II SA/Wa 186/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Protokolant Referent stażysta Joanna Mazur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2019 r. sprawy ze skargi R. W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę R. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] listopada 2018 r (nr [...]), którym organ odwoławczy utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z [...] września 2018 r. (nr [...]) o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. Z okoliczności faktycznych sprawy ustalonych przez organy administracji i przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia wynika, że Prokurator Prokuratury Rejonowej we W. w dniu [...] sierpnia 2018 r. wydał postanowienie o przedstawieniu R. W. - [...] Ogniwa Prewencji Komisariatu Policji w S., zarzutów: usiłowania popełnienia przestępstwa z art. 197 § 1 k.k. (zgwałcenia), usiłowania popełnienia przestępstwa o którym mowa w art. 197 § 2 k.k. (wymuszenia innej czynności seksualnej) oraz popełnienia przestępstwa z art. 197 § 2 k.k. Sąd Rejonowy Wydział [...] Karny we W. postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. [...], zastosował wobec podejrzanego środek karny w postaci tymczasowego aresztowania na okres [...] miesiąca (od dnia zatrzymania tj. [...] sierpnia do [...] września 2018 r.). Sąd Okręgowy w K. [...] Wydział Karny Odwoławczy postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. [...] zmienił postanowienie Sądu I instancji i ustalił okres zastosowania wobec R. W. środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na [...] miesiące (do [...]października 2018 r.). Komendant Powiatowy Policji w K. w dniu [...] sierpnia 2018 r. wydał rozkaz personalny (nr [...]) o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych policjanta od dnia [...] sierpnia 2018 r. do [...] listopada 2018 r., na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.) oraz wystąpił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z wnioskiem o zwolnienie z Policji z uwagi na ważny interes służby. Komendant Wojewódzki Policji w K. w dniu [...] sierpnia 2018 r. wszczął postępowanie administracyjne w tej sprawie i na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji zwrócił się do Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] z wnioskiem o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia R. W. ze służby w Policji. Zarząd Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] wstrzymał się od wydania opinii w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby do czasu wydania "prawomocnego postanowienia sądu" (uchwała nr [...].z [...] września 2018 r.) W tych okolicznościach faktycznych i prawnych organ I instancji (Komendant Wojewódzki Policji w K.) rozkazem personalnym z [...] września 2018 r. (nr [...]), wydanym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zwolnił [...]. R.W. ze służby w Policji z dniem [...] września 2018 r. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał na cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji, szczególne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych, w tym wymóg posiadania nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. postawienie funkcjonariuszowi zarzutów popełnienia przestępstw umyślnych (ściganych z oskarżenia publicznego), "o znacznym ciężarze gatunkowym", jest dostateczną podstawą do przyjęcia, że utracił on przymiot nieposzlakowanej opinii, autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, niezbędne do pełnienia służby w szeregach Policji. Organ dodał, że sąd II instancji przedłużył R. W. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania, uzasadniając to obawą, ze podejrzany będzie nakłaniał do składania fałszywych zeznań albo w inny bezprawny sposób utrudniał postępowanie karne. Na obawę matactwa wskazuje charakter zarzucanych podejrzanemu przestępstw oraz okoliczności towarzyszące ich popełnieniu. Komendant podkreślił, że w postępowaniu w sprawie zwolnienia ze służby w Policji ze względu na ważny interes służby (art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy) organ nie ocenia zasadności zarzutów postawionych funkcjonariuszowi w postępowaniu przygotowawczym, nie bada zgromadzonego w tym postępowaniu materiału dowodowego pod kątem ewentualnej odpowiedzialności karnej, a tym bardziej winy czy niewinności podejrzanego funkcjonariusza. Zwolnienie funkcjonariusza ze służby w Policji ze względu na ważny interes służby nie ma związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym, jego wynik nie ma wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby. W przekonaniu organu, niepodjęcie stosownych działań wobec skarżącego, może mieć niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz niewątpliwie nie sprzyja budowaniu autorytetu formacji i jej funkcjonariuszy. Sprawne działanie Policji opiera się w szczególności na zaufaniu społecznym. Społeczeństwo musi mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że służę w Policji pełnią i pełnić będą ludzie wyłącznie osoby niekarane oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów prawa, a ponadto, że formacja ta jest w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom patologii społecznej, nawet we własnych szeregach. Zdolność do natychmiastowej reakcji na takie zjawiska jest niezbędna nie tylko dla umacniania autorytetu Policji, ale również jest niezbędna do umacniania dyscypliny i zapewnienia odpowiedniego poziomu etycznego wszystkich funkcjonariuszy. Policjanci muszą mieć świadomość, że nie można tolerować żadnych zachowań nielicujących z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, oraz że podejrzenia o zachowania niezgodne z prawem, powinny być przez właściwych przełożonych surowo sankcjonowane. W konkluzji organ I instancji stwierdził, że zwolnienie R. W. ze służby w Policji jest uzasadnione ważnym interesem służby. W dobrze pojętym interesie Policji jest, aby służyli w niej funkcjonariusze dający rękojmię godnego reprezentowania tej formacji, w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania. Zwolnienie funkcjonariuszy nie spełniających tych wymagań, sprzyja budowaniu autorytetu Policji i buduje zaufanie do formacji, a wiec leży również w interesie społecznym. Z uwagi na ten interes społeczny uzasadnione jest nadanie decyzji (rozkazowi personalnemu) rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 108 § 1 k.p.a.). R. W. wniósł odwołanie od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z [...] września 2018 r. Odwołujący się zarzucił, że rozkaz personalny został wydany z naruszeniem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji w zw. z art. 42 ust. 3 Konstytucji, art. 5 § 1 k.p.k. i art. 39 ust. 1 ustawy o Policji. Zdaniem skarżącego, zawieszenie go w czynnościach służbowych "wystarczająco (...) zabezpiecza interes służby". R. W. podniósł, że organ nie wziął pod uwagę zasady domniemania niewinności, zaś twierdzenie o utarcie przez niego nieposzlakowanej opinii, które ma być podstawą zwolnienia ze służby, "również opiera się jedynie na przedstawionych (...) zarzutach karnych". Skarżący dodał, że uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest wewnętrznie sprzeczne. Organ stwierdza, że zwolnienie go ze służby pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym, jednocześnie jednak przyjmuje, że podczas gdy niesłuszne pomówienie go o czyny, których nie popełnił stanowią podstawę do utraty nieposzkalowanej opinii niezbędnej do pełnienia służby. W konkluzji R. W. stwierdził, że całkowicie bezzasadnie zastosowano wobec niego "najsurowszy środek dyscyplinarny" i wniósł o uchylenie rozkazu personalnego organu I instancji o jego zwolnieniu ze służby w Policji. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z [...] listopada 2018 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji. Organ powołał przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, wskazał, że decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w Policji z uwagi na dobro służby jest wydawana w ramach uznania administracyjnego i stwierdził, że organowi I instancji nie można zarzucić naruszenia granic tego uznania i wydania decyzji dowolnej. Komendant Główny Policji powołał się na art. 1, art. 25 i art. 27 ust. 1 ustawy o Policji i podkreślił, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Policjant, który jest podejrzany o usiłowanie popełnienia przestępstw przeciwko wolności seksualnej oraz