II SA/Wa 1854/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Jacek Fronczyk (spr.), Protokolant asystent sędziego Monika Michnik - Misterek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2012 r. sprawy ze skargi P. W. na pismo Szefa Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia z dnia [...] czerwca 2011 r. (bez numeru) w przedmiocie rozliczenia czasu służby postanawia odrzucić skargę. P. W. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił pismo Szefa Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia z dnia [...] czerwca 2011 r. (bez numeru), uznając je za decyzję wydaną na skutek odwołania od "decyzji" Komendanta [...] Wojskowego Szpitala Klinicznego [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. (bez numeru) w przedmiocie rozliczenia czasu służby. Skarżący wskazał, że ustalając zadania służbowe, nie wliczono do czasu służby pełnego czasu pełnienia dyżuru medycznego, co powoduje wykonywanie tak ustalonych zadań służbowych w tygodniu w czasie ponadnormatywnym i przekroczenie ponadnormatywnych godzin służby w tygodniu w czteromiesięcznym okresie rozliczeniowym. Ponadto, nie udzielono skarżącemu czasu wolnego od służby w takim samym wymiarze w zamian za czas służby pełnionej w wymiarze ponadnormatywnym, odmawiając jednocześnie rekompensaty za tak pełnioną służbę. Domagając się uchylenia ww. rozstrzygnięć oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego, skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 1, art. 7, art. 10, art. 77, art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 7, art. 8 i art. 60 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j.: Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 802 ze zm.) oraz art. 32j i art. 69 pkt 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (t. j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89 ze zm.) w związku z § 4 pkt 5, § 8 i § 11 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2008 r. w sprawie czasu służby żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 122, poz. 786). Skarżący, uzasadniając skargę, wskazał, że będąc lekarzem – żołnierzem zawodowym, wystąpił z wnioskiem o rozliczenie czasu służby, albowiem od października 2010 r. przełożony wyznaczał mu zadania służbowe w czasie służby z przekroczeniem czterdziestu godzin służby tygodniowo w czteromiesięcznym okresie rozliczeniowym, jak stanowi art. 60 ust. 1 ww. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, co tym samym oznacza naruszenie norm ustanowionych ww. rozporządzeniem w sprawie czasu służby żołnierzy zawodowych. Żądając przyznania w zamian za czas służby przekraczający ustawowy wymiar czasu dni wolnych od służby w takim samym wymiarze (przy wliczeniu do czasu służby pełnionych dyżurów medycznych w pełnym czasie ich pełnienia), skarżący zaznaczył, że organ wojskowy winien w tym zakresie wydać decyzję administracyjną, gdyż sprawa indywidualnych rozliczeń czasu służby należy do sfery władczych rozstrzygnięć i nie może być załatwiana w drodze czynności faktycznych, względnie materialno – technicznych. Zdaniem strony, rozstrzygnięcia podjęte w sprawie są decyzjami administracyjnymi, zaś Szef Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia bezzasadnie twierdzi, że rozliczenie czasu służby należy do czynności faktycznych, ewentualnie materialno – technicznych. Odmawiając uwzględnienia żądań strony, organy wojskowe nie dostrzegły, że przepis § 4 ust. 5 ww. rozporządzenia w sprawie czasu służby żołnierzy zawodowych stanowi, iż czas służby żołnierzy zajmujących stanowiska służbowe uzależnione od posiadania kwalifikacji określonych w przepisach odrębnych ustaw może być ustalony z uwzględnieniem tych przepisów. W stosunku do lekarzy – żołnierzy zawodowych odstąpiono od stosowania przepisu art. 32j ww. ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, który pozwala na wliczenie pełnego czasu dyżuru medycznego do czasu pracy. Tymczasem przepis ten nie powinien zostać wyłączony w stosunku do [...] Wojskowego Szpitala Klinicznego [...] i winien mieć zastosowanie w sprawie. W sposób nieuprawniony lekarzom – żołnierzom zawodowym nie zalicza się dyżuru medycznego do czasu służby, co nie jest praktykowane wobec innych lekarzy tego Zakładu. Niezasadnie więc nie uwzględniono wniosku skarżącego o przyznanie rekompensaty czasem wolnym od służby w takim samym wymiarze, w jakim lekarz – żołnierz zawodowy wykonywał zadania służbowe w czasie ponadnormatywnym. Pozostaje to w sprzeczności z § 11 ww. rozporządzenia, który wskazuje, iż terminy wykorzystania wolnego czasu w zamian za wykonywanie zadań służbowych w wymienionych przypadkach, dowódca jednostki wojskowej lub osoba upoważniona przez tego dowódcę określa w swoim rozkazie lub decyzji, uwzględniając potrzeby służbowe i uzasadnione potrzeby żołnierza. W przypadku skarżącego, czasu wolnego w zamian za przepracowane dyżury medyczne nie określono. Udzielając odpowiedzi na skargę, Szef Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie, z ostrożności procesowej, o oddalenie skargi. W uzasadnieniu swego stanowiska procesowego organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 8 ust. 1 ww. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z art. 1 ust. 1 pkt 1 kpa, żołnierz zawodowy może wnieść odwołanie do organu wyższego stopnia, na zasadach unormowanych w kpa, od decyzji wydanych przez właściwe organy w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej, określonych w ustawie. Natomiast rozliczenie czasu służby żołnierzy zawodowych należy do czynności faktycznych, względnie materialno – technicznych Komendanta [...] Wojskowego Szpitala Klinicznego [...], stosownie do postanowień § 4-12 ww. rozporządzenia w sprawie czasu służby żołnierzy zawodowych. Załatwienie sprawy w drodze decyzji administracyjnej następuje, gdy z mocy przepisów prawa materialnego lub innych wynika właśnie taka forma rozstrzygnięcia. Sprawy o rozliczenie czasu służby nie są indywidualnymi sprawami administracyjnymi, rozstrzyganymi w formie decyzji administracyjnej. Harmonogramy czasu pracy i dyżurów medycznych należą do czynności faktycznych, względnie materialno – technicznych i trudno przyjąć, aby organizację pracy lekarzy – żołnierzy zawodowych, pełniących służbę w Zakładach Opieki Zdrowotnej podległych Ministrowi Obrony Narodowej, dowódcy tych jednostek kształtowali decyzjami administracyjnymi. Organ nie podzielił także zarzutów skargi, dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, uznając je za bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (3 § 3 ww. ustawy). W rozpoznawanej sprawie P. W. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił pismo Szefa Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia z dnia [...] czerwca 2011 r. (bez numeru), mylnie uznając je za decyzję wydaną na skutek odwołania od "decyzji" Komendanta [...] Wojskowego Szpitala Klinicznego [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. (bez numeru) w przedmiocie rozliczenia czasu służby. Pismo, będące przedmiotem zaskarżenia, nie jest decyzją administracyjną, która mogłaby podlegać kontroli Sądu, gdyż ma ono jedynie walor informacyjny, przedstawia bowiem przepisy regulujące rozliczanie czasu służby lekarzy – żołnierzy zawodowych oraz ich wykładnię i – co najistotniejsze – wskazuje w swej treści, iż sprawy w tym przedmiocie nie są załatwiane w drodze decyzji administracyjnej. Prezentując – co do zasady – stanowisko o braku podstaw prawnych do wydania decyzji administracyjnej w sprawie rozliczenia czasu służby, Szef Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia nie mógł więc podjąć władczego rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie skarżącego w formie decyzji administracyjnej, o jakiej mowa w cyt. art. 3 § 2 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pismo to nie jest również postanowieniem ani innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, która podlegałaby kontroli Sądu. Z tego też powodu wniesioną skargę należy uznać za niedopuszczalną, gdyż Sąd nie rozpoznaje skarg na pisma informacyjne organu administracji ani na podstawie ww. ustawy, ani na podstawie przepisów szczególnych. Jakkolwiek w sprawie niniejszej nie doszło do wydania