II SA/Wa 186/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.) Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia WSA Andrzej Góraj Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2011 r. sprawy ze skargi P.P. na decyzję Szefa Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty dodatkowego wynagrodzenia: 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą z dnia [...] stycznia 2010 r. 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Szef Inspektoratu Wojskowej Służby Zdrowia, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojskowego Ośrodka Medycyny Prewencyjnej w [...] z [...] stycznia 2010 r. odmawiającą P.P. – lekarzowi wojskowemu wypłaty dodatkowego wynagrodzenia z tytułu pełnienia dyżurów lekarskich w ramach całodobowych tygodniowych dyżurów [...] Ośrodka Medycyny Prewencyjnej w [...]. W motywach uzasadnienia organ stwierdził, że [...] P.P. nie wykonywał dyżurów medycznych w rozumieniu ustawy o świadczeniu usług zdrowotnych i nie ma podstaw do wypłacenia mu dodatkowego wynagrodzenia z tego tytułu. Stwierdził, że w ramach etatowego zatrudnienia i specyfiki służby wojskowej wykonywane przez niego zadania mieściły się w zakresie jego obowiązków na stanowisku Szefa Sekcji. Organ stwierdził, że zainteresowany nie pozostawał w gotowości do świadczenia usług zdrowotnych ponieważ jego zadania w [...] polegały jedynie na pobieraniu próbek materiału zakaźnego lub podejrzanego, zabezpieczeniu i dostarczeniu do laboratorium. Czynności te nie mieszczą się w zakresie czynności diagnostycznych. A zatem zdaniem organu czynności te nie są świadczeniami zdrowotnymi. Wskazał, że powyższe zadania nie zostały ujęte w katalogu świadczeń zdrowotnych zdefiniowanych i wymienionych w ustawie z 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 14, poz. 89). Nadto organ stwierdził, że wszyscy żołnierze są zobowiązani do pozostawania w stałej dyspozycji do podjęcia działań wynikających z toku pełnienia służby. Obowiązki [...] P.P. wynikały z konkretnego etatu i toku służby. Relacje służbowe były oparte na akcie prawa wewnętrznego jakim była decyzja Nr [...] z [...] czerwca 2009 r. w sprawie wprowadzenia do użytku Regulaminu Ogólnego Sił Zbrojnych RP. W konkluzji organ stwierdził, że wykonywanie działań i czynności przez P.P. nie było pełnieniem dyżuru medycznego poza normalnymi godzinami służby ale wynikało z dyspozycyjności żołnierza zawodowego. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi P.P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Skarżący podniósł, że wykonywał dodatkowe czynności wykraczające poza zwykłe obowiązki, a zatem przysługuje mu dodatkowe wynagrodzenie. Podkreślił, iż żaden punkt obowiązków służbowych nie nakłada obowiązku pozostawania w gotowości do udzielania świadczeń poza zakładem opieki zdrowotnej, jakim jest WOMP w [...]. Podkreślił dalej, iż do jego podstawowych obowiązków należały liczne czynności w ramach [...] a nie czynności w ramach [...]. Czym innym jest [...] - jest to jednostka etatowa, organizacyjna WOMP, a czym innym [...], albowiem jest to nieetatowa struktura WOMP, co wynika z dokumentu – Stałej Procedury Operacyjnej [...], regulującej także obsadę [...], którą stanowią osoby spośród etatowej obsady WOMP. Działania lekarskie podejmowane w ramach [...] dotyczą ochrony zdrowia i życia i są dokonywane na materiale ludzkim, co ma istotne znaczenie dla zakwalifikowania tych czynności. Skarżący wywodził, że przy przyjęciu poglądu organu, iż dyżury były realizowane w ramach obowiązków służbowych, normy czasu byłyby przekraczane o około 80 godzin tygodniowo – co stanowiłoby naruszenie art. 60 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który stanowi, że wykonywanie zadań służbowych nie może przekraczać przeciętnie 48 godzin w tygodniu. Dalej skarżący wskazywał, iż od [...] września 2008 r. WOMP w [...] uzyskał status zakładu opieki zdrowotnej, a tym samym od tej daty skarżący był zobowiązany do pełnienia dyżurów przez kierownika ZOZ. W ocenie skarżącego organ nie wykazał dlaczego uznał, że dyżur pełniony w ramach [...] wchodzi w