II SA/Wa 1853/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant referent stażysta Paulina Okrój po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości dodatku funkcyjnego oddala skargę Minister Obrony Narodowej (zwany dalej organem) decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Pana A. S. (zwanego dalej skarżącym) od decyzji Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w P. (zwanego organem I instancji) z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia wysokości dodatku funkcyjnego, uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie. Skarżący pełni zawodową służbę wojskową na stanowisku Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w G. (zwanego dalej WSG). Od dnia [...] marca 2018 r. został także oddelegowany do pełnienia obowiązków sędziowskich w Sądzie Rejonowym w S. w wymiarze czterech sesji w miesiącu. Organ I Instancji pismem z dnia [...] marca 2018 r. ustalił skarżącemu od dnia [...] marca 2018 r. wysokość dodatku funkcyjnego na poziomie 0,55. Dodatek ten został zwiększony o 10%, przyznany z tytułu pełnienia funkcji Prezesa WSG na podstawie decyzji Prezesa WSO w P. z dnia [...] marca 2018 r. Następnie został podwyższony o 10% w związku z delegowaniem do pełnienia obowiązków sędziowskich w Sądzie Rejonowym w S. (zgodnie z decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2017 r.). Łącznie wysokość dodatku została ustalona na poziomie 0,605 z zastosowaniem mnożnika podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego. Skarżący w terminie złożył odwołanie do Ministra Obrony Narodowej od decyzji, zarzucając błędne zastosowanie § 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 czerwca 2009 r. w sprawie funkcji oraz sposobu ustalania dodatków funkcyjnych przysługujących sędziom, co skutkowało ustaleniem jednego dodatku funkcyjnego w łącznej wysokości 0,605 mnożnika podstawy. Jego zdaniem w katalogu funkcji, stanowiącym załącznik do przywołanego rozporządzenia, nie został wyszczególniony "sędzia delegowany do orzekania w innym sądzie równorzędnym", co sprawia, że nie można traktować takiego wykonywania obowiązków jako kolejnej funkcji w rozumieniu § 5 rozporządzenia. Wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie dwóch oddzielnych dodatków funkcyjnych: z tytułu delegowania do pełnienia obowiązków w sądzie powszechnym - Sądzie Rejonowym w S. oraz z tytułu pełnienia funkcji Prezesa WSG w G.. Organ wskazał, że z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2018 r., poz. 173 ze zm.), art. 91 § 6 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 23 ze zm.) w zw. z art. 70 § 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2243 ze zm.) w związku z pełnieniem służby wojskowej na stanowisku sędziego sądu wojskowego skarżącemu przysługuje dodatek wyrównawczy. Ustalając wysokość dodatku wyrównawczego organ pierwszej instancji był zobligowany do ustalenia składników porównywalnego wynagrodzenia, jakie przysługiwałoby oficerowi na równorzędnym stanowisku w sądzie powszechnym. Podniósł, że skarżący domaga się, w odrębnym postępowaniu administracyjnym, ustalenia wysokości jednego ze składników porównywalnego wynagrodzenia, które stanowi podstawę do obliczenia wysokości dodatku wyrównawczego. W ocenie organu, z orzecznictwa jak i literatury wynika, że organ może rozstrzygnąć sprawę w formie decyzji administracyjnej tylko wówczas, gdy wynika ona z przepisów prawa w sposób wyraźny lub dorozumiany. Oznacza to, że zadośćuczynienie żądaniu wnioskodawcy byłoby możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy w przepisach cyt. ustaw: Prawo o ustroju sądów wojskowych oraz Prawo o ustroju sądów powszechnych, zostałaby ustanowiona norma prawna uprawniająca organ do rozstrzygania - w odrębnym postępowaniu administracyjnym - o wysokości poszczególnych składników mających znaczenie przy ustalaniu dodatku wyrównawczego. W ocenie organu, przepisy ustaw Prawo o ustroju sądów wojskowych oraz Prawo o ustroju sądów powszechnych - nie dają podstawy prawnej do orzekania, w odrębnym postępowaniu administracyjnym, o wysokości dodatku funkcyjnego. W jego ocenie organ pierwszej instancji powinien zgodnie z art. 105 § 1 Kodeku postępowania administracyjnego - umorzyć postępowanie z uwagi na brak przedmiotu postępowania administracyjnego. Wskazał, że w związku z faktem, że organ I instancji rozstrzygnął sprawę merytorycznie to, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeku postępowania administracyjnego, decyzję wydaną w pierwszej instancji należało uchylić i umorzyć postępowanie w przedmiocie rozstrzygnięcia. Jego zdaniem niedopuszczalne jest wydanie merytorycznej decyzji ustalającej wysokości dodatku funkcyjnego, to również niedopuszczalne było wydanie decyzji o odmowie wydania decyzji określającej wysokość dodatku funkcyjnego. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając błędne uznanie, iż Prezesowi Wojskowego Sądu Okręgowego w P. nie przysługuje uprawnienie do wydania decyzji określającej wysokość dodatku funkcyjnego i dodatku za delegowanie do innego sądu dla prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego, czego następstwem było niedokonanie merytorycznej oceny prawidłowości decyzji wydanej przez Prezesa WSO. Zarzucił sprzeczność zaskarżonej decyzji z decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], w której organ stwierdził, iż Prezesowi WSO takie uprawnienie przysługuje. Podniósł również sprzeczność pomiędzy sentencją zaskarżonej decyzji a jej uzasadnieniem. Skarżący zauważa, iż pomimo stwierdzenia w sentencji "uchylenia decyzji" organ całe swoje rozważania sprowadza do dokonywania wywodu mającego wykazać, iż decyzja prezesa WSO nie jest w istocie decyzją. Stanowi to zdaniem skarżącego sprzeczność, która ma wpływ na prawidłowość wydanej przez organ odwoławczy decyzji. Jego zdaniem, skoro zdaniem organu odwoławczego zaskarżona decyzja nie była decyzją, a nieokreślonego rodzaju aktem, to organ nie powinien był jej uchylać, a jedynie umorzyć postępowanie w sprawie złożonego odwołania. W związku z powyższym wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy Ministrowi Obrony Narodowej do ponownego rozpoznania oraz połączenie do wspólnego rozpoznania niniejszego zażalenia z zażaleniem złożonym w tym samym dniu na decyzję Ministra Obrony Narodowe z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] sierpnia 2018 r. uchylająca decyzję organu I instancji z dnia [...] marca 2018 r i umarzająca postępowanie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej ppsa), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2018 r. poz. 173 ze. zm.) sędziemu sądu wojskowego przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy pomiędzy uposażeniem wojskowym a wynagrodzeniem jakie przysługiwałoby temu sędziemu na równorzędnym stanowisku sędziego sądu powszechnego. Stosownie do treści § 2 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach służbowych sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1126) - przy ustalaniu wysokości dodatku uwzględnia się kwotę miesięcznego wynagrodzenia, jaka przysługiwałaby na równorzędnym stanowisku i pełnionej funkcji sędziemu sądu powszechnego. W myśl ust. 3 omawianego paragrafu rozporządzenia ustalając wysokość dodatku wyrównawczego, określa się wysokość składników porównywalnego wynagrodzenia. Ustalenia wysokości porównywalnego wynagrodzenia, w tym dodatku funkcyjnego, dokonywane jest w postępowaniu o przyznanie dodatku wyrównawczego. Prezes WSO w P. w przywołanej decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. określił składniki porównywalnego wynagrodzenia, w tym wysokość dodatku funkcyjnego. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko organu wykazującego, że określenie wysokości dodatku wyrównawczego powinno nastąpić w postępowaniu o przyznanie dodatku wyrównawczego, a nie w odrębnym postępowaniu, którego celem byłoby wyłącznie wydanie rozstrzygnięcia o wysokości dodatku funkcyjnego. Nie jest możliwa sytuacja, w której w stosunku do skarżącego wydane byłby równocześnie dwa rozstrzygnięcia: dotyczące ustalenia wysokości dodatku wyrównawczego, w ramach którego określony został dodatek funkcyjny oraz odrębne rozstrzygnięcie odnoszące się do dodatku funkcyjnego. Organ prawidłowo przyjął, że pismo Prezesa WSO w P. z dnia [...] marca 2018 r. posiada cechy decyzji. Oznacza to, że wydanie odrębnej decyzji ustalającej wysokość dodatku funkcyjnego byłoby możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy w przepisach ustaw: z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2243 ze zm.), z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 23 ze zm.) albo z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2018 r. poz. 173 ze zm.) zostałaby ustanowiona norma prawna uprawniająca organ do rozstrzygania - w odrębnym postępowaniu administracyjnym - o wysokości poszczególnych składników porównywalnego wynagrodzenia, mających znaczenie przy ustalaniu dodatku wyrównawczego dla sędziego sądu wojskowego. W ocenie Sądu przepisy ustaw nie dają podstawy prawnej do orzekania, w odrębnym postępowaniu administracyjnym, o wysokości dodatku funkcyjnego. W tym stanie rzeczy z uwagi na fakt, że niedopuszczalne jest wydanie merytorycznej decyzji ustalającej wysokości dodatku funkcyjnego, to również niedopuszczalne było pozostawienie w obrocie prawnym takiej decyzji. W tym stanie sprawy należało więc umorzyć postępowanie, z uwagi na jego bezprzedmiotowość, bowiem nie istnieje przedmiot postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu należy uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, i dokonał jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, organ uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 Kpa. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ppsa orzekł, jak w sentencji.