o jego popełnienie, niewątpliwie utracił przymiot "nieskazitelności charakteru", niezbędny do pozostawania w szeregach Policji oraz naraża na szwank dobre imię tej formacji, co oznacza, że jego zwolnienie jest uzasadnione interesem służby. W interesie Policji jest to, aby służbę w niej pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujące stawiane przed nią wymagania. Zwolnienie funkcjonariuszy nie spełniających tych wymagań sprzyja budowaniu autorytetu Policji i buduje zaufanie do formacji, a wiec leży również w interesie społecznym. Komendant Główny Policji odnosząc się do zarzutów odwołania, podniósł, że postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby rządzi się innymi zasadami niż postępowanie karne. O ile zatem wątpliwości w zakresie odpowiedzialności karnej winny być rozstrzygane na korzyść podejrzanego, o tyle te same wątpliwości mogą stanowić podstawę do wszczęcia i prowadzenia postępowania dotyczącego zwolnienia ze służby w Policji, z względu na jej ważny interes formacji. W konsekwencji nie można, powołując się na zasadę domniemania niewinności, kwestionować legalności wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Oznacza to również, że zwolnienie policjanta ze służby z uwagi na dobro służby, jest niezależne od wyniku postępowania karnego (a więc może nastąpić przed jego zakończeniem). Komendant Główny Policji, dodał, że nie jest prawidłowe zapatrywanie skarżącego, co do tego, że jego zawieszenia w czynnościach służbowych (na podstawie at. 39 ust. 1 ustawy o Policji), wystarczająco "zabezpiecza" ważny interes służby. Zwieszenie policjanta w czynnościach służbowych (obligatoryjne w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego) i zwolnienie funkcjonariusza ze służby ze względu na ważny interes służby to instytucje niekonkurencyjne, oparte na odmiennych przesłankach. R. W. w skardze na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] listopada 2018 r. zarzucił, że został wydany z naruszeniem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji w zw. z art. 42 ust. 3 Konstytucji i art. 5 § 1 k.p.k. oraz art. 39 ust. 1 ustawy o Policji a także art. 6 ust. 2 Dyrektywy Komisji Europejskiej i Rady nr 2016/363 z 9 marca 2016 r. w zw. z art. 91 Konstytucji. Skarżący w uzasadnieniu skargi stwierdził, że nie popełnił zarzucanych mu przestępstw. Jego zdaniem, organy Policji, nie mogą opierać się wyłącznie na tych zarzutach, "bez jakiejkolwiek refleksji nad ich zasadnością". R. W. zarzucił, że w rozpatrywanej sprawie Komendant Główny Policji nie uwzględnił zebranego w sprawie materiału dowodowego (pominął istotne sprzeczności w zeznaniach świadków). R. W. dodał, że skoro związek zawodowy policjantów nie wydał "formalnej opinii" w sprawie jego zwolnienia ze służby w Policji (wstrzymał się z jej wydaniem do czasu prawomocnego orzeczenia sądu), to nie oznacza, wbrew stanowisku organu, że wyrażono zgodę na jego zwolnienie ze służby. Zdaniem strony skarżącej związek zawodowy wyraził de facto opinię, że ewentualna decyzja o zwolnieniu ze służby powinna zostać wydana po uprawomocnieniu się wyroku skazującego. Zdaniem skarżącego, jego zawieszenie w czynnościach służbowych (do czasu prawomocnego orzeczenia sądu) "w zupełności wystarcza" dla zachowania "pozytywnego wizerunku" Policji. Skoro obecnie nie pełni służby, to oznacza, że utracił "jakikolwiek wpływ" na jej wizerunek. R. W. podkreślił, że poprzestanie na zawieszeniu go w czynnościach służbowych nie tylko nie godzi w wizerunek i dobre imię Policji ale wręcz przeciwnie, powinno wpłynąć pozytywnie na ten wizerunek. Byłoby czytelnym sygnałem dla społeczeństwa, że Policja respektuje obowiązujące wszystkich obywateli zasady : demokratycznego państwa prawnego, domniemania niewinności oraz in dubio pro reo i że funkcjonariusze Policji nie są wykluczeni spod działania tych zasad. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżony przez R. W. rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nie narusza prawa i dlatego skarga podlega oddaleniu. W skardze do Sądu skarżący zarzucił, że Komendant Główny Policji nie zbadał zasadności przedstawionych mu zarzutów popełnienia (usiłowania popełnienia) przestępstw umyślnych i w sposób nieuprawniony, z naruszeniem konstytucyjnej zasady domniemania niewinności, przyjął, że postawione mu zarzuty karne są dostateczną podstawą do wydania rozkazu personalnego o jego zwolnieniu ze służby z uwagi na dobro służby, w związku z utratą przymiotu nieskazitelnego charakteru, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Skarżący argumentował, że skoro został zawieszony w pełnieniu służby, to postawione mu zarzuty karne nie mają wpływu na "dobro służby". W przekonaniu R. W., jego zwolnienie ze służby przed zakończeniem postępowania karnego narusza ważny interes służby ponieważ jest sygnałem dla społeczeństwa, że ta formacja nie przestrzega prawa, w tym zasady równości wobec prawa oraz zasady domniemania niewinności. Sąd nie podziela tego zapatrywania skarżącego. Przepis art. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozkazu, stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. A zatem rozkaz personalny w sprawie zwolnienia policjanta ze służby z uwagi na ważny interes służby, jest podejmowany przez właściwego przełożonego w ramach uznania administracyjnego. Oczywiście uznanie administracyjne nie pozwala na dowolne działanie organu administracji publicznej, rozstrzyganie na podstawie przesłanek nie mających obiektywnego uzasadnienia. W sprawie takiej jak niniejsza, organ musi ustalić (rozważyć) proporcje między interesem społecznym, interesem służby a słusznym interesem strony. Sąd kontrolując decyzję uznaniową jest obowiązany zbadać, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie widzi podstaw do przyjęcia, aby zaskarżony rozkaz nie mieścił się w granicach uznania administracyjnego. Zwolnienie skarżącego ze służby w Policji było podyktowane jej ważnym interesem (troską o wizerunek formacji) i motywowane, jak wynika z zaskarżonego rozkazu, utratą przez niego przymiotu nieposzlakowanej opinii która jest wymagana od każdego funkcjonariusza (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Zdaniem Sądu, Główny Komendant Policji miał prawo w przedstawionym stanie faktycznym, uznać, że pozostawienie skarżącego w służbie nie leży w "ważnym interesie" służby, a uzasadnienie tego rozstrzygnięcia zostało dostatecznie i wyczerpująco uzasadnione. "Ważny interes służby", o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji należy rozpatrywać w kontekście celów i zadań Policji, jako formacji uzbrojonej, powołanej do zapewnienia bezpieczeństwa, ochrony osób i mienia przed bezprawnym działaniem i w związku z wymaganiami stawianymi policjantom, w szczególności wymagania posiadania nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jest oczywiste, że podstawową gwarancją realizowania ustawowych celów i zadań policji jest określony stosunek osób wykonujących zadania policji do porządku prawnego, wyrażający się m. in. w tym wymaganiu posiadania nieposzlakowanej opinii. Prowadzi to do również oczywistego wniosku, że pełnienie służby przez osobę, która nie cieszy się nieposzlakowaną opinią nie leży w interesie służby. Uwagę tę należy odnieść również do osoby, którą zawieszono w wykonywaniu obowiązków służbowych. Zawieszenie nie stawia bowiem policjanta poza policją jako formacją, jest on dalej utożsamiany z policją i jego postawa i zachowanie podlegają zarachowaniu na rzecz policji. Pozostawienie w służbie policjanta, który nie daje rękojmi przestrzegania prawa i nie posiada nieposzlakowanej opinii może wpływać demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy a także rzutować na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym i w konsekwencji na utratę zaufania do organów państwa. Z tych względów nie można podzielić zarzutów skarżącego, że zawieszenie w czynnościach służbowych wystarczająco "zabezpiecza" ważny interes służby i w związku z tym nie ma podstaw do jego zwolnienia ze służby. Rozpatrując utratę nieposzlakowanej opinii jako okoliczność - przesłankę prowadzącą do zwolnienia policjanta ze służby ze względu na interes służby, w płaszczyźnie językowej należy zauważyć, co oczywiste, że opinia nieposzlakowana to opinia, na której nie ciąży żadna poszlaka. Poszlaka to zaś w języku polskim dowód niepełny, okoliczności przemawiające na niekorzyść podejrzanego, nie poparte bezpośrednimi