II SA/Wa 1854/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), , Protokolant specjalista Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2025 r. sprawy ze skargi M. B. na rozkaz personalny Komendanta Służby Ochrony Państwa z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie dodatku specjalnego oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Komendanta Służby Ochrony Państwa (zwany dalej "Komendantem SOP") rozkazem personalnym z [...] września 2024r. nr [...] utrzymał w mocy własny rozkaz personalny z [...] lipca 2024r. nr [...] przedmiocie dodatków do uposażenia zasadniczego, w którym od [...] sierpnia 2024r. do [...] lipca 2025r. ustalono Skarżącej – M. B. - na nowym stanowisku służbowym - Głównego Specjalisty Wydziału [...] - wysokość dodatku specjalnego na 15% należnego uposażenia zasadniczego i pozostawiano od [...] czerwca 2024r. dodatek za pełnienie służby na obszarze [...] w rozumieniu ustawy z 15 marca 2002r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz.U. z 2018r., poz. 1817, zwana dalej "u.u.m.st.") – w wysokości 31,5 % kwoty bazowej. Rozkazowi personalnemu z [...] lipca 2024r., ze względu na interes społeczny, manifestujący się interesem służby, nadano, na podstawie art. 108 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024r., poz. 572, zwany dalej "k.p.a."), rygor natychmiastowej wykonalności. Komendant SOP w uzasadnieniu rozkazu personalnego z [...] września 2024r. wskazał, że Skarżącą wyznaczono [...] czerwca 2024r. na stanowisko Głównego Specjalisty Wydziału [...]. Dyrektor [...] zwrócił się do Komendanta SOP o ustalenie Skarżącej wysokość dodatku specjalnego i o pozostawienie dodatku za pełnienie służby na obszarze [...], w rozumieniu u.u.m.st. Komendant SOP, realizując kompetencje wynikające z art. 162 ust. 6 ustawy z 8 grudnia 2017r. o Służbie Ochrony Państwa (Dz.U. z 2024r., poz. 325, zwana dalej "u.SOP"), biorąc pod uwagę nowy zakres obowiązków służbowych Skarżącej, wynikających z wyznaczenia na nowe, ww. stanowisko służbowe, a także ich stopień trudności, złożoność i sposób realizacji zadań oraz efekty pracy, postanowił ustalić od [...] sierpnia 2024r. do [...] lipca 2025r., wysokość dodatku specjalnego na 15% należnego uposażenia zasadniczego. Skarżąca, będąc skierowaną do czasowego wykonywania obowiązków służbowych w [...], odbyła szkolenie zawodowe specjalistyczne przygotowujące ją do służby w komórce organizacyjnej SOP właściwej do spraw [...]. Dyrektor [...] określił, że aktualny zakres zadań Skarżącej w znacznej mierze sprowadza się jedynie do współprowadzenia czynności [...], a nie ich samodzielnej realizacji (z powodu nabywania doświadczenia w tej dziedzinie). Skarżąca, z powodu istotnych zmian organizacyjnych w strukturze SOP, na poprzednim stanowisku nie realizowała już od [...] września 2023r. zadań, bo była formalnie zaszeregowana (Główny Specjalista [...]) i de facto likwidacji tego stanowiska. Skarżącej pozostawiono natomiast na nowym stanowisku służbowym dodatek uzasadniony szczególnymi kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby za pełnienie służby na obszarze [...] (31,5% kwoty bazowej), przyznany od [...] marca 2023r., na podstawie § 2 pkt 8 i § 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 5 sierpnia 2023r. w sprawie dodatku przyznawanego funkcjonariuszowi Służby Ochrony Państwa uzasadnionego szczególnymi kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby (Dz.U. z 2023r., poz. 1601, ze zm., zwane dalej "rozporządzeniem"), biorąc pod uwagę wniosek Dyrektora [...]. Komendant SOP wyjaśnił, że zgodnie z art. 162 u.SOP uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym (ust. 1), tymi dodatkami są: dodatek specjalny (ust. 2 pkt 1) oraz dodatek uzasadniony szczególnymi kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby (ust. 2 pkt 2), którego rodzaje wysokość oraz przesłanki przyznania w oparciu o delegację zawartą w ust. 13, określił Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w ww. rozporządzeniu. Funkcjonariusz otrzymuje dodatek specjalny, którego wysokość wynosi do 50% uposażenia zasadniczego, jednak nie mniej niż 1% (ust. 3). Przewidziano też przesłanki, jakimi należy się kierować przy określaniu wysokości dodatku specjalnego: stopień trudności, złożoności i sposobu realizacji zadań wykonywanych przez funkcjonariusza; efekty jego pracy oraz opinia służbowa poprzedzająca ustalenie wysokości dodatku (pkt 1-3 w ust. 3). Wysokość dodatku specjalnego funkcjonariusza, który uzyskał opinię służbową zawierającą ogólną ocenę bardzo dobrą albo wzorową, nie może być niższa niż 5% uposażenia zasadniczego (ust. 4). Łączna wysokość dodatku specjalnego oraz dodatku uzasadnionego szczególnymi kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby nie może przekroczyć 80% uposażenia zasadniczego (ust. 5). Komendant SOP ustala wysokość dodatku specjalnego funkcjonariusza na wniosek kierownika komórki organizacyjnej SOP, w której funkcjonariusz pełni służbę, a kierownikom komórek organizacyjnych SOP i ich zastępcom bezpośrednio (ust. 6). Odpowiednio Komendant SOP i minister właściwy do spraw wewnętrznych ustala wysokość dodatku specjalnego na okres 1 roku od [...] sierpnia do [...] lipca następnego roku (ust. 8). Ustalenie wysokości dodatku specjalnego następuje w drodze decyzji. Wydanie decyzji nie jest wymagane, gdy wysokość dodatku specjalnego nie ulega zmianie (ust. 9). Taka konstrukcja przywołanych regulacji oznacza, że dodatek specjalny ma charakter obligatoryjnego dodatku do uposażenia, a zatem jest jego stałym składnikiem, ale tylko w znaczeniu przysługującego świadczenia (art. 162 ust. 1 i 2 pkt 1 u.SOP). Wysokość tego dodatku jest zmienna i wynosi od 1% do 50% uposażenia zasadniczego (art. 162 ust. 3). Organ przy jego określaniu funkcjonariuszowi w kolejnych, następujących po sobie okresach, na który jest przyznawany, jest obowiązany ocenić m.in. realizację przez funkcjonariusza zadań, ich stopnia trudności i złożoności oraz jego dokonań zawodowych. Wyznaczniki te obligują do analizy zadań zarówno w okresie poprzednim, jak i w przyszłym. Wysokość dodatku specjalnego ma zatem spełniać rolę motywacyjną, jest zmienna w czasie i co do zasady ustalana na 12 miesięcy (z wyjątkami określonymi w art. 162 ust. 8a i ust. 10-12 u.SOP). Skarżąca już od [...] września 2023r. nie realizowała zadań na poprzednim stanowisku, na którym była formalnie zaszeregowana (Główny Specjalista [...]), z powodu istotnych zmian organizacyjnych w strukturze SOP i de facto likwidacji tego