zakres jego zwykłych obowiązków służbowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocnik organu, złożył dodatkowe wyjaśnienia, zmierzające do uporządkowania ustaleń organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) do rozpoznania niniejszej sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim wskazać należy, co trefnie podniesiono w skardze, iż organ nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Przedstawione przez niego oceny i tezy nie zostały poparte ani rzetelnym wyjaśnieniem ani dowodami w postaci dokumentów. Dopiero na etapie przed Sądem na żądanie Sądu uzupełniony został materiał dowodowy, którego nie uwzględniono na etapie postępowania przed organem, a który przeczy ustaleniom organu. W przedmiotowej sprawie spór pomiędzy skarżącym a organami dotyczył ustalenia uprawnień skarżącego do otrzymania dodatkowego wynagrodzenia z tytułu pełnienia dyżurów lekarskich pod telefonem w [...]. Organ utrzymywał, że dyżury pełnione były w ramach normalnej służby, którą skarżący pełnił w Wojskowym Ośrodku Medycyny Prewencyjnej (WOMP), posiadającym status Zakładu Opieki Zdrowotnej. Skarżący zaś twierdził, że w ramach WOMP powstał wyodrębniony czteroosobowy [...] i w ramach tej struktury pełnił dodatkową służbę pod telefonem, wyłącznie na potrzeby [...]. Jako podstawę materialnoprawną odmowy wypłaty skarżącemu dodatkowego wynagrodzenia z tytułu pełnienia dyżurów lekarskich w ramach całodobowych tygodniowych dyżurów [...] Wojskowego Ośrodka Medycyny Prewencyjnej w [...] organ wskazał: – art. 88 ust. 2 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie zawodowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 z późn. zm.), – § 3 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 7 rozporządzenia MON z 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. Nr 108, poz. 1141 ze. zm.). Stosownie do art. 88 ust. 1 ustawy, żołnierzowi zawodowemu, któremu przez okres co najmniej dwóch miesięcy dodatkowo powierzono czasowe pełnienie obowiązków służbowych w trybie określonym w art. 25, przysługuje dodatkowe wynagrodzenie. Z kolei art. 25 ustawy daje dowódcy jednostki wojskowej uprawnienie do dodatkowego powierzenia żołnierzowi czasowego pełnienia obowiązków służbowych w tej jednostce na stanowisku nieobsadzonym, na którym wyznaczony żołnierz czasowo nie wykonuje zadań służbowych. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie zachodzi sytuacja, o której wyżej mowa. Odmienną sytuację reguluje art. 88 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym żołnierz zawodowy otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie za wykonywanie czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego przez niego stanowiska służbowego. Przepis rangi ustawowej ustanowił zatem podstawową zasadę – za wykonywanie czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego, żołnierz zawodowy otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie. Konkretyzuje tę kwestię rozporządzenie wykonawcze MON, wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 88 ust. 3 omawianej ustawy. Powyższa delegacja upoważnia do wydania rozporządzenia określającego wysokość oraz szczegółowe warunki i tryb wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1 i 2, z uwzględnieniem czynności powierzonych wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanych przez żołnierzy stanowisk służbowych, które uprawniają do dodatkowego wynagrodzenia, a także stawek oraz terminów jego wypłacania. Ustawodawca wskazał także kryteria mające wpływ na określenie wysokości dodatkowego wynagrodzenia, które powinno uwzględnić rozporządzenie. Określona w ten sposób delegacja ustawowa charakteryzuje się wysokim stopniem szczegółowości, co do zakresu ewentualnej przyszłej regulacji wykonawczej. Oznacza to w konsekwencji, iż przedmiotem regulacji aktu wykonawczego może być jedynie zakres spraw szczegółowo wskazanych w delegacji ustawowej. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 88 ust. 3 ustawy Minister Obrony Narodowej wydał rozporządzenie z 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz.U. Nr 108, poz. 1141 ze zm.). W § 3 tego rozporządzenia do czynności powierzonych wykraczających poza zwykłe obowiązki służbowe żołnierzy, za które przysługuje dodatkowe wynagrodzenie (zwane przez ustawę czynnościami), z dziedziny służby zdrowia wskazane zostały dwie sytuacje: 1) dyżury medyczne pełnione w utworzonych przez MON zakładach opieki zdrowotnej przeznaczonych dla osób, których stan zdrowia wymaga całodobowego udzielania świadczeń zdrowotnych, 2) pozostawanie poza zakładem opieki zdrowotnej utworzonym przez MON w gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych. Są to dwie różne sytuacje i tak też zostały potraktowane w dalszych częściach rozporządzenia określających wysokość wynagrodzenia. W myśl przepisu § 6 ust. 1 rozporządzenia, żołnierzowi zawodowemu - lekarzowi (...), któremu kierownik zakładu opieki zdrowotnej powierzył czynności polegające na pełnieniu dyżuru medycznego, za każdą pełną godzinę takiego dyżuru pełnionego poza normalnymi godzinami służby przysługuje dodatkowe wynagrodzenie w wysokości 0,5 % stawki uposażenia zasadniczego należnego temu żołnierzowi (ze zwiększeniami i ograniczeniami określonymi w ust. 2-5). Z kolei po myśli § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia, żołnierzowi zawodowemu, o którym mowa w § 6 ust. 1, zobowiązanemu przez kierownika zakładu opieki zdrowotnej do pozostawania poza zakładem opieki zdrowotnej w gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych, przysługuje za każdą godzinę pozostawania w tej gotowości dodatkowe wynagrodzenie w wysokości 50 % stawki określonej w § 6 ust. 1. Przy czym, w przypadku wezwania do zakładu opieki zdrowotnej żołnierzowi zawodowemu przysługuje dodatkowe wynagrodzenie, jak za pełnienie dyżuru medycznego, za cały czas pozostawania w gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych w danym dniu (§ 7 ust. 2 ). Zgodnie z § 14 ust. 1 rozporządzenia wysokość dodatkowego wynagrodzenia za wykonanie wskazanych wyżej czynności ustala, w ramach posiadanych na ten cel środków finansowych, dowódca albo kierownik zakładu opieki zdrowotnej. Przechodząc do okoliczności przedmiotowej sprawy wskazać należy, iż głównym powodem odmowy przez organy administracji spełnienia żądania skarżącego jest fakt, iż przesłanką otrzymania dodatkowego wynagrodzenia przez żołnierza zawodowego - lekarza, pozostającego w gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych poza zakładem opieki zdrowotnej, jest stwierdzenie, iż była to służba dodatkowa poza normalnym czasem służby i zdaniem organu, pozostawanie skarżącego w gotowości mieściło się w ramach tej służby. W ocenie Sądu takie twierdzenie organu oparte jest na błędnej wykładni przepisów prawa materialnego – art. 88 ust. 2 w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i błędnym ustaleniu, że gotowość pod telefonem w ramach jednostki [...] pełniona była w ramach służby w WOMP. Wskazać należy, iż materialnoprawne podstawy przyznania uprawnienia do dodatkowego wynagrodzenia z tytułu wykonywania czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego wynikają z art. 73 ust. 1 pkt 7 i art. 88 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Oznacza to w konsekwencji, iż przepisy ustawowe nie mogą być w żaden sposób modyfikowane aktem niższego rzędu tj. rozporządzeniem wykonawczym, które reguluje kwestie techniczne i procedury wypłaty przysługującego z mocy ustawy dodatkowego wynagrodzenia. Jak już wyżej wskazano, przepis art. 88 ust. 3 ustawy upoważniał jedynie do "określenia wysokości" oraz "szczegółowych warunków i trybu wypłacania dodatkowego wynagrodzenia przyznanego na mocy poprzedniego ustępu art. 88 cyt. ustawy. Nie budzi zatem wątpliwości, iż niedopuszczalna jest taka wykładnia przepisów aktu wykonawczego, która prowadzi do ograniczenia ustawowo określonego kręgu osób uprawnionych z mocy ustawy do otrzymania dodatkowego wynagrodzenia, w tym poprzez kreowanie dodatkowych przesłanek, nieustanowionych mocą przepisów ustawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ winien uzupełnić i ocenić materiał dowodowy