienie radcy prawnego (art. 245 § 3 powołanej ustawy) – następuje wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy wnioskodawca podał, że w gospodarstwie domowym pozostaje z żoną. Oświadczył, że jest trwale niezdolny do pracy i od 2003 r. jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Żona uzyskuje wynagrodzenie za pracę w wysokości 1.260 zł brutto miesięcznie. Podał, że nie posiada oszczędności, a wynagrodzenie żony nie wystarcza na poniesienie wszystkich stałych opłat a także zakup żywności. Oświadczył, że w związku ze złym stanem zdrowia ponosi również koszty zakupu leków. Jako majątek wykazał mieszkanie o powierzchni 33,40 m2. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że skarżącemu, jako osobie niepełnosprawnej, przyznany został zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł miesięcznie do dnia 31 grudnia 2008 r. Instytucja prawa pomocy stanowi realizację konstytucyjnej zasady prawa do sądu. Prawo to powinno być przyznawane wówczas, gdy strona jest w bardzo trudnej sytuacji materialnej, a odmowa przyznania prawa pomocy uniemożliwiałaby dostęp do sądu. Przez prawo do sądu należy przy tym rozumieć nie tylko prawo samego dostępu do sądu, tj. uruchomienia postępowania przed sądem ale również prawo do korzystania z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, zwłaszcza, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym przy wnoszeniu środka odwoławczego od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji obowiązuje przymus adwokacko-radcowski. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że sytuacja materialna wnioskodawcy jest trudna i nie pozwala na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Dochód w przeliczeniu na jedną osobę w rodzinie wynosi bowiem 706,50 zł. brutto. Nie jest dochód umożliwiający poczynienie oszczędności bez uszczerbku utrzymania koniecznego wnioskodawcy i jego żony, zwłaszcza że strona ponosi również koszty utrzymania mieszkania i zakupu leków. Stwierdzić należy, że skarżący wykazał spełnienie przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt. 1 i pkt. 2 postanowienia.