stanowiska. Do momentu uregulowania Jej sytuacji kadrowej (wyznaczenia na stanowisko Głównego Specjalisty [...] [...] czerwca 2024r. (rozkaz personalny Komendanta SOP z [...] maja 2024r. nr [...]) czasowo wykonywała obowiązki służbowe w innych komórkach organizacyjnych (Sekcja [...] i obecnie), a jej zadania i ich natężenie nie były tożsame z poprzednimi (zakresy obowiązków i karty opisu stanowisk z: [...].09.2023r.; [...].11.2023r.; [...].12.2023r. i [...].01.2024r.). W tym okresie Skarżąca odbywała szkolenie zawodowe specjalistyczne, przygotowujące do służby w komórce o specyfice, w której dotychczas nie miała doświadczenia (operacyjno-rozpoznawcza). Na aktualnym stanowisku - Głównego Specjalisty [...], zakres obowiązków Skarżącej również ukształtowano w sposób dalece odmienny od poprzedniego - stałego zaszeregowania. W znacznej mierze sprowadza się on do współprowadzenia czynności [...], a nie ich samodzielnej realizacji (k. opisu stanowiska z [...] czerwca 2024r.). Przyczyną takiego stanu rzeczy jest to, że Skarżąca nabywa doświadczenie w nowej dziedzinie. Istotnym jest i to, że poprzednie stanowiska usytuowane były w komórkach organizacyjnych o całkowicie innym charakterze: szkoleniowych i działań ochronnych. W związku z tym zasadne jest stwierdzenie, że w perspektywie bieżącego, jak i przyszłego "okresu rozliczeniowego" zakres obowiązków służbowych Skarżącej i stopnień ich trudności, złożoności i sposobu realizacji, a w konsekwencji także efekty pracy, znacząco zredukowano (w porównaniu do okresu poprzedniego: [...].08.2022r.- [...].07.2023r.). Sytuacja ta nie ulegnie zmianie w najbliższej przyszłości, nakładającej się na okres po [...].08.2024r. Skarżącą ponadto opiniowano po raz ostatni [...] stycznia 2024r., za okres: [...].09.2023r.- [...].01.2024r. i uzyskała ocenę ogólną dobrą (4), w sześciostopniowej skali. Opinia ta wartościuje tylko część okresu służby funkcjonariuszki, zawierającego się w bieżącym "okresie rozliczeniowym" rzeczonego dodatku (niespełna 4 miesiące). Organ miał ją na uwadze, ale jako jedno z kilku kryteriów, nie najważniejsze i nie decydujące przy ustalaniu dodatku specjalnego. Komendant SOP nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP i wskazał, że rozwiązania prawne dotyczące funkcjonariuszy SOP w zakresie przyznawania dodatku specjalnego, nie mają charakteru dyskryminacyjnego. Działań o charakterze dyskryminującym nie można też upatrywać w stosowaniu przez Komendanta SOP ustawowych uprawnień i kryteriów w zakresie kształtowania polityki kadrowej, przez określanie wysokości dodatku specjalnego w granicach uznania administracyjnego. Każda sprawa administracyjna ma indywidualny charakter (określony stan prawny i faktyczny). Dlatego niemożliwe i niedopuszczalne jest ocenianie, czy innym funkcjonariuszom SOP na stanowiskach głównych specjalistów, przyznano tożsame świadczenie, adekwatnie do przyznanego Skarżącej oraz jakie kryteria miały wpływ na miarkowanie im dodatku. Wykraczałoby to poza granice sprawy. Zdaniem Komendanta SOP nietrafny jest zarzut naruszenia art. 162 ust. 3 u.SOP, z uwagi na argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji. Niesłuszny jest też zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. i art. 7 i 77 k.p.a. Organ wszelkie przesłanki i okoliczności będących podstawą do wydanie ww. rozkazu personalnego ustalił samodzielnie, znając szczegóły sytuacji i historii zawodowej Skarżącej. Komendant SOP jest przełożonym wszystkich funkcjonariuszy (art. 9 ust. 2 u.SOP). Znana jest mu sytuacja i potrzeby kadrowe formacji, a także aktualna i poprzednia struktura organizacyjna SOP (w tym wydane przez Niego akty normatywne w tej domenie). To organ wytwarza, gromadzi i przetwarza wszelką dokumentację służbową w tej materii, a przede wszystkim akta personalne Skarżącej. Okoliczności niezbędne do rozpoznania sprawy były mu znane podczas pierwotnego, jak i ponownego rozpoznawania sprawy. Niezawiadomienie strony o postępowaniu nie sposób skutecznie podnieść do rangi waloru istotnego wpływu na wynik postępowania, a tylko wtedy zarzut ten mógłby zostać uznany za zasadny (por. m.in. wyroki: WSA w Warszawie z 19 lipca 2011r. sygn. akt II SA/Wa 804/11 oraz WSA w Lublinie z 27 września 2007r. sygn. akt III SA/Lu 298/07). Chybiona jest także argumentacja na polu proceduralnym w powiązaniu z art. 6, art. 80 i art. 81 k.p.a. - sugerująca niepewność co do skutecznego wyznaczenia Skarżącej na nowe stanowisko (Głównego Specjalisty [...]) oraz obarczenie rozstrzygnięcia w tym zakresie rażącymi wadami. Minister SWiA decyzją z [...] lipca 2024r. nr [...] utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta SOP z [...].05.2024r. nr [...], a poza tym ww. rozkaz personalny Komendanta SOP z [...].05.2024r. mógł wywoływać skutki prawne, bo miał nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Kwestia daty ustalenia wysokości dodatku specjalnego ([...] sierpnia do [...] lipca następnego roku) wynika z art. 162 ust. 8 u.SOP, więc rozstrzygnięcie w tym zakresie musiało zapaść z pewnym wyprzedzeniem czasowym (przed nowym okresem). Nie naruszono też art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., gdyż ww. rozkaz zawiera uzasadnienie, sporządzone zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Rozkazowi personalnemu pierwszej instancji nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, na mocy art. 108 § 1 k.p.a., gdyż było niezbędne do jego niezwłocznego wdrożenia w życie, ze względu na interes społeczny manifestujący się interesem służby. Interes ten przejawia się koniecznością bieżącego regulowania należności finansowych funkcjonariuszy w odpowiednim wymiarze oraz wydatkowania środków publicznych z poszanowaniem zasady celowości. Komendant SOP wyjaśnił, że w SOP nie funkcjonują "stałe wymogi stanowisk", "przewidziane przepisami zakresy obowiązków służbowych dla osoby zajmującej stanowisko głównego specjalisty, które by rzekomo - wedle sugestii Skarżącej - miały precyzyjnie odnosić się do każdego stanowiska w formacji i ściśle, formalistycznie, z góry, przypisywać im na stałe zakresy obowiązków. Taki model nie byłby wydolny w zarządzaniu strukturą, a tym bardziej formacją zmilitaryzowaną, opartą na rozkazach i szczególnym podporządkowaniu, dyscyplinie. Różnica między dwoma ostatnimi zakresami obowiązków Skarżącej (ze stycznia i czerwca 2024r.), wynikała przede wszystkim z braku doświadczenia Skarżącej w prowadzeniu czynności operacyjno-rozpoznawczych. Przełożeni w okresie czasowego wykonywania przez Skarżącą obowiązków w Wydziale [...], dostrzegli, że nie jest Ona w stanie samodzielnie wykonywać niektórych zadań (wskazanych jako pożądane i oczekiwane w KOS ze stycznia) i dostosowali je do realnych możliwości Strony (z założeniem zmiany tego stanu rzeczy w nieodległej przyszłości). Stąd w KOS z czerwca, przyjęto "współprowadzenie", "współuczestniczenie" i "udział" co do części obowiązków. Zdaniem Komendanta SOP w sprawie nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia rozprawy z art. 89 k.p.a., bo nie zapewniłoby to przyspieszenia lub uproszczenia sprawy. Nie było też konieczności uzgadniania różnych interesów (występuje tylko jedna strona), tudzież wyjaśniania sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Organ nie uwzględnił wniosku Strony o przesłuchanie A. D. (Dyrektora [...]), bo żądanie to dotyczyło okoliczności stwierdzonych innymi dowodami z dokumentów (zakresy obowiązków Skarżącej, uzasadnienie pisemnego wniosku dyrektora i jego intencje), niemożliwych do wykazania, ze względu na ich nieistnienie (przewidziane przepisami zakresy obowiązków służbowych dla osoby zajmującej stanowisko głównego specjalisty); nie mających znaczenia dla sprawy, a nawet nie mogących być przedmiotem postępowania (kryteria ustalania i wysokości dodatku wobec innych funkcjonariuszy). Karty opisu stanowisk/zakresy obowiązków Skarżącej znajdują się w aktach sprawy i aktach personalnych, więc są znane organowi i były uwzględnione przy rozpatrywaniu sprawy. Decyzja z [...].02.2022r. nr [...] w sprawie karty opisu stanowiska służby lub pracy, jest także organowi znana z urzędu (jako wydawcy tego wewnętrznego aktu) i bynajmniej nie dowodzi ona okoliczności, które podnosi Skarżąca. 2. Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzuciła Komendantowi SOP naruszenie: - art. 108 § 1 k.p.a. - przez utrzymanie w mocy ww. decyzji z [...] lipca 2024r. o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności, gdy żadna z ustawowych przesłanek nadania rygoru nie została spełniona i akceptację wewnętrznej sprzeczności decyzji w przedmiocie rygoru - według rygoru decyzja obowiązywałaby od [...] lipca 2024r., a według decyzji od [...] sierpnia 2024r.; - art. 7 k.p.a. - przez niepodjęcie czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i jej rozstrzygnięcie z naruszeniem zasad praworządności i z pominięciem interesu społecznego, w szczególności brak rozpoznania wniosków dowodowych Skarżącej zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy; - art. 10 k.p.a. - przez wykluczenie Skarżącej z udziału w postępowaniu; - art. 77 k.p.a. - przez niezebranie materiału dowodowego i podjęcie decyzji w oparciu o nieujawnione i nieweryfikowalne kryteria; - art. 80 i art. 81 k.p.a. - przez wydanie decyzji na podstawie przedwcześnie ustalonego stanu faktycznego: organ wydał decyzje nie wiedząc, jakie faktycznie stanowisko Skarżąca będzie zajmowała [...] sierpnia 2024r., a swoje twierdzenie oparł na przypuszczeniu, że będzie to stanowisko głównego specjalisty [...], pomimo posiadania wiedzy, że decyzja o wyznaczeniu na to stanowisko została wydana z rażącym naruszeniem prawa i została zaskarżona; - art. 6 k.p.a. (zasady praworządności), zgodnie z którym organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa przez uznanie, że celowe jest osobne procedowanie w przedmiocie wyznaczenia na stanowisko i osobne w przedmiocie ustalenia składników wynagrodzenia, gdy w toku pozostawało pierwsze wszczęte i do niezakończone postępowanie w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego; brak logiki i spójności w działaniu polegający na modyfikacji składników wynagrodzenia choć decyzja w przedmiocie wyznaczenia na stanowisko służbowe nie była ostateczna, a organ wiedział o jej zaskarżeniu; - art. 8 § 1 i 2 k.p.a. - przez odstąpienie bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym oraz przeprowadzenie postępowania z naruszeniem zasady bezstronności i równego traktowania; - art. 32 ust. 1 ustawy z 2 kwietnia 1997r. - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 78, poz. 483, zwana dalej "Konstytucją"), stanowiącego, że wszyscy są równi wobec prawa, wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne; - art. 162 ust. 3 u.SOP - przez nieuwzględnienie stopnia trudności, złożoności i sposobu realizacji zadań wykonywanych przez funkcjonariusza, efektów jego pracy, opinii służbowej poprzedzającej ustalenie wysokości dodatku specjalnego; - art. 73 ust. 1 u.SOP - przez wyznaczenie Skarżącej na stanowisko, na które rzekomo nie spełnia wymagań w zakresie wykształcania, kwalifikacji zawodowych i stażu służby i zamierzone obniżenie wynagrodzenia w stosunku do przeciętnych stawek dodatku, jakie typowo przyznawane są funkcjonariuszom na stanowisku głównego specjalisty i wskazanie w uzasadnieniu skarżonej decyzji takiego zakresu czynności, który ani przez Skarżącą ani przez innego głównego specjalistę nie był nigdy realizowany; - art. 61a § 1 k.p.a. – przez wszczęcie i prowadzenie nowego postępowania w przedmiocie wyznaczenia na nowe stanowisko służbowe i w konsekwencji kolejnego nowego postępowania w przedmiocie ustalenia składników wynagrodzenia, choć wystąpiła negatywna przesłanka procesowa w postaci toku wszczętego wcześniej i niezakończonego dotychczas postępowania w tym samym przedmiocie - zwolnienia Skarżącej z zajmowanego stanowiska służbowego (lis pendens) i wydanie ostatecznej decyzji nr [...] w drugim chronologicznie wszczętym postępowaniu administracyjnym bez uprzedniego zakończenia postępowania wszczętego wcześniej a dotyczącego dokładnie tego samego przedmiotu; - art. 156 § 1 pkt 2, 3, 7 k.p.a. - przez nieuwzględnienie przy wydaniu decyzji, że Komendant SOP wszczął i kontynuuje równocześnie dwa postępowania tym samym przedmiocie, z których każde w świetle przepisów k.p.a. musiałoby się zakończyć wydaniem decyzji administracyjnej w tym samym przedmiocie. Skarżąca w związku z tym wniosła o: - rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, gdyż decyzja dotknięta jest wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (wydana z rażącym naruszeniem prawa) - art. 119 pkt 1 P.p.s.a.; - stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; usunięcie innych naruszeń prawa, na podstawie art. 135 P.p.s.a., we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, m.in. poprzez nakazanie wydania decyzji w pierwszym wszczętym postępowaniu w tym samym przedmiocie; ewentualnie o uchylenie ww. decyzji (art. 145 §1 pkt 1 P.p.s.a.); - dołączenie akt dwóch pozostałych postępowań wszczętych przez Komendanta SOP (zapoczątkowanego rozkazem personalnym z [...] września 2023r. nr [...] (pierwsze postępowanie) i rozkazem personalnym z [...] maja 2024r. nr [...] (drugie postępowanie), na okoliczność wykazania, że w sprawie o zwolnienie z zajmowanego stanowiska toczą się równolegle postępowania, a decyzja o ustaleniu dodatku do wynagrodzenie winna być wydana po zakończeniu pierwszego i wyznaczeniu w nim nowego stanowiska, co dotychczas nie nastąpiło; - dołączenie akt postępowania toczącego się przed WSA w Warszawie o sygn. akt ll SA/Wa 1529/24, na tożsame okoliczności, jak w pkt 5 skargi i przeprowadzenie dowodów z: - przesłuchanie A. D., na okoliczność, jaki jest rzeczywisty zakres obowiązków służbowych Skarżącej, jaki jest przewidziany przepisami zakres obowiązków służbowych osoby zajmującej stanowisko głównego specjalisty wynikający z opisu stanowiska, w jakiej procentowej wysokości otrzymują dodatki funkcjonariusze zajmujące takie same stanowiska, jak Skarżąca, o jaką wysokość dodatku wnioskował świadek i jak to uzasadniał, czy treść wniosku była wynikiem samodzielnej decyzji świadka, czy realizacji oczekiwań narzuconych mu w tym zakresie przez Komendanta SOP, w jakiej wysokości dodatek pobierał funkcjonariusz poprzednio zajmujący to samo stanowisko i jakie zadania wykonywał; - zobowiązanie Komendanta SOP do złożenia informacji o historii modyfikacji dodatku specjalnego z ostatnich dwóch lat [...] SOP R. S. i [...] SOP K. S., wskazanie, jakie konkretnie kryteria zadecydowały o podwyższeniu dodatków specjalnych tym funkcjonariuszom, wskazanie których z tych warunków decydujących o podwyższeniu dodatków nie spełniała Skarżąca, celem ustalenia, jaka jest praktyka organu przy podwyższaniu i obniżaniu dodatków, jakie kryteria preferuje organ przy dokonywaniu podwyższenia oraz celem wykazania, że modyfikacja dodatków odbywa się bez zastosowania kryteriów zobiektywizowanych, z pomięciem zasady praworządności i że dodatki były podwyższane w odniesieniu do osób, co do których raczej powinna nastąpić ich reedukacja (wnioski j.w. dotyczą funkcjonariuszy, którzy prawdopodobnie dopuścili się naruszenia przepisów nie tylko roty ślubowania, ale również kodeksu karnego i którym po ujawnieniu deliktów komendant podwyższył dodatek specjalny; pierwszy występek miał miejsce w grudniu 2023r., kiedy Komendant SOP po powzięciu informacji o prowadzeniu pojazdu służbowego bez posiadanych uprawnień i pod wpływem alkoholu przez [...] Wydziału [...] R. S. nie polecił wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i wyraził zgodę na zwolnienie ze służby na początku 2024r. w trybie skróconym, "nagradzając" go podwyższeniem dodatku specjalnego, a druga sytuacja miała miejsce w lipcu 2024r., gdzie również w trybie skróconym ten sam Komendant SOP wyraził zgodę na zwolnienie ze służby oficera [...] SOP K. S. - szefa [...] po uzyskaniu informacji o procedurze wszczęcia niebieskiej karty, po tym jak funkcjonariusz groził małżonce bronią palną. Funkcjonariusz również w "nagrodę" otrzymał podwyższenie wynagrodzenia, odznaczenie i z honorami został pożegnany w sierpniu 2024r. - informacje powyższe pochodzą z doniesień medialnych i wymagają weryfikacji w toku postępowania dowodowego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym); - uzupełnienie postępowania dowodowego, na podstawie art. 106 § 1 k.p.a. przez zobowiązanie Komendanta SOP do przedstawienia stanowiska i informacji: - jaka była dotychczasowa praktyka w rozumieniu art. 8 § 2 k.p.a. rozstrzygania spraw w przedmiocie ustalania dodatków specjalnych, a mianowicie, czy w odniesieniu do każdego funkcjonariusza była wydawana co roku decyzja ustalająca wysokość dodatku na nowo, w jakich przepadkach, z powołaniem na konkretne przykłady, zapadały decyzje o ustaleniu dodatku w niższej wysokości funkcjonariuszom zajmującym takie same stanowiska, ilu funkcjonariuszom zajmujących stanowiska głównych specjalistów ustalono dodatek w niższej wysokości od [...] sierpnia 2024r., czy funkcjonariuszom, którzy nie korzystali z możliwości zaskarżania decyzji Komendanta SOP ustalono dodatki w niższej niż dotychczasowa wysokości, czy pozostawiono je na takim samym poziomie; - ile stanowisk głównych specjalistów utworzonych jest w SOP; wskazania, w jakiej procentowej wysokości (bez wskazania nazwisk) przyznano dodatki każdemu z głównych specjalistów (wskazanie wysokości pojedynczych stawek, bez ich uśredniania); - jakie zadania miała wyznaczona osoba, która poprzednio piastowała stanowisko, na które została wyznaczona Skarżąca i w jakiej wysokości dodatek pobierała; ilu głównych specjalistów wykonuje czynności "sprowadzające się jedynie do współprowadzenia czynności operacyjno-rozpoznawczych, a nie do ich samodzielnej realizacji"; ilu głównych specjalistów wyznaczono na stanowiska w celu pobierania nauki i nabywania doświadczenia i czy odnotowano to w kartach opisu stanowiska; czy powszechną praktyką w SOP jest wyznaczanie na samodzielne, wyspecjalizowane stanowiska osób, które nie posiadają kwalifikacji do wykonywania obowiązków przypisanych do stanowiska i pozostają w trakcie nauki, ile osób wyznaczono w SOP na stanowiska głównych specjalistów, mimo braku kwalifikacji. 3. Komendant SOP w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. skarga nie jest zasadna. 2. Sąd zauważa, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle ww. przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, np. decyzję, konieczne jest stwierdzenie przez Sąd administracyjny, że w akcie tym doszło do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c), pkt 2 P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd, na mocy art. 151 P.p.s.a., oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. 3. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie naruszała wskazanych w skardze ani przepisów prawa procesowego ani przepisów prawa materialnego. Zgodnie z treścią art. 162 ust. 1 u.SOP, uposażenie funkcjonariusza składa się z uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym. Dodatkami o charakterze stałym jest dodatek specjalny (art. 162 ust. 2 pkt 1 u.SOP) oraz dodatek uzasadniony szczególnymi kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby (art. 162 ust. 2 pkt 2 u.SOP), którego rodzaje wysokość oraz przesłanki przyznania, określił w oparciu o delegację zawartą w art. 162 ust. 13 u.SOP Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w ww. rozporządzeniu z 5 sierpnia 2023r. Na mocy art. 162 ust. 3 u.SOP funkcjonariusz otrzymuje dodatek specjalny, którego wysokość wynosi do 50% uposażenia zasadniczego, jednak nie mniej niż 1%. W przepisie art. 162 ust. 3 pkt 1-3 u.SOP przewidziano też przesłanki, jakimi należy się kierować przy określaniu wysokości dodatku specjalnego dla funkcjonariusza. Przesłankami tymi są: stopień trudności, złożoności i sposobu realizacji zadań wykonywanych przez funkcjonariusza; efekty jego pracy oraz opinia służbowa poprzedzająca ustalenie wysokości dodatku. Wysokość dodatku specjalnego funkcjonariusza, który uzyskał opinię służbową zawierającą ogólną ocenę bardzo dobrą albo wzorową, nie może być niższa niż 5% uposażenia zasadniczego (art. 162 ust. 4 u.SOP). Łączna wysokość dodatku specjalnego oraz dodatku uzasadnionego szczególnymi kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby nie może przekroczyć 80% uposażenia zasadniczego (art. 162 ust. 5 u.SOP). Komendant SOP ustala każdorazowo wysokość dodatku specjalnego funkcjonariusza, na wniosek kierownika komórki organizacyjnej SOP, w której funkcjonariusz pełni służbę, a kierownikom komórek organizacyjnych SOP i ich zastępcom bezpośrednio (art. 162 ust. 6 u.SOP). Odpowiednio Komendant SOP i minister właściwy do spraw wewnętrznych ustala wysokość dodatku specjalnego na okres 1 roku od [...] sierpnia do [...] lipca następnego roku (art. 162 ust. 8 u.SOP). Ustalenie wysokości dodatku specjalnego następuje w drodze decyzji. Wydanie decyzji nie jest wymagane w sytuacji, gdy wysokość dodatku specjalnego nie ulega zmianie (art. 162 ust. 9 u.SOP). Zdaniem Sądu taka konstrukcja ww. unormowań przewidzianych w art. 162 u.SOP oznacza, że dodatek specjalny ma charakter obligatoryjnego dodatku do uposażenia, a zatem jest jego stałym składnikiem, ale tylko w znaczeniu przysługującego świadczenia (art. 162 ust. 1 i 2 pkt 1 u.SOP). Wysokość dodatku specjalnego jest zmienna i wynosi od 1% do 50% uposażenia zasadniczego (art. 162 ust. 3 u.SOP). Przy określaniu wysokości dodatku specjalnego funkcjonariuszowi w kolejnych, następujących po sobie okresach, na który jest przyznawany, organ jest obowiązany ocenić m.in. realizację przez funkcjonariusza zadań, ich stopnia trudności i złożoności oraz jego dokonań zawodowych. Wysokość dodatku specjalnego ma zatem elastyczny charakter, a dodatek ten ma spełniać rolę motywacyjną. Wysokość dodatku specjalnego jest przyznawana każdorazowo i jest zmienna w czasie i co do zasady ustalana na okresy 12 miesięczne (z wyjątkami określonymi w art. 162 ust. 8a oraz ust. 10-12 u.SOP). Na etapie tworzenia zapisów do u.SOP, intencją ustawodawcy było, aby dodatek specjalny, wprowadzony do u.SOP miał zbliżone rozwiązania (był podobny) do dodatku specjalnego przyznawanego funkcjonariuszom Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Z art. 89 ust. 4g ustawy z 9 czerwca 2006r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz.U. z 2024r., poz. 184, zwana dalej "u.CBA") wynika, że dodatek specjalny jest przyznawany wtedy, gdy funkcjonariusz realizuje zadania w szczególnie trudnych warunkach lub wymagające znacznego nakładu pracy, zaangażowania i odpowiedzialności, co w istotny sposób wpływa na efekty działalności CBA lub wykonuje obowiązki służbowe poza stałym miejscem pełnienia służby w okresie dłuższym niż 3 miesiące lub posiada wiedzę lub umiejętności specjalistyczne, szczególnie przydatne w realizacji złożonych przedsięwzięć lub działań CBA. Dodatek specjalny ma zatem dwojaki charakter: stanowi specjalne wynagrodzenie za ponadnormatywne obciążenie pracą funkcjonariusza lub swego rodzaju gratyfikację za specjalną wiedzę funkcjonariusza. Dodatek specjalny jest przyznawany funkcjonariuszom CBA na czas określony w wysokości do 30% uposażenia zasadniczego. Z art. 162 ust. 3 u.SOP, który miał zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, wynika, że dodatek specjalny przyznawany funkcjonariuszom SOP nie może być niższy niż 1% nie może być wyższy niż 50% uposażenia zasadniczego, a jego wysokość jest uzależniona od: 1) stopnia trudności, złożoności i sposobu realizacji zadań wykonywanych przez funkcjonariusza; 2) efektów pracy funkcjonariusza; 3) opinii służbowej poprzedzającej ustalenie wysokości dodatku specjalnego. Warto zauważyć, że z art. 162 ust. 4 u.SOP wynika, że wysokość dodatku specjalnego funkcjonariusza, który uzyskał opinię służbową zawierającą ogólną ocenę bardzo dobrą albo wzorową, nie może być niższa niż 5% uposażenia zasadniczego, a ponadto z art. 162 ust. 5 u.SOP wynika, że łączna wysokość dodatku specjalnego oraz dodatku uzasadnionego szczególnymi kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby nie może przekroczyć 80% uposażenia zasadniczego. Z art. 162 ust. 6 u.SOP wynika, że osobą uprawnioną do ustalenia wysokości dodatku specjalnego konkretnego funkcjonariusza jest Komendant SOP i czyni to na wniosek kierownika komórki organizacyjnej SOP, w której funkcjonariusz pełni służbę. Jest to decyzja przyznawana konkretnemu funkcjonariuszowi z uwzględnieniem kryteriów wskazany w art. 162 ust. 3 u.SOP. Zdaniem Sądu z ww. przepisów art. 162 ust. 1-9 u.SOP wynika, że prawo do kreowania wysokości dodatku specjalnego konkretnego funkcjonariuszowi SOP przyznano Komendantowi SOP w granicach od 1% do 50% uposażenia zasadniczego, przy jednoczesnym obowiązku przestrzegania art. 162 ust. 3 u.SOP (stopnia trudności, złożoności i sposobu realizacji zadań wykonywanych przez funkcjonariusza (pkt 1); efektów pracy funkcjonariusza (pkt 2); opinii służbowej poprzedzającej ustalenie wysokości dodatku specjalnego (pkt 3). W związku z tym należy uznać, że skoro dodatek specjalny uzależniony jest spełnienia konkretnych warunków, wynikających z art. 162 ust. 3 u.SOP, to można go określić mianem elastycznego oraz uzależnionego od efektów pracy konkretnego funkcjonariusza, złożoności i sposobu realizowanych przez niego zadań oraz od opinii przełożonych. Tym samym przyjęcie, że dodatek specjalny jest obligatoryjnym składnikiem uposażenia należnego funkcjonariuszowi SOP, nie oznacza, że Komendant SOP w każdym przypadku jest zobligowany do przyznania każdemu funkcjonariuszowi SOP, pełniącemu służbę głównego specjalisty dodatku w tej samej wysokości. Dodatek specjalny przyznawany jest bowiem w związku ze spełnieniem kryteriów wskazanych w art. 162 ust. 3 u.SOP, których wypełnienie w każdym przypadku .podlega ocenie Komendanta SOP. Ponadto wskazać należy, że Sąd w ramach prowadzonego postępowania sądowego, ze skargi Skarżącej, nie jest uprawniony do badania spraw innych funkcjonariuszy SOP, którzy nie zaskarżyli decyzji przyznających im dodatki specjalne. W tym kontekście nie było zasadne dopuszczenie wnioskowanych przez Skarżącą w skardze i jej uzasadnieniu dowodów przez zobowiązanie Komendanta SOP do złożenia informacji o historii modyfikacji dodatku specjalnego z ostatnich 2 lat w odniesieniu do 2 konkretnych funkcjonariuszy oraz informacji w zakresie dotychczasowej praktyki przyznawania dodatków specjalnych poszczególnym funkcjonariuszom, w tym pełniącym funkcje głównych specjalistów. Sąd administracyjny, w świetle obowiązujących przepisów nie był też uprawniony do przeprowadzenia wnioskowanego przez Skarżącą dowodu z zeznań świadka. Warto podkreślić, że istota kontroli sądowoadministracyjnej sprowadza się do kontroli na podstawie akt (art. 133 § 1 P.p.s.a). Odstępstwem od tej reguły jest możliwość przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentu na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów jest możliwe, jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki: jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Postępowanie dowodowe przed Sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten Sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że Sąd w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Przepis 106 § 3 P.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 sierpnia 2009r., sygn. akt II FSK 861/08 uznał, że Sądy administracyjne orzekają co do zasady na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 P.p.s.a.), a własnych ustaleń dokonują wyjątkowo. Nawet wówczas postępowanie to ma charakter postępowania dowodowego uzupełniającego (art. 106 § 3 P.p.s.a.). Jego celem jest realizacja kontroli działania administracji publicznej, a w tym zakresie sprawdzenie, czy stan faktyczny został przez te organy ustalony prawidłowo. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 czerwca 2008r. sygn. akt I FSK 688/07, w którym wskazał, że uzupełniające postępowanie dowodowe przed Sądem administracyjnym jest dopuszczalne w celu umożliwienia temu sądowi dokonania ustaleń służących ocenie zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, a nie w celu dokonania ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej załatwionej zaskarżoną decyzją. NSA wyjaśnił, że często w praktyce pełnomocnicy stron przedstawiają dowody z dokumentów powstałych po wydaniu zaskarżonej decyzji lub po wydaniu wyroku przez sąd pierwszej instancji. Nie mogą one odnieść pożądanego skutku, gdyż Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonych aktów lub czynności pod kątem uchybień wskazanych (M. Ciecierski, Glosa do uchwały NSA z 17 grudnia 2007r. sygn. akt I FPS 5/07, Glosa 2008, nr 3, s. 134, por. wyrok NSA z 17 stycznia 2006r. sygn. akt I FSK 508/05, LexPolonica nr 2141421. LexPolonica nr 2077292. LexPolonica nr 2441663). Należy też zauważyć, że Skarżąca nie przedkłada Sądowi konkretnych dowodów z dokumentów, ale postuluje, aby Sąd niejako z własnej inicjatywy dowody te zgromadził, zobowiązując Komendanta SOP do przedłożenia wskazanych przez Skarżącą informacji, co w oczywisty sposób wiązałoby się z przedłużeniem postępowania sądowego. Po drugie należały wskazać, że z dotychczasowego orzecznictwa wypracowanego na gruncie art. 106 § 3 P.p.s.a. wynika, że nie jest dopuszczalne przeprowadzenie dowodów innych niż dowody z dokumentów, np. dowodów z zeznań świadka, przesłuchania stron, opinii biegłego czy też oględzin. Zgłaszanie tego typu wniosków dowodowych przez pełnomocników stron świadczy o braku znajomości procedury sądowoadministracyjnej (por. wyrok NSA z wyroku z 30 sierpnia 2022r. sygn. akt I FSK 1689/20). Warto też wskazać, że w judykaturze wielokrotnie wskazywano, że Sąd może przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów zarówno z urzędu, jak i na wniosek, ale przez wnioskowanie o dopuszczenie dowodu z dokumentu prywatnego, które zawiera oświadczenie strony lub świadka, nie można dążyć do obejścia zakazu dowodowego przesłuchania świadka lub strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 sierpnia 2022r. sygn. akt I OSK 1454/19 wskazał, że dopuszczenie nowego dowodu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem Sądu. Zdaniem Sądu wszystkie wyżej wskazane powodu wskazywały, że niezasadne było uwzględnienie wniosków dowodowych Skarżącej, na mocy art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd stwierdza ponadto, że wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze Komendant SOP nie naruszył żadnego z powołanych w skardze przepisów prawa procesowego, w stopni, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 6, art. 7, art. 8 § 1 i 2, art. 10, art. 77, art. 80, art. 81 k.p.a., art. 61a § 1 k.p.a., art. 108 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 2, 3, 7 k.p.a. Zdaniem Sądu w pierwszej kolejności należało - w świetle zgromadzonych w aktach sprawy dowodów oraz przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego argumentów oraz przywołanych podstaw prawnych - przyjąć, że Komendant SOP, działał na podstawie obowiązujących przepisów prawa wskazanych zarówno w zaskarżonym rozkazie personalnym, jak również w poprzedzającym go rozkazie personalnym z [...] lipca 2024r. Nie doszło zatem do naruszenia art. 6 k.p.a. Komendant SOP, rozpatrując ponownie sprawę, w zaskarżonym rozkazie personalnym, przede wszystkim z uwagi na art. 10 § 1 k.p.a. i art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. przedstawił istotne w spawie okoliczności faktyczne, jak również ustosunkował się do podnoszonych przez Skarżącą argumentów i zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Komendant SOP w podstawie materialnoprawnej wydanych w sprawie rozkazów personalnych – zaskarżonego z [...] września 2024r. oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego z [...] lipca 2024r. powołał się na właściwy przepis art. 162 ust. 1-9 u.SOP, po wcześniejszym przedstawieniu okoliczności faktycznych sprawy, mających znaczenie do rozpatrzenia sprawy z punktu widzenia ww. przepisu. Warto też podkreślić, że w aktach sprawy znajduje się pismo Komendanta SOP z [...] stycznia 2024r., skierowane do Skarżącej i odebrane przez Skarżącą [...] stycznia 2024r. (k. 36-37 akt administracyjnych), w którym przedstawiono przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie, jak również poinformowano o treści art. 162 ust. 3 i 6 u.SOP. Skarżąca dysponowała też poszczególnymi zakresami obowiązków i opinią służbową (k. 8-10, k. 31-31 akt administracyjnych). Komendant SOP w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego odniósł się ponadto do wniosków dowodowych Skarżącej, wyjaśniając przyczyny, które przemawiały za ich nie uwzględnieniem. W aktach sprawy znajduje się pismo z [...] sierpnia 2024r. Zastępcy Dyrektora [...] skierowane do Dyrektora [...], wyjaśniające zmianę karty opisu stanowiska, wskazujące na czynniki, które za tym przemawiały, jak również wyjaśnienie, że zmiana zakresu obowiązków była konsultowana z Zarządem [...] SOP kadr i finansów (k. 108 i 109 akt administracyjnych). W notatce służbowej z [...] maja 2024r. powołano się także na reorganizację struktury etatowej SOP, zgodnie z decyzją Komendanta SOP z [...] sierpnia 2023r. nr [...] (k. 65 akt administracyjnych). Zdaniem Sądu niezasadne były więc zarzuty naruszenia ww. przepisów przez wykluczenie Skarżącej z postępowania administracyjnego. W toku postępowania, na co wskazuje uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego doszło ponadto do ustalenia wszelkich istotnych w sprawie przesłanek oraz okoliczności będących podstawą do jego wydania. Skoro Komendantowi SOP, na mocy art. 9 ust. 2 u.SOP, znane były szczegóły sytuacji i historii zawodowej Skarżącej (w tym akta osobowe) oraz status służbowy kierowników komórek organizacyjnych, bezpośrednio podległych Komendantowi SOP (np. dyrektorów zarządów), sytuacja i potrzeby kadrowe w tym zakresie, a także aktualna i poprzednia struktura organizacyjna SOP (wydane wewnętrzne akty normatywne), to należało uznać, że niezawiadomienie strony o prowadzonym postępowaniu nie mogło być uznane za istotne naruszenie procedury. Skarżąca miała możliwość składania środków zaskarżenia od wydanych w sprawie rozkazów personalnych, a skorzystanie przez Stronę z tych środków wskazywało, że wiedziała Ona o toczącym się postępowaniu, mając dostęp do materiałów dowodowych oraz powołując się na potrzebę przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego. Skoro Skarżącej znane były okoliczności niezbędne do rozpoznania sprawy, zarówno podczas pierwotnego, jak i ponownego rozpoznawania sprawy, nie można uznać, że podnoszona przez Skarżącą ww. wadliwość prawna mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Analogiczne stanowisko było wyrażane w judykaturze (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z 19 lipca 2011r. sygn. akt II SA/Wa 804/11; wyrok WSA w Lublinie z 27 września 2007r. sygn. akt III SA/Lu 298/07). Zdaniem Sądu - wbrew argumentacji zawartej w skardze w zakresie bezprawnego przyznania Skarżącej przez Komendanta SOP w odrębnej decyzji – rozkazie personalnym z [...] lipca 2024r. – dodatku specjalnego – przed ostatecznym zakończeniem sprawy zwolnienia z zajmowanego stanowiska – nie doszło w ten sposób do rażącego naruszenia przez Komendanta SOP wskazanych w skardze przepisów prawa. Sąd nie miał więc podstaw do zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sądowi z urzędu oraz w świetle akt sprawy rozpoznawanej, jak i sprawy zakończonej wydaniem przez WSA w Warszawie wyroku z 27 maja 2025r. sygn. akt II SA/Wa 1529/24, znana jest okoliczność, że Komendant SOP prowadził wobec Skarżącej dwa odrębne, a nie tożsame postępowania administracyjne. Każde z tych postępowań dotyczyło odrębnych kwestii. Pierwsze z postępowań wiązało się ze zwolnieniem Skarżącej z dniem [...] czerwca 2024r. ze stanowiska służbowego głównego specjalisty Wydziału [...] i wyznaczeniem Skarżącej z dniem [...] czerwca 2024r. na stanowisko głównego specjalisty Wydziału [...]. Wydany w tym przedmiocie rozkaz personalny Komendanta SOP z [...] maja 2024r. nr [...]utrzymał w mocy Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] lipca 2024r. nr [...], a Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrokiem z 27 maja 2025r. sygn. akt II SA/Wa 1529/24 oddalił skargę Skarżącej na ww. decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Drugie postępowanie, podlegające kontroli WSA w Warszawie w rozpoznawanej sprawie wiązało się z określeniem wysokości dodatku specjalnego do uposażenia zasadniczego Skarżącej i zakończyło się wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta SOP – utrzymującego w mocy ww. rozkaz personalny Komendanta SOP z [...] lipca 2024r. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Skarżąca zaskarżyła ww. rozkaz w zakresie rygoru natychmiastowej wykonalności i dodatku specjalnego, pozostawiając zatem poza oceną WSA w Warszawie kwestię dodatku za pełnienie służby na obszarze m.st. Warszawy. W tym zakresie decyzja Komendanta SOP z [...] lipca 2024r. stała się ostateczna przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego. Sąd, mając powyższe na względzie, uznał, że wbrew podnoszonym w skardze zarzutom, nie było przeszkód prawnych do wydania przez Komendanta SOP ww. rozkazu personalnego z [...] lipca 2024r., przed ostatecznym zakończeniem sprawy zwolnienia Skarżącej z dniem [...] czerwca 2024r. ze stanowiska służbowego głównego specjalisty Wydziału [...] i wyznaczenia Skarżącej z dniem [...] czerwca 2024r. na stanowisko głównego specjalisty Wydziału [...] (decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] lipca 2024r. nr [...]). Zdaniem Sądu działanie Komendanta SOP wynikało z art. 162 ust. 6 u.SOP, który nie warunkuje przyznania dodatku specjalnego od ostatecznego zakończenia postępowania w sprawie zwolnienia Skarżącej z dniem [...] czerwca 2024r. ze stanowiska służbowego głównego specjalisty Wydziału [...] i wyznaczenia Skarżącej z dniem [...] czerwca 2024r. na stanowisko głównego specjalisty Wydziału [...]. Warto podkreślić, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności ww. rozkazowi personalnemu Komendanta SOP z [...] maja 2024r. nr [...], wydanego w ww. przedmiocie, również powodowało, że wszelkie argumenty z tego zakresu nie mogły być uznane za zasadne. Należy też podkreślić, że Komendant SOP w zaskarżonym rozkazie personalnym powołał się na art. 162 ust. 8 u.SOP., z którego wynika, że wysokość dodatku specjalnego ustala się na okres 1 roku od [...] sierpnia do dnia [...] lipca następnego roku. Skoro okres ten został uwzględniony w ww. rozkazie personalnym Komendanta SOP z [...] lipca 2024r., to należało uznać, że z tego względu nie można czynić Komendantowi SOP, który w zaskarżonym rozkazie personalnym utrzymał w mocy ww. rozkaz, że w ten sposób rażąco naruszył powołane w skardze przepisy prawa, w tym art. 61a § 1 k.p.a., art. 8 § 1 i 2 k.p.a., art. 32 Konstytucji. Warto też wyjaśnić, że skoro w ww. rozkazie personalnym Komendanta SOP z [...] lipca 2024r. powołano ww. datę od których przysługuje prawo do dodatku specjalnego w nowej wysokości (od [...] sierpnia 2024r. do [...] lipca 2025r.), to rozkaz ten w tym zakresie podlegał wykonaniu z nadejściem [...] sierpnia 2024r. Sąd w związku z tym za niezasadny uznał także zarzut naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. Komendant SOP, wydając zaskarżony rozkaz personalny, ustosunkował się do podnoszonych przez Skarżącą zarzutów z tego zakresu i wyjaśnił, że nadanie ww. rozkazowi personalnemu Komendanta SOP z [...] lipca 2024r. rygoru natychmiastowej wykonalności było niezbędne do jego wdrożenia w życie, ze względu na interes społeczny manifestujący się interesem służby. Interes ten przejawia się koniecznością bieżącego regulowania należności finansowych funkcjonariuszy w odpowiednim wymiarze oraz wydatkowania środków publicznych z poszanowaniem zasady celowości. Sąd podziela też stanowisko Komendanta SOP, że rozwiązania prawne, dotyczące funkcjonariuszy SOP w zakresie przyznawania dodatku specjalnego, nie mają charakteru dyskryminacyjnego i nie naruszają tym samym powołanego w skardze art. 32 Konstytucji. Działań o charakterze dyskryminującym nie można też upatrywać w stosowaniu przez Komendanta SOP ustawowych uprawnień wynikających z art. 162 ust. 3 u.SOP. W przepisie tym przewidziano kryteria przyznania dodatku specjalnego, które Komendant SOP ma obowiązek wziąć pod rozwagę, w granicach przyznanego przez prawodawcę uznania administracyjnego. Stosownie do art. 162 ust. 9 u.SOP organ wydaje decyzję indywidualną dotyczącego konkretnego funkcjonariusza SOP, tym samym brak porównania w tej decyzji sytuacji Skarżącej z sytuacją innych funkcjonariuszy SOP, sam w sobie nie stanowi naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. Każda sprawa administracyjna ma indywidualny charakter i wiąże się ze stosowaniem konkretnego przepisu do określonego stanu faktycznego. Warto także wyjaśnić, że Komendant SOP, odnosząc się w zaskarżonym rozkazie personalnym do konkretnych okoliczności faktycznych dotyczących Skarżącej, mając na względzie art. 162 ust. 1-9 u.SOP dokonał zindywidualizowanych ocen, zgodnych art. 80 k.p.a. Komendant SOP wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, że Skarżąca, choć była formalnie zaszeregowana na stanowisku głównego specjalisty Wydziału [...], to już od [...] września 2023r. nie realizowała zadań z powodu istotnych zmian organizacyjnych w strukturze SOP i de facto likwidacji tego stanowiska. Skarżąca ponadto do momentu wyznaczenia na stanowisko głównego specjalisty Wydziału [...] – od [...] czerwca 2024r. (rozkaz personalny Komendanta SOP z [...] maja 2024 r. o nr [...]) - czasowo wykonywała obowiązki służbowe w innych komórkach organizacyjnych ([...]w [...] oraz obecna), a jej zadania oraz ich natężenie nie były tożsame z poprzednimi (zgodnie z zakresami obowiązków i kartami opisu stanowisk z: [...] września 2023r., [...] listopada 2023r., [...] grudnia 2023r. i [...] stycznia 2024r.). Komendant SOP wskazał również, że Skarżąca w tym okresie odbywała szkolenie zawodowe specjalistyczne, przygotowujące ją do służby w komórce, w której dotychczas nie miała doświadczenia (operacyjno-rozpoznawcza). Na stanowisku głównego specjalisty Wydziału [...], zakres obowiązków Skarżącej był ukształtowany, w sposób odmienny od stałego zaszeregowania. Skarżąca jedynie współprowadziła czynności operacyjno-rozpoznawcze, a nie samodzielnie je realizowała (k. opisu stanowiska z [...] czerwca 2024r.), w związku z nabywaniem doświadczenie w nowej dziedzinie. Poprzednie stanowiska Skarżącej były ponadto usytuowane w komórkach organizacyjnych o innym charakterze (szkoleniowe, działania ochronne). Zakres obowiązków służbowych wykonywanych przez Skarżącą i stopnień ich trudności, złożoności i sposobu realizacji, a w konsekwencji także efekty jej pracy były znacząco zredukowane (w porównaniu do poprzedniego okresu od [...] sierpnia 2022r. do [...] lipca 2023r.). Komendant SOP zwrócił też uwagę, na okoliczność wynikającą z art. 162 ust. 3 pkt 3 u.SOP, że Skarżącą opiniowano [...] stycznia 2024r., za okres od [...] września 2023r. do [...] stycznia 2024r. i uzyskała Ona w sześciostopniowej skali ocenę ogólną dobrą (4). Kryterium to również zostało wzięte pod rozwagę przez Komendanta SOP przy określaniu wysokości dodatku specjalnego Skarżącej, stanowiąc jedną z kilku przesłanek przy ustalaniu wysokości tegoż dodatku. Sąd w związku z tym nie podzielił zarzutów Skarżącej, że Komendant SOP, ustalając Stronie od [...] sierpnia 2024r. do [...] lipca 2025r. nową, niższą wysokość dodatku specjalnego na 15% uposażenia zasadniczego, nie wypełnił kryteriów określonych w art. 162 ust. 1-9 u.SOP, a w szczególności przesłanek zawartych w art. 162 ust. 3 pkt 1-3 u.SOP. Kryteria te zostały wykazane w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Sąd w związku z tym nie uznał za zasadnych zarzutów skargi o naruszeniu art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 8 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 162 ust. 3 u.SOP. Skoro z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego wynika, że Komendant SOP, rozpatrując przyznanie Skarżącej dodatku specjalnego uwzględnił stopień trudności, złożoność i sposób realizacji od [...] września 2023r. zadań wykonywanych przez Skarżącą oraz wziął pod rozwagę efekty jej pracy, wydaną wobec Skarżącej opinię służbową, poprzedzającą ustalenie wysokości dodatku specjalnego, a także to, że Skarżąca podczas czasowego wykonywania obowiązków w Wydziale [...], w oczach przełożonych nie była w stanie samodzielnie wykonywać niektórych zadań i konieczne było dostosowanie nowych obowiązków do realnych możliwości (opis stanowiska z [...] czerwca 2024r.: "współprowadzenie", "współuczestniczenie " i " udział ", co do części obowiązków), to nie można mówić o naruszeniu ww. przepisów. Zdaniem Sądu, w świetle akt sprawy oraz powołanej podstawy prawnej w zaskarżonym rozkazie personalnym (art. 162 ust. 1-9 u.SOP) na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 73 ust. 1 u.SOP. Przepis ten nie był stosowany przy wydawaniu żadnego z rozkazów personalnych wydanych w rozpoznawanej sprawie przez Komendanta SOP, które podlegały kontroli Sądu. Sąd w związku z tym, badając legalność rozkazów personalnych wydanych w zakresie dodatku specjalnego nie był uprawniony do oceny wymagań stawianych funkcjonariuszowi SOP na konkretnym stanowisku służbowym. 4. Sąd, działając na mocy art. 151 P.p.s.a., uznał, że skarga z ww. przyczyn, podlegała oddaleniu.