II SA/Wa 1859/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Protokolant Referent stażysta Joanna Mazur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrównania uposażenia 1. uchyla zaskarżoną decyzje oraz poprzedzającą nią decyzję z [...] lipca 2018 r. nr [...]; 2. zasądza od Komendanta Głównego Straży Granicznej na rzecz skarżącego K. S. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotów postępowania administracyjnego. Komendant Główny Straży Granicznej (zwany dalej organem) decyzją z dnia [...] września 2018 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Pana K.S.(zwanego dalej skarżącym) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Biura Spraw Wewnętrznych Straży Granicznej (zwany dalej organem I instancji) z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] odmawiającą wyrównania uposażenia. Ustalono, że skarżący wystąpił do organu I instancji z prośbą o ustalenie wysokości uposażenia służbowego przysługującego mu w okresie zwolnienia od zajęć służbowych, a także o wykonanie takiej decyzji poprzez wypłatę różnicy należnego uposażenia. Skarżący uważał, że w jego przypadku należy mu się uposażenie w wysokości 100% uposażenia należnego na stanowisku służbowym w okresie zwolnienia z go od zajęć służbowych wskutek wszczęcia postępowania o zwolnienie ze służby w następstwie orzeczonej niezdolności do służby w Straży Granicznej (rozkaz personalny z dnia [...] kwietnia 2018 r.) oraz zasadna jest wypłata należności obejmujących sumę miesięcznych kwot w wysokości odpowiadającej 20% uposażenia, niewypłaconego dotychczas, pomimo braku podstaw do pomniejszenia wysokości uposażenia. Skarżącym podniósł, że w zakresie zmniejszenia wysokości uposażenia nie wydano rozkazu personalnego bądź innego polecenia służbowego, a także iż w okresie pobierania pomniejszonego uposażenia nie przebywał na zwolnieniu lekarskim. Komendant Biura Spraw Wewnętrznych Straży Granicznej decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] odmówił wyrównania uposażenia pobieranego od dnia [...] kwietnia 2018 r. do wymiaru 100% jego wysokości. W podstawie decyzji powołano się na art. 125b ust. 1, art. 125b ust. 2 pkt 1, art. 125b ust. 5 pkt 2 i art. 125b ust. 6 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz.U. z 2017 r. poz. 2365; zwanej dalej ustawą o SG) w zw. § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 czerwca 2002 r. w sprawie właściwości organów i jednostek organizacyjnych Straży Granicznej w sprawach wynikających ze stosunku służbowego funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz. trybu postępowania w tych sprawach (Dz.U. z 2016 r., poz. 1470). W motywach decyzji stwierdzono, że nakaz odmowy przyznania niewypłacanych 20% uposażenia służbowego wynika dla Komendanta Biura Spraw Wewnętrznych Straży Granicznej z pisma Biura Finansów Komendy Głównej Straży Granicznej z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] zobowiązującego przełożonego do potrącania 20% uposażenia służbowego. Wskazał, że w spornym okresie (od [...] kwietnia 2018 r.) skarżący nie przebywał na zwolnieniu lekarskim w rozumieniu tego przepisu, gdyż nie był osobą, która przedłożyłaby przełożonemu zwolnienia lekarskie wymagane przez art. 125c ust. 1 tej ustawy w zw. z art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 6 i 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. z 2017 r. poz. 1368; zwanej dalej u.ś.p.). Podniósł, że [...] Rejonowa Komisja Lekarska MSWiA w S. orzeczeniem z dnia [...] marca 2018 r. uznała, że skarżący jest trwale niezdolny do służby w Straży Granicznej i zaliczyła do trzeciej grupy inwalidzkiej oraz ustaliła, że inwalidztwo nie powstało wskutek choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, natomiast pozostaje ono w związku ze służbą. W dniu [...] kwietnia 2018 r. orzeczenie z dnia [...] marca 2018 r. stało się prawomocne i tym samym zaistniała obligatoryjna przesłanka do zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Straży Granicznej na podstawie art 45 ust. 1 pkt 1 ustawy o SG. W niniejszej sprawie skarżący od dnia [...] kwietnia 2018 r. nie przedstawiał zwolnień lekarskich określających jego niezdolność do służby z powodu choroby. Niemniej jednak zdaniem organu zgodnie z utrwaloną i jednolitą obecnie linią orzeczniczą Sądów Administracyjnych uznanie przez komisję lekarską danego funkcjonariusza Straży Graniczną za osobę "trwale niezdolną do służby", nie wymaga osobnego potwierdzenia tego faktu poprzez uzyskanie zaświadczenia lekarskiego w trybie art. 55 u.