decyzji administracyjnej, której strona skarżąca oczekuje, gdyż Szef Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia neguje podstawę do jej wydania, to jednak Sąd rozstrzygający tę sprawę stanowiska organu w tej kwestii nie podziela. Nie powinno budzić wątpliwości, że czas pełnienia służby jest jednym z istotnych elementów stosunku służbowego żołnierza zawodowego. Niezależnie zatem od tego, na jakim stanowisku służbowym, w jakich warunkach i w jakich okolicznościach żołnierz zawodowy pełni służbę, czas jej pełnienia stanowi podstawę ustalenia przysługujących mu z tego tytułu uprawnień. Zgodnie z brzmieniem art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), od decyzji wydanych przez właściwe organy w sprawach określonych w ustawie żołnierz zawodowy może wnieść odwołanie do organu wyższego stopnia, na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), i, z zastrzeżeniem ustępu 2, skargę do właściwego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w ww. ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ustęp 2 tego przepisu wskazuje, w jakich sprawach załatwianych w drodze decyzji skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona, a są nimi następujące sprawy: 1) wyznaczenia, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia do rezerwy kadrowej lub do dyspozycji; 2) mianowania na stopień wojskowy; 3) przeniesienia do innego korpusu osobowego lub do innej grupy osobowej; 4) skierowania do wykonywania zadań służbowych poza jednostką wojskową. Zdaniem Sądu, wymieniony katalog spraw, które nie podlegają administracyjnemu trybowi zaskarżenia, z wyłączeniem także skargi do sądu administracyjnego, ma charakter zamknięty. Przyjąć zatem należy a contrario, że we wszystkich pozostałych sprawach osobowych żołnierza zawodowego, a niewymienionych w ustępie 2 art. 8 wojskowej ustawy pragmatycznej (z wyłączeniem spraw wynikających z podległości służbowej), dochodzi do wydania decyzji administracyjnej, zaskarżalnej w administracyjnym toku instancji, ze skargą do sądu administracyjnego włącznie. Decyzja administracyjna rozstrzyga bowiem w sposób władczy o obowiązkach i uprawnieniach przysługujących żołnierzowi zawodowemu w jego indywidualnej sprawie i ma to tym większe znaczenie w sytuacji zaistnienia sporu co do zgłaszanych przez niego roszczeń czy żądań, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Skarżący w swej skardze domaga się przyznania w zamian za czas służby, przekraczający ustawowy wymiar czasu, dni wolnych od służby w takim samym wymiarze, przy wliczeniu do czasu służby pełnionych dyżurów medycznych w pełnym czasie ich pełnienia, a więc żąda rozliczenia czasu służby, wnosząc o przyznanie rekompensaty czasem wolnym w wymiarze odpowiadającym pełnieniu służby w czasie dyżurów medycznych. Istotne przy tym jest, że w aktach sprawy, oprócz wniosku z dnia [...] marca 2011 r., obejmującego powyższe żądania, znajduje się także wniosek z dnia [...] grudnia 2010 r. o wypłatę należności finansowych za pełnienie służby w godzinach nadliczbowych w ramach dyżurów medycznych w listopadzie 2010 r. Zasady ustalania obowiązującego żołnierzy wymiaru czasu służby żołnierzy zawodowych określa art. 60 ww. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Przepis ten w ustępie 1 stanowi, że wymiar czasu służby żołnierzy zawodowych jest określony ich zadaniami służbowymi. Zadania służbowe żołnierzy zawodowych powinny być ustalane przez przełożonych w sposób pozwalający na ich wykonywanie w ramach czterdziestu godzin służby w tygodniu. Wykonywanie zadań służbowych nie może przekraczać przeciętnie czterdziestu ośmiu godzin w tygodniu, w czteromiesięcznym okresie rozliczeniowym. W zamian za czas służby przekraczający czterdzieści godzin służby w tygodniu, żołnierzowi zawodowemu przysługuje czas wolny od służby w takim samym wymiarze (ust. 2). Żołnierzowi zawodowemu przysługuje prawo do co najmniej: 1) jedenastu godzin nieprzerwanego odpoczynku w każdej dobie; 2) dwudziestu czterech godzin nieprzerwanego odpoczynku w okresie siedmiodniowym (ust. 3). Przepisy ust. 2 i 3 nie mają zastosowania do