II SA/Wa 1854/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant referent stażysta Paulina Okrój po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku wyrównawczego oddala skargę Minister Obrony Narodowej (zwany dalej organem) decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Pana A. S. (zwanego dalej skarżącym) od decyzji Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w P. (zwanego dalej organem I instancji ) z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie przyznania dodatku wyrównawczego dla sędziów sądów wojskowych. Organ decyzją z dnia [...] maja 2018 r. powołał skarżącego od dnia [...] marca 2018 r. do pełnienia zawodowej służby wojskowej na stanowisku służbowym Prezesa Sądu G. w G. Minister Sprawiedliwości delegował skarżącego, w okresie od dnia 1 marca 2018 r. do dnia 29 lutego 2020 r., do pełnienia obowiązków sędziowskich w Sądzie Rejonowym w S. W związku z wyznaczeniem skarżącego na nowe stanowisko służbowe, organ I instancji decyzją dnia [...] marca 2018 r. przyznał skarżącemu, od dnia [...] marca 2018 r., dodatek wyrównawczy dla sędziów sądów wojskowych. Wskazał, że dodatek wyrównawczy przysługuje sędziemu sądu wojskowego w wysokości różnicy pomiędzy uposażeniem wojskowym a wynagrodzeniem sędziego sądu cywilnego zajmującego równorzędne stanowisko. Zgodnie z powołaną decyzją w skład porównywalnego wynagrodzenia wchodziło: a) wynagrodzenie zasadnicze w stawce 3 w kwocie [...] zł; b) dodatek za długoletnią pracę w kwocie [...] zł; c) dodatek funkcyjny z zastosowaniem mnożnika 0,605 w kwocie [...] zł. Skarżący zakwestionował wysokość wynagrodzenia, gdyż w jego ocenie w skład tego wynagrodzenia powinien wchodzić również dodatek funkcyjny w związku z oddelegowaniem do pełnienia obowiązków sędziowskich w sądzie powszechnym, w wysokości 0,5 mnożnika kwoty bazowej. Zarzucił błędne ustalenie, iż delegowanie do innego sądu równorzędnego stanowi funkcję w rozumieniu rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 czerwca 2009 r. w sprawie funkcji oraz sposobu ustalania dodatków funkcyjnych przysługującym sędziom oraz błędne uznanie, iż zastosowanie § 5 cytowanego wyżej rozporządzenia było prawidłowe, w sytuacji gdy brak było ku temu przesłanek wynikających z tego przepisu. Ponadto wskazał na pobieżne wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy i lakoniczne uzasadnienie decyzji. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu i przekazanie jej do ponownego rozpoznania oraz połączenie do wspólnego rozpoznania zażalenia z zażaleniem złożonym w tym samym dniu na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2018 r. Organ decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...] marca 2018 r. Wskazał, że zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2018 r. poz. 173 ze zm.) sędziemu sądu wojskowego przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy pomiędzy uposażeniem wojskowym a wynagrodzeniem jakie przysługiwałoby temu sędziemu na równorzędnym stanowisku sędziego sądu powszechnego. Podniósł, że stosownie do treści § 2 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach służbowych sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1126) - przy ustalaniu wysokości dodatku uwzględnia się kwotę miesięcznego wynagrodzenia, jaka przysługiwałaby na równorzędnym stanowisku i pełnionej funkcji sędziemu sądu powszechnego. Jego zdaniem ustalając wysokość dodatku wyrównawczego nie można pominąć jednego z elementów wchodzących w skład porównywalnego wynagrodzenia. W ocenie organów nie jest możliwa sytuacja, w której skarżący otrzymywałaby uposażenie wojskowe wraz z dodatkiem wyrównawczym, a dodatkowo dodatek funkcyjny z tytułu oddelegowania. W ocenie organu, stanowisko organu I instancji było prawidłowe na co wskazywał w uzasadnieniu. Organ podniósł, że nie podziela w tej sprawie stanowiska skarżącego, zgodnie z którym sędziemu może równocześnie być wypłacany dodatek funkcyjny z tytułu pełnienia funkcji prezesa sądu oraz dodatek funkcyjny z tytułu oddelegowania. W jego ocenie przepisy ustawy o ustroju sądów powszechnych nie przewidują możliwości otrzymywania przez sędziego dwóch osobnych dodatków funkcyjnych. Z treści art. 91 § 1c, art. 91 § 6 oraz art. 91 § 7 cyt. ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych wynika, że wynagrodzenie sędziego sądu powszechnego składa się z:. a) wynagrodzenia zasadniczego, b) dodatku funkcyjnego przysługującego w związku z pełnioną funkcją oraz c) dodatku za długoletnią pracę. Funkcje, z tytułu pełnienia których przysługuje dodatek funkcyjny oraz sposób ustalania dodatków funkcyjnych do dnia 5 kwietnia 2018 r. (tj. w dacie wydawania zaskarżonej decyzji) określało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 czerwca 2009 r. w sprawie funkcji oraz sposobu ustalania dodatków funkcyjnych przysługujących sędziom (Dz.U. z 2013 r. poz. 151). Podniósł, że wysokość zastosowanego mnożnika ma charakter uznaniowy i jest uzależniona od ilości oraz sposobu wywiązywania się z nałożonych zadań. Organ uznał, że przepisy ustaw Prawo o ustroju sądów wojskowych oraz Prawo o ustrojów sądów powszechnych - nie dają podstawy prawnej do orzekania, w odrębnym postępowaniu administracyjnym, o wysokości dodatku funkcyjnego. Dlatego też w odrębnym postępowaniu MON uchylił i inne postępowanie w zakresie przyznania skarżącemu dodatku funkcyjnego. Jego zdaniem kwestia ustalenia dodatku funkcyjnego stanowi element ustalenia wysokości porównywalnego wynagrodzenia w ramach postępowania o przyznanie dodatku wyrównawczego. Organ uznał, że nie podziela stanowiska skarżącego, który twierdzi, iż delegowanie do innego sądu równorzędnego nie stanowi funkcji w rozumieniu cytowanej ustawy oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 czerwca 2009 r. w sprawie funkcji oraz sposobu ustalania dodatków funkcyjnych przysługującym sędziom. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając: • oparcie zaskarżonej decyzji na ustaleniach dokonanych w decyzji Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] marca 2018 r. [...] która została uchylona decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2018 nr [...] • sprzeczność zaskarżonej decyzji z decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], w której organ stwierdził, iż brak jest podstaw prawnych do tego, aby prezes Wojskowego Sądu Okręgowego wydał decyzję ustalającą wysokość dodatku funkcyjnego i dodatku za delegowanie do innego sądu równorzędnego, • błędne ustalenie, iż delegowanie do innego Sądu Równorzędnego stanowi funkcję w rozumieniu 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 czerwca 2009 r. w sprawie funkcji oraz sposobu ustalania dodatków funkcyjnych przysługujących sędziom, • błędne uznanie, iż zastosowanie § 5 cytowanego wyżej rozporządzenia było prawidłowe, w sytuacji gdy brak było ku temu przesłanek wynikających z tego przepisu, • jedynie pobieżne rozważenie istotnych okoliczności sprawy i lakoniczne uzasadnienie decyzji. Wskazał, na brak rozważań merytorycznych odnośnie prawidłowości ustalenia wysokości współczynnika dodatku za pełnioną przez skarżącego funkcję prezesa WSG w G. i delegowanie do orzekania w Sądzie Rejonowym w S. Jego zdaniem błędne są rozważania dokonane przez MON w zaskarżonej decyzji odnośnie statusu dodatku za delegowanie sędziego do orzekania w innym sądzie równorzędnym i uznania, tak jak uczynił to najpierw Prezes WSO w P. a następnie MON, iż jest to dodatek funkcyjny. Lakoniczność rozważań w tym zakresie nie pozwala skarżącemu na odniesienie się do stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji. Z tego powodu podtrzymał argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji prezesa WSO. Wskazał, że delegowanie do orzekania w innym sądzie sprowadza się do okresowego powierzenia sędziemu (w niniejszej sprawie sędziemu W. S. G.) wykonywania czynności związanych z zajmowaniem stanowiska sędziego Sądu Rejonowego, czyli podejmowania w określonym czasie i zakresie wokand wskazanym w decyzji o delegacji czynności związanych z orzekaniem, tak jak są one podejmowane przez sędziów pełniących służbę w tym sądzie. Jest to więc w pewnym sensie ograniczone czasowo zajmowanie stanowiska sędziego Sądu Rejonowego przez sędziego innego sądu. Skoro funkcją nie jest bycie sędzią sądu rejonowego, to tym bardziej statusu funkcji nie może mieć czasowe wykonywanie obowiązków takiego sędziego. Podniósł, że rozróżnienie pomiędzy "stanowiskiem" a "funkcją" zostały zawarte w orzeczeniu Sądu Najwyższego z dnia 30 października 2012 r. w sprawie II PK 70/12 i podzielił to stanowisko. W związku z powyższym wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy Ministrowi Obrony Narodowej do ponownego rozpoznania oraz połączenie do wspólnego rozpoznani niniejszego zażalenia z zażaleniem złożonym w tym samym dniu na decyzję Ministra Obrony Narodowe z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] sierpnia 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] marca 2018 r. w przedmiocie przyznania dodatku wyrównawczego dla sędziów sądów wojskowych. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej ppsa), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2018 r. poz. 173 ze zm.) sędziemu sądu wojskowego przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy pomiędzy uposażeniem wojskowym a wynagrodzeniem jakie przysługiwałoby temu sędziemu na równorzędnym stanowisku sędziego sądu powszechnego. Stosownie do treści § 2 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach służbowych sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1126) - przy ustalaniu wysokości dodatku uwzględnia się kwotę miesięcznego wynagrodzenia, jaka przysługiwałaby na równorzędnym stanowisku i pełnionej funkcji sędziemu sądu powszechnego. Ustalając wysokość dodatku wyrównawczego nie można więc pominąć jednego z elementów wchodzących w skład porównywalnego wynagrodzenia. W ocenie Sądu nie jest możliwe, aby skarżący otrzymywałaby uposażenie wojskowe wraz z dodatkiem wyrównawczym, a dodatkowo dodatek funkcyjny z tytułu oddelegowania. W ocenie Sądu, ustawa o ustroju sądów powszechnych nie przewiduje możliwości otrzymywania przez sędziego dwóch osobnych dodatków funkcyjnych. Z treści art. 91 § 1c, art. 91 § 6 oraz art. 91 § 7 cyt. ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych wynika, że wynagrodzenie sędziego sądu powszechnego składa się z:. a) wynagrodzenia zasadniczego, b) dodatku funkcyjnego przysługującego w związku z pełnioną funkcją oraz c) dodatku za długoletnią pracę. Funkcje, z tytułu pełnienia których przysługuje dodatek funkcyjny oraz sposób ustalania dodatków funkcyjnych do dnia 5 kwietnia 2018 r. (tj. w dacie wydawania zaskarżonej decyzji) określało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 czerwca 2009 r. w sprawie funkcji oraz sposobu ustalania dodatków funkcyjnych przysługujących sędziom (Dz.U. z 2013 r. poz. 151). Stosownie do Ip. 7 "Tabeli funkcji oraz mnożników do ustalania wysokości dodatku funkcyjnego", stanowiącej załącznik do omawianego rozporządzenia, prezesowi sądu rejonowego przysługuje dodatek funkcyjny w wysokości ustalonej przy zastosowaniu mnożnika od 0,3 do 0,55. Skarżącemu powołanemu z dniem [...] marca 2018 r. do pełnienia funkcji prezesa Wojskowego Sądu G. w G., na podstawie decyzji Ministra Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. - Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w P. decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. przyznał dodatek funkcyjny w wysokości 0,605 mnożnika podstawy wynagrodzenia zasadniczego sędziego, o którym mowa w art. 91 § 1c ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych, po zaokrągleniu do pełnych złotych (zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 czerwca 2009 r. w sprawie funkcji oraz sposobu ustalania dodatków funkcyjnych przysługujących sędziom (Dz.U. z 2013, poz. 151) - w związku z przyznanymi dwoma dodatkami funkcyjnymi; z tytułu pełnienia funkcji prezesa sądu g. w Wojskowym Sądzie G. w G. oraz delegowaniem do pełnienia obowiązków sędziowskich do sądu równorzędnego - Sądu Rejonowego w S., tj. 4.220,69 x 0,605 = 2,554,00 zł.  Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, który twierdzi, iż delegowanie do innego sądu równorzędnego nie stanowi funkcji w rozumieniu powołanej ustawy oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 czerwca 2009 r. w sprawie funkcji oraz sposobu ustalania dodatków funkcyjnych przysługującym sędziom. Jednakże, w myśl § 5 cyt. rozporządzenia w sprawie funkcji oraz sposobu ustalania dodatków funkcyjnych przysługujących sędziom - w razie pełnienia więcej niż jednej funkcji sędziemu przysługuje jeden dodatek funkcyjny, najwyższy spośród dodatków przysługujących z tytułu pełnienia poszczególnych funkcji. W § 5 aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 marca 2018 r. w sprawie funkcji oraz sposobu ustalania dodatków funkcyjnych przysługujących sędziom (Dz.U. z 2018 r. poz. 591 ze zm.) znajduje się analogiczny zapis. W przypadku zbiegu uprawnień do dodatku funkcyjnego z różnych tytułów, prawodawca dopuścił możliwość odpowiedniego zwiększenia dodatku funkcyjnego z jednego tytułu. Przy czym jest to uprawnienie organu a nie obowiązek, Z treści przywołanych regulacji prawnych, w szczególności przepisu art. 91 ust. 6 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych wynika, że sędziemu można powierzyć równocześnie kilka funkcji. Dla każdej z tych funkcji określono wysokość dodatku funkcyjnego, przy czym zastosowano zasadę absorbcji, zgodnie z którą dodatek funkcyjny w wyższej wysokości wchłania dodatek funkcyjny w niższej wysokości. W przypadku sędziów sądów wojskowych wyłączną kompetencję do ustalania wysokości składników porównywalnego wynagrodzenia, w tym do ustalania wysokości poszczególnych dodatków funkcyjnych, a także ustalania wysokości finalnej jednego dodatku funkcyjnego posiada organ uprawniony do przyznania dodatku wyrównawczego – w przedmiotowej sprawie Prezes W. Sądu Okręgowego w P. Prezes W. Sądu Okręgowego w P. przyjął, że finalna wysokość dodatku funkcyjnego wynosić będzie 0,55. Dodatek ten został zwiększony o 10%. Taka wysokość dodatku odpowiada zapisom art. 77 § 7 oraz art. 91 § 6 ustawy Prawo o ustroju sądów wojskowych oraz § 5 rozporządzenia w sprawie funkcji oraz sposobu ustalania dodatków funkcyjnych przysługujących sędziom. Zdaniem Sądu, należy jednocześnie uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonał jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, organ uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ppsa orzekł, jak w sentencji.