przez pryzmat innych aktów (wewnętrznych) regulujących organizację pełnienia przez skarżącego służby wojskowej na jego stanowisku w WOMP i [...] pod kątem ewentualnego zastosowania przepisów § 3 pkt 2, 3 lub 9, § 6 i § 7 rozporządzenia MON z 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie niezbędnym jest także dokonanie analizy treści materiału dowodowego, mianowicie rozkazów dziennych [...], Stałych procedur operacyjnych [...] z uwzględnieniem załącznika Nr 6 dotyczącym pobierania materiału ludzkiego do badań przez personel medyczny. Karty opisu stanowiska w tym zakresu obowiązków, Regulaminu Ogólnego Sił Zbrojnych RP. Ponownie rozpoznając sprawę organ dokona oceny w oparciu o całokształt materiału dowodowego i wyjaśni wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności ustali jaki był zakres obowiązków służbowych skarżącego podczas pełnienia zawodowej służby wojskowej w WOMP jak i w [...] w spornym okresie. Wykaże jaka była organizacja zarówno WOMP i [...]. Na jakiej zasadzie czteroosobowy zespół w tym lekarz skarżący pełnił służbę jednocześnie w WOMP i [...]. Organ ponownie oceni w kontekście instrukcji przywołanej przez skarżącego w skardze i załącznika Nr 6 do Stałych procedur operacyjnych czy instrukcja w ramach gotowości na dyżurach przewiduje pobieranie próbek od żywego człowieka. Organ dokona też oceny w kontekście faktu, iż w Regulaminie Sił Zbrojnych RP w katalogu służb nie ma odpowiednika dyżuru [...] jaki charakter miały te dyżury. W szczególności należy uwzględnić fakt, iż do powierzenia żołnierzowi czynności, o których mowa w art. 88 ust. 2 ustawy z 11 września 2003 r. nie jest konieczne wydanie rozkazu zawierającego wszystkie elementy wymienione w § 2 ust. 2 rozporządzenia z 7 kwietnia 2004 r. Powierzenie takie może nastąpić w dowolnej formie. Należy ponownie ocenić zebrany materiał dowodowy pod kątem rozważenia czy skarżącemu powierzono czynności związane ze służbą w [...], na jakich zasadach i w jakim rozmiarze. Wskazać też należy, iż ustawa pragmatyczna z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie reguluje pojęcia “dyżur pod telefonem". Rozporządzenie wykonawcze Ministra Obrony Narodowej z 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia w § 3, do czynności powierzonych wykraczających poza zwykłe obowiązki służbowe żołnierzy, za które przysługuje dodatkowe wynagrodzenie, zalicza między innymi: w pkt 2 "dyżury medyczne pełnione w utworzonych przez Ministra Obrony Narodowej zakładach opieki zdrowotnej przeznaczonych dla osób, których stan zdrowia wymaga całodobowego udzielania świadczeń zdrowotnych", w pkt 3 "pozostawanie poza zakładem opieki zdrowotnej utworzonym przez Ministra Obrony Narodowej w gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych", a nadto w pkt 9 wykonywanie innych niż wymienione w pkt 1-8 czynności o charakterze stałym związanych z zabezpieczeniem funkcjonowania jednostki wojskowej, jeżeli wykonywanie tych czynności wynika z innych przepisów, w których nie określono prawa do wynagrodzenia albo nie określono jego wysokości. W myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia żołnierzowi zawodowemu - lekarzowi (...), któremu kierownik zakładu opieki zdrowotnej (z uwzględnieniem powyższego stanowiska Sądu) powierzył czynności polegające na pełnieniu dyżuru medycznego, za każdą pełną godzinę takiego dyżuru pełnionego poza normalnymi godzinami służby, przysługuje dodatkowe wynagrodzenie z uwzględnieniem zasad określonych w tym przepisie. Z kolei zgodnie z § 7 ust. 1 żołnierzowi zawodowemu - lekarzowi (...) zobowiązanemu do pozostawania poza zakładem opieki zdrowotnej w gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych, dodatkowe wynagrodzenie przysługuje zasadniczo za każdą godzinę pozostawania w tej gotowości. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej "świadczeniem zdrowotnym" są działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania, których otwarty katalog określono w pkt 1-14. Pojęcie "dyżuru medycznego" zdefiniował ustawodawca w art. 18 d ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, jako wykonywanie, poza normalnymi godzinami pracy, czynności zawodowych przez lekarza (...), w zakładzie opieki zdrowotnej przeznaczonym dla osób, których stan zdrowia wymaga udzielania całodobowych świadczeń zdrowotnych. Zgodnie z przepisem art. 32j ust. 1 ustawy o z.o.z. lekarze (...) zatrudnieni w zakładzie opieki zdrowotnej przeznaczonym dla osób, których stan zdrowia wymaga udzielania całodobowych świadczeń zdrowotnych, mogą być zobowiązani do pełnienia w tym zakładzie dyżuru medycznego. Po myśli art. 32k ust. 1 ww. ustawy wskazane wyżej osoby mogą zostać zobowiązane do pozostawania poza zakładem opieki zdrowotnej w gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych. W orzecznictwie oraz literaturze przedmiotu podkreśla się, iż pojęcie "gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych" oznacza pozostawanie w dyspozycji pracodawcy nie w samym zakładzie opieki zdrowotnej, lecz w innym wybranym przez pracownika miejscu. Miejsce to nie musi być wskazane pracodawcy. Istotą tej formy wykonywania obowiązków zawodowych poza normalnym czasem pracy jest obowiązek pracownika, w czasie określonym w poleceniu pracodawcy (przy zapewnieniu możliwości nieskrępowanego kontaktu z pracownikiem - np. za pośrednictwem telefonu), pozostawania w faktycznej gotowości do pracy oraz niezwłoczne stawiennictwo w zakładzie opieki zdrowotnej w razie wezwania w celu udzielenia świadczeń zdrowotnych (Dercz M., Rek T. Ustawa o zakładach opieki zdrowotnej. Komentarz, wyd. ABC 2007). W konsekwencji w tym przypadku organ musi ustalić, czy w przypadku pełnienia tego typu "dyżuru" skarżący pozostawał poza zakładem opieki zdrowotnej w rzeczywistej gotowości do udzielania świadczeń zdrowotnych, także czy w tym samym czasie nie wykonywał czynności lub nie świadczył usług, które kolidowałyby z możliwością pełnego wywiązania się z tak istotnych obowiązków jak zagwarantowanie w trakcie dyżuru niezwłocznej gotowości do podjęcia przez lekarza obowiązków zawodowych - udzielenia świadczeń zdrowotnych w danym zakładzie opieki zdrowotnej. Istotne różnice omówionych form czynności powierzonych wykraczających poza zakres czynności żołnierza zawodowego - lekarza i związanego z nimi wynagrodzenia, skutkują tym, iż rozstrzygnięcie o spornym żądaniu opierać się powinno na dokonaniu odpowiednich ustaleń faktycznych w odniesieniu do konkretnego przypadku. “Dyżur pod telefonem" może mieć różny charakter. Reasumując, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ ani nie wykazał ani nie uzasadnił, że skarżący świadczył służbę w [...] w ramach codziennej służby, nie zaś dyżuru medycznego, czy pozostawania w gotowości. Organ nie wykazał na podstawie jakich dowodów uznał, że pełnione przez skarżącego dyżury są typowymi obowiązkami służbowymi skarżącego. W szczególności organ nie odniósł się do zakresu obowiązków służbowych skarżącego wynikających z zajmowanego przez niego stanowiska służbowego, z których ewentualnie mogłoby wynikać, że pełnienie "dyżurów pod telefonem" jest normalną typową sytuacją i mieściło się w normach czasu służby tego żołnierza zawodowego. Stosownej oceny prawnej należało dokonać przy uwzględnieniu treści przepisu art. 60 ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, z uwzględnieniem zmian legislacyjnych w okresie objętym wnioskiem oraz obowiązujących w tym okresie aktów wykonawczych tj. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 27 stycznia 2004 r. w sprawie dodatkowych dni wolnych od służby oraz rozkładu czasu służby żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 16, poz. 161), uchylonego z dniem 23 września 2006 r. rozporządzeniem z 29 sierpnia 2006 r. w sprawie dodatkowych dni wolnych od służby oraz rozkładu czasu służby żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 161 poz. 1138) obowiązującym do 24 lipca 2008 r. Organ powinien ponownie rozpatrując sprawę, wykonać wytyczne dokładnie omówione i wskazane wyżej w uzasadnieniu niniejszego wyroku. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 152 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.