ś.p.). Zdaniem organu przyjmuje się, że orzeczenie przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do służby, o ile dany funkcjonariusz zaprzestał służby z powodu choroby, zwalnia go z obowiązku przedkładania dodatkowego zwolnienia lekarskiego, tym samym orzeczenie komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby - powodując zwolnienie od zajęć służbowych - jest dokumentem równoważnym zwolnieniu lekarskiemu w tym sensie, że funkcjonariusz nie musi przedstawiać organowi otrzymanego zwolnienia lekarskiego. Właściwym powodem zaprzestania przez funkcjonariusza pełnienia służby jest bowiem w tym przypadku wystąpienie u niego choroby, rozumianej jako przypadłość dotyczącą funkcji, czynności lub struktury organizmu i nie ma znaczenia, przez jaki podmiot - lekarza Zakładu Opieki Zdrowotnej, komisję lekarską - ocena ta zostanie dokonana. Mając powyższe na względzie, organ I instancji stwierdził, że w obowiązującym stanie prawnym funkcjonariusz zwolniony z zajęć służbowych w związku z orzeczeniem komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby z powodów innych niż wymienione w art. 125b ust 5 pkt 1 i 2 ustawy, niezależnie od tego, czy przedłoży zwolnienie lekarskie, czy kierując się ww. uchwałą nie przedłoży zwolnienia lekarskiego, otrzymuje 80% uposażenia. Organ decyzją z dnia [...] września 2018 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2018 r. odmawiającą wyrównania uposażenia. W jego ocenie, organ I instancji dokonał szczegółowej analizy orzeczenia z dnia [...] marca 2018 r. wykazując, iż schorzenia stwierdzone u skarżącego, na podstawie art. 125b ust. 5 pkt 2 ustawy o SG nie uprawniają do wypłaty uposażenia w wysokości 100%. Zdaniem organu orzeczenie takie jest równorzędne zwolnieniu lekarskiemu w sprawie ustalenia wysokości przysługującego funkcjonariuszowi uposażenia w okresie od dnia wydania orzeczenia do dnia zwolnienia ze służby. Podniósł, że odmienne rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie prowadziłoby do sytuacji, w której funkcjonariusz zwolniony z zajęć służbowych w związku z orzeczeniem komisji lekarskiej o trwałej niezdolności do służby z powodów wymienionych w art. 125b ust 5 pkt 1 i 2, znajdowałby się w lepszej sytuacji prawnej aniżeli funkcjonariusz faktycznie pełniący służbę, który otrzymałby zwolnienie lekarskie z powodu takich samych schorzeń, co prowadziłoby do naruszenia wyrażonej w art 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasady równego traktowania. Organ nie stwierdził, aby organ I instancji naruszył przepis. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną ich interpretację. Jego zdaniem w obowiązującym porządku prawnym brak jest przepisu prawa, który dawałby przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych podstawę do ustalenia i wypłaty mniejszego niż dotychczasowe, pełne, uposażenie służbowe w stanie faktycznym ustalonym w badanej sprawie. Wskazał, że zwolnienie od zajęć służbowych dokonane rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2018 r. ani też orzeczenie o niezdolności do służby przez Rejonową Komisję Lekarską MSWiA w S. orzeczeniem z dnia [...] marca 2018 r., nie dawało podstaw do pomniejszenia uposażenia. Stosownie do art. 125b ust. 1 i 2 ustawy o Straży Granicznej, uposażenie w wysokości 80% dotychczasowej kwoty przysługuje w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim. Zwolnienie lekarskie jednoznacznie zdefiniowane zostało jako przebywanie na zwolnieniu od zajęć z powodów (w tym choroby) wymienionych w pkt 1-5 ustępu 2 art. 125b. Równocześnie zdefiniowano, iż przez zwolnienie lekarskie rozumie się tylko takie, które jest przez przełożonego służbowego udokumentowane, zgodnie z art. 125c ust. 1 ustawy o SG zaświadczeniem lekarskim wystawionym zgodnie z art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 6 i 7 u.ś.p. Regulacje te normują «zaświadczenia lekarskie wystawiane zgodnie ze wzorem ustalonym przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych» wydawane przez lekarza upoważnionego przez ten Zakład do wystawiania zaświadczeń lekarskich; upoważnienie lekarza winno mieć formę decyzji administracyjnej (art. 54 ust. 1 i 3 u.ś.p.). Bezspornym jest, że w badanej sprawie funkcjonariusz nie przebywał w okresie, w jakim spotkał się z pomniejszeniem uposażenia, na takim zwolnieniu lekarskim; w szczególności nie wpłynęło w tym zakresie do przełożonego zaświadczenie wydane w trybie przytoczonych tu regulacji. Wbrew ocenie przełożonego właściwego w sprawach osobowych, nie zaszła w sprawie określona w art. 110 ustawy o SG okoliczność uzasadniająca zmianę wysokości uposażenia służbowego. W związku z powyższym wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. organ wskazał, że żądaną kwotę przekazał na rachunek skarżącego, wobec czego odpadła podstawa zaskarżania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] września 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lipca 2018 r. odmawiającą wyrównania uposażenia. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej ppsa), Sąd dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, gdy idzie o ocenę zastosowanych do ustalonego stanu faktycznego sprawy, przepisów prawa. Przedstawione motywy podjętego rozstrzygnięcia i przytoczona na ten temat argumentacja nie jest prawidłowa. Stosownie do art. 125b ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o Straży Granicznej (...) oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 502) i obowiązującym od dnia 1 czerwca 2014 r., funkcjonariusz w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim otrzymuje 80% uposażenia. Zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym funkcjonariusz jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu choroby, w tym niemożności wykonywania zajęć służbowych z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (ust. 2 pkt 1). W myśl art. 125c ust. 1 ww. ustawy, okres przebywania na zwolnieniu lekarskim stwierdza zaświadczenie lekarskie wystawione zgodnie z przepisami art. 55 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Z kolei przepis art. 125b ust. 5 stanowi, że w sytuacji, gdy zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym funkcjonariusz jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu: (1) wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby, (2) choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, (3) wypadku w drodze do miejsca pełnienia służby lub w drodze powrotnej ze służby, (4) choroby przypadającej w czasie ciąży, (5) poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów oraz poddania się zabiegowi pobrania komórek, tkanek i narządów, (6) oddania krwi lub jej składników w jednostkach organizacyjnych publicznej służby krwi lub z powodu podania lekarskiego dawców krwi, (7) przebywania na obserwacji w podmiocie leczniczym w wyniku skierowania przez komisję lekarską – zachowuje on prawo do 100% uposażenia. Prawo do 100% uposażenia przysługuje również wtedy, gdy funkcjonariusz został zwolniony od zajęć służbowych: (1) podczas oddelegowania do pełnienia służby poza granicami państwa w kontyngencie Straży Granicznej, o którym mowa w art. 147c pkt 1-3a, (2) w wyniku popełnienia przez inną osobę umyślnego czynu zabronionego w związku z wykonywaniem przez funkcjonariusza czynności służbowych, stwierdzonego orzeczeniem wydanym przez uprawniony organ, (3) na skutek czynów o charakterze bohaterskim dokonanych w szczególnie niebezpiecznych warunkach, z wykazaniem wyjątkowej odwagi, z narażeniem życia lub zdrowia, w obronie prawa, nienaruszalności granic państwowych, życia, mienia lub bezpieczeństwa obywateli (ust. 6). Katalog przyczyn uzasadniających wypłatę uposażenia w wysokości 100%, pomimo przebywania funkcjonariusza na zwolnieniu lekarskim, określony w art. 125b ust. 5 i 6 ustawy ma charakter zamknięty. Przyczyny te nie podlegają interpretacji rozszerzającej, przy czym żaden z wymienionych w tych przepisach przypadków nie dotyczy stanu faktycznego zaistniałego w niniejszej sprawie. Ustawodawca nie przyznał bowiem prawa do 100% uposażenia dla funkcjonariusza, który jest zwolniony od zajęć służbowych na podstawie § 18 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie zakresu obowiązków oraz podstaw, zakresu i trybu udzielania zwolnień od zajęć służbowych funkcjonariuszom Straży Granicznej i jednocześnie przebywa na zwolnieniu lekarskim. Zasadnym jest uznanie, że w spornym okresie (od [...] kwietnia 2018 r.) skarżący nie przebywał na zwolnieniu lekarskim w rozumieniu przepisu art. 125b ust. 1 ustawy o SG, gdyż nie był osobą, która przedłożyłaby przełożonemu zwolnienia lekarskie wymagane przez art. 125c ust. 1 tej ustawy w zw. z art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 6 i 7 u.