żołnierzy zawodowych realizujących zadania o charakterze nadzwyczajnym niezbędne do ochrony interesów państwa, w szczególności: biorących udział w zapobieganiu skutkom katastrof naturalnych lub awarii technicznych noszących znamiona klęski żywiołowej oraz w celu ich usunięcia, pełniących służby i dyżury, odbywających ćwiczenia i szkolenia poligonowe (morskie) oraz pełniących służbę wojskową poza granicami państwa (ust. 4). Ewidencję czasu służby potwierdzającą wykonywanie przez żołnierza zawodowego zadań służbowych ponad normy określone w ust. 2 prowadzi dowódca jednostki wojskowej (ust. 4a). Konkretyzacji powyższych unormowań w zakresie czasu służby prawodawca dokonał w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2008 r. w sprawie czasu służby żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 122, poz. 786). Zgodnie z § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia, przełożeni ustalają zadania służbowe żołnierzy w sposób pozwalający na wykonywanie tych zadań w pięciodniowym tygodniu służby, z wyłączeniem dni ustawowo wolnych od pracy, w dniach od poniedziałku do piątku, godzinach od 730 do 1530 , z zastrzeżeniem § 5. Przepis ustępu 2 powołanego paragrafu stanowi, iż do czasu służby, określonego w ustępie 1 zalicza się również: 1) czas pełnienia służby dyżurnej lub dyżuru, ale nie więcej niż osiem godzin; 2) czas wykonywania zadań służbowych poza jednostką, w której żołnierz zajmuje stanowisko służbowe, pozostaje w rezerwie kadrowej lub w dyspozycji, w wymiarze przekraczającym normę określoną w ustępie 1, w tym w ramach podróży służbowej, kursu, szkolenia lub kontroli. Przepis ustępu 4 ww. paragrafu wskazuje, że jeżeli występują uzasadnione potrzeby służbowe, dowódca jednostki wojskowej może, za zgodą bezpośredniego przełożonego, ustalić dla całego lub części stanu osobowego jednostki inne, niż określone w ustępie 1, godziny służby. Czas służby żołnierzy zajmujących stanowiska służbowe uzależnione od posiadania kwalifikacji określonych w przepisach odrębnych ustaw może być ustalony z uwzględnieniem tych przepisów (ust. 5). W świetle postanowień § 6 ust. 1 powołanego rozporządzenia, w uzasadnionych okolicznościach (określonych w § 2) żołnierz może zostać zobowiązany do wykonywania zadań służbowych w czasie przekraczającym czas służby określony w § 4, jednakże wykonywanie zadań służbowych nie może łącznie przekroczyć normy określonej w art. 60 ust. 2 ww. ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W przypadku wystąpienia godzin ponadnormatywnych służby, prawodawca przewiduje rekompensatę czasem wolnym. Zgodnie bowiem z § 8 ww. rozporządzenia, żołnierzowi, który na polecenie dowódcy jednostki wojskowej lub osoby upoważnionej przez tego dowódcę wykonywał zadania służbowe w wymiarze przekraczającym w danym tygodniu czas służby określony w § 4, udziela się czasu wolnego w tym samym wymiarze czasowym. Udzielenie czasu wolnego, o którym mowa w ustępie 1, powinno nastąpić w najbliższym tygodniu, nie później jednak niż w ciągu czteromiesięcznego okresu rozliczeniowego (ust. 2). Żołnierzowi, który w czteromiesięcznym okresie rozliczeniowym z uzasadnionych względów służbowych lub osobistych nie wykorzystał przysługującego mu czasu wolnego w wymiarze, o którym mowa w ustępie 1, udziela się czasu wolnego w tym samym wymiarze nie później niż w następnym okresie rozliczeniowym (ust. 3). Zasady rekompensaty czasem wolnym od służby za czas pełnienia dyżurów określa szczegółowo § 9 powołanego rozporządzenia. W świetle zaś postanowień § 11 ust. 1 ww. rozporządzenia, terminy wykorzystania czasu wolnego w zamian za wykonywanie zadań służbowych w przypadkach, o których mowa w § 8 ust. 2 i 3, § 9 ust. 2 i 3 oraz § 10 ust. 3, dowódca jednostki wojskowej lub osoba upoważniona przez tego dowódcę określa w swoim rozkazie lub decyzji, uwzględniając potrzeby służbowe lub uzasadnione potrzeby żołnierza. Przepis ten wyraźnie zatem wskazuje, że rozliczenie czasu służby winno nastąpić bądź to w rozkazie dowódcy, bądź to w decyzji, w zależności od sytuacji, dyktowanej potrzebami służby lub uzasadnionymi potrzebami żołnierza i – co równie ważne – przy uwzględnieniu specyfiki służby pełnionej na danym stanowisku służbowym. Przywołany § 11 ust. 1 ww. rozporządzenia potwierdza pogląd Sądu o istnieniu podstawy prawnej do podjęcia decyzji administracyjnej w przedmiocie rozliczenia czasu służby, zważywszy że rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 60 ust. 5 wojskowej ustawy pragmatycznej, w granicach udzielonego jego mocą upoważnienia, co – wobec treści cyt. art. 8 tej ustawy – nie powinno budzić wątpliwości, że jest to sprawa indywidualna żołnierza zawodowego, która nie została wyłączona spod kontroli instancyjnej i Sądu. Sprawa rozliczenia czasu służby nie jest bowiem sprawą wynikającą jedynie z podległości służbowej. Użyta w tym przepisie imperatywna forma czasownika "określa" w sposób jednoznaczny przesądza o władczym rozstrzygnięciu organu, podejmowanym w indywidualnej sprawie żołnierza zawodowego, wszak nie chodzi tu tylko o kształtowanie stosunku w relacji przełożony – podwładny, by przyjąć, że jest to sprawa wynikającą z podległości służbowej. Skoro czas pełnienia służby jest jednym z istotnych elementów stosunku służbowego żołnierza zawodowego, to jego rozliczenie, przy uwzględnieniu praw i obowiązków żołnierza, określonych w obowiązujących przepisach, musi przyjąć formę władczego, decyzyjnego rozstrzygnięcia organu w sferze stosunku służbowego w celu ustalenia (skonkretyzowania) w jego indywidualnej sprawie tychże praw lub obowiązków, wynikających z normy prawa materialnego. Nie bez powodu zatem § 11 ust. 1 ww. rozporządzenia wskazuje na taką właśnie formę rozstrzygania spraw o rozliczenie czasu służby przez właściwego dowódcę jednostki wojskowej lub osobę przez niego upoważnioną. Co więcej, skoro sporną jest kwestia rozliczenia czasu służby pełnionej w ramach dyżurów medycznych i dokonania za te dyżury rekompensaty (we wniosku z dnia [...] grudnia 2010 r. skarżący domaga się przyznania należności finansowych z tego tytułu), to roszczenie skarżącego może być dochodzone także na gruncie przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. Nr 108, poz. 1141 ze zm.). Rozporządzenie to określa wysokość oraz szczegółowe warunki i tryb wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia za czasowe pełnienie obowiązków służbowych oraz za wykonywanie czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanych stanowisk służbowych, a także stawki i terminy jego wypłacania. Przyznanie bądź odmowa przyznania ww. świadczenia pieniężnego za dyżury medyczne, pozostawanie w gotowości do udzielania świadczeń medycznych i wykonywanie innych czynności (§ 3 pkt 2, 3, 9 ww. rozporządzenia) następuje także w formie decyzji administracyjnej, podlegającej kontroli instancyjnej i zaskarżalnej do Sądu. Organ, rozpoznając wnioski skarżącego, winien więc wydać decyzję administracyjną, czego dotychczas nie uczynił, błędnie przyjmując, że sprawa ta nie należy do sfery władczych rozstrzygnięć, i że załatwiana jest w drodze czynności faktycznych, względnie materialno – technicznych. O ile samo ustalenie harmonogramu czasu służby i dyżurów medycznych należy zaliczyć do czynności faktycznych, ewentualnie materialno – technicznych, to jednak trudno przyjąć, by rozliczenie czasu służby w jednostkowej sprawie lekarza – żołnierza zawodowego, pełniącego służbę również w wymiarze ponadnormatywnym w Zakładach Opieki Zdrowotnej podległych Ministrowi Obrony Narodowej, miało następować w formie czynności faktycznych, ewentualnie materialno – technicznych, zwłaszcza w sytuacji istnienia sporu, jak w przedmiotowej sprawie. Biorąc pod uwagę to, że organ nie podjął decyzji administracyjnej w sprawie rozliczenia czasu służby, a objęte skargą pismo nie ma charakteru decyzji administracyjnej, wnioski skarżącego z dnia [...] grudnia 2010 r. i z dnia [...] marca 2011 r. pozostają nierozpatrzone. Strona może zatem zwalczać zwłokę organu w tym zakresie, stosując środki prawne przewidziane w razie bezczynności organu. W tym stanie rzeczy, uznając skargę na pismo informacyjne organu za niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.