ś.p. Stwierdzono, że skarżący od dnia [...] kwietnia 2018 r. nie przedstawiał zwolnień lekarskich określających jego niezdolność do służby z powodu choroby. Niemniej jednak zdaniem organów uznanie przez komisję lekarską funkcjonariusza Straży Granicznej za osobę trwale niezdolną do służby nie wymaga osobnego potwierdzenia tego faktu poprzez uzyskanie zaświadczenia lekarskiego w trybie art. 55 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Wskazano, że art. 125b ust. 1 ustawy o SG skutki prawne w postaci pobierania uposażenia 80% wiąże z przebywaniem zwolnieniu lekarskim, co w zasadzie oznacza pobyt na zwolnieniu potwierdzonym zaświadczeniem określonym art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 6 i 7 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, to jednak orzeczenie właściwej komisji również zdaniem organu potwierdza okres przebywania na zwolnieniu lekarskim. Organ uznaje, że orzeczenie komisji jest równoznaczne zwolnieniu lekarskiemu i potwierdza okres przebywania na zwolnieniu, choć wprost nie wypowiada się o takim skutku. Przyznano też, że komisje lekarskie nie mają podstaw prawnych do wystawiania zwolnień lekarskich. W ocenie Sądu skarżący uznany za osobę przebywającą po dniu [...] kwietnia 2018 r. na zwolnieniu lekarskim pomimo nieprzedłożenia wymaganego zwolnienia (zaświadczenia) lekarskiego, nie spełnił żadnego z warunków, które w drodze wyjątków w trybie art. 125b ust. 5 ustawy o SG, uprawniałyby go do uposażenia 100% podczas zwolnienia lekarskiego. W ocenie Sądu orzeczenie właściwej komisji lekarskiej o całkowitej niezdolności do służby nie może być zrównane ze zwolnieniem lekarskim z powodu czasowej niezdolności do służby. Orzeczenie to wydawane jest w celu stwierdzenia, czy funkcjonariusz ze względu na stan zdrowia może dalej pozostawać w służbie, czy też utracił zdolność do jej pełnienia. W przypadku stwierdzenia przez komisję lekarską całkowitej trwałej niezdolności do służby, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, konsekwencją jest zwolnienie funkcjonariusza ze służby. Tak daleko idących skutków nie wywołuje zwolnienie lekarskie z powodu czasowej niezdolności do służby. Już z tej przyczyny nieuprawnione jest zrównanie orzeczenia właściwej komisji lekarskiej ze zwolnieniem lekarskim z powodu czasowej niezdolności do służby. Orzeczenie o całkowitej trwałej niezdolności do służby nie może też być podstawą do ustalenia wysokości wypłaty uposażenia za zwolnienie lekarskie. Z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt I OPS 16/13 wynika, że osoba (w tamtym stanie faktycznym policjant) uznana za niezdolną do służby przez właściwą komisję lekarską nie musi przedstawiać dodatkowo zaświadczeń lekarskich potwierdzających chorobę po wydaniu orzeczenia o całkowitej niezdolności do służby. Bowiem na podstawie tego orzeczenia nie może być dopuszczona służby, a to z kolei powoduje obowiązek organu zwolnienia jej od zajęć służbowych. Sama natomiast uchwała rozstrzygała o dacie, od której należy liczyć bieg terminu okresu ochronnego w sytuacji, w której policjant przebywał w okresie przed wydaniem orzeczenia o trwałej niezdolności do służby na licznych zwolnieniach tj. stosowaniu art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. W ocenie Sądu w obowiązującym porządku prawnym brak jest przepisu prawa, który dawałby przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych podstawę do ustalenia i wypłaty mniejszego niż dotychczasowe, pełne, uposażenie służbowe w stanie faktycznym ustalonym w badanej sprawie. W szczególności, zwolnienie od zajęć służbowych dokonane wspomnianym rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2018 r. ani też orzeczenie o niezdolności do służby przez Rejonową Komisję Lekarską MSWiA w S. orzeczeniem z dnia [...] marca 2018 r., nie dawało podstaw do pomniejszenia uposażenia. Stosownie do art. 125b ust. 1 i 2 ustawy o SG, uposażenie w wysokości 80% dotychczasowej kwoty przysługuje w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim. Zwolnienie lekarskie jednoznacznie zdefiniowane zostało jako przebywanie na zwolnieniu od zajęć z powodów (w tym choroby) wymienionych w pkt 1-5 ustępu 2 art. 125b. Równocześnie zdefiniowano, iż przez zwolnienie lekarskie rozumie się tylko takie, które jest przez przełożonego służbowego udokumentowane, zgodnie z art. 125c ust. 1 ustawy o SG zaświadczeniem lekarskim wystawionym zgodnie z art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 6 i 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Regulacje te normują zaświadczenia lekarskie wystawiane zgodnie ze wzorem ustalonym przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydawane przez lekarza upoważnionego przez ten Zakład do wystawiania zaświadczeń lekarskich; upoważnienie lekarza winno mieć formę decyzji administracyjnej (art. 54 ust. 1 i 3 u.ś.p.). Bezspornym jest, że w badanej sprawie funkcjonariusz nie przebywał w okresie, w jakim spotkał się z pomniejszeniem uposażenia, na takim zwolnieniu lekarskim; w szczególności nie wpłynęło w tym zakresie do przełożonego zaświadczenie wydane w trybie przytoczonych tu regulacji. Wbrew ocenie organów, nie zaszła w sprawie określona w art. 110 ustawy o SG okoliczność uzasadniająca zmianę wysokości uposażenia służbowego. W ocenie Sądu pełnomocnik skarżącego zasadnie wskazał na błędnie przeprowadzoną przez organ wykładnię celowościową. Uznać zatem należy, że jeśli ustawodawca chciał zrównać sytuację funkcjonariusza na zwolnieniu lekarskim z powodu czasowej niezdolności do pełnienia służby z sytuacją funkcjonariusza, wobec którego właściwa komisja lekarska orzekła o całkowitej niezdolności do służby, to taką regulację zawarłby w art. 125b ust. 1 ustawy o SG. Skoro takiej regulacji wskazany przepis nie zawiera, to brak jest przepisów uzasadniająca zmianę wysokości uposażenia służbowego. Podkreślić należy, że zasadą jest pobieranie uposażenia w wysokości 100%. Przepis art. 125b ust. 1 ustawy stanowi wyjątek od tej zasady, który powinien być interpretowany w sposób ścisły. Niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej. Zaznaczyć także należy, że ustawie z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o Straży Granicznej (...) oraz niektórych innych ustaw nadała także nowe brzmienie art. 125 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej poprzez pominięcie w nim wyrazu: "choroby". Obecnie art. 125 ust. 1 stanowi, że funkcjonariusz, przebywając na urlopie, będąc zwolnionym od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania w dyspozycji otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym – z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość. Przepis art. 125 funkcjonuje w ustawie o Straży Granicznej od dnia powołania tej formacji mundurowej, a jego odpowiedniki funkcjonują w innych służbach (ustawach) mundurowych. Na tle funkcjonowania tego przepisu ukształtowała się linia orzecznictwa sądów administracyjnych, z której wynika, że organ nie może dokonywać zmian przyznanych funkcjonariuszowi grup uposażenia zasadniczego, czy grup przyznanych dodatków w okresach wymienionych w tym przepisie, których skutkiem byłoby zmniejszenie przysługującego uposażenia, bądź pozbawienie przysługującego na podstawie ustawy dodatku stałego. Dodanie do ww. ustawy art. 125b stworzyło nowy stan prawny, w którym w przypadku korzystania ze zwolnienia lekarskiego w trakcie zwolnienia od zajęć służbowych zastosowanie zawartej w drugiej części art. 125 ust. 1 dyrektywy - "z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia (...)" – skutkuje zastosowaniem art. 125b ust. 1 stanowiącego, że w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim funkcjonariusz otrzymuje 80% uposażenia. Bezspornym jest, że w badanej sprawie funkcjonariusz nie przebywał w okresie, w jakim spotkał się z pomniejszeniem uposażenia, na zwolnieniu lekarskim, w tym stanie rzeczy zatem jego żądanie jest słuszne. Faktem jest, że organ pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. wskazał, że żądaną kwotę przekazał na rachunek skarżącego, wobec czego odpadła podstawa zaskarżania. Niemniej jednak w obiegu pozostała decyzja administracyjna, która musiała być wyliniowana z obrotu prawnego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym, jednak nie dokonał jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, jak i w decyzji ją poprzedzającej, organy nie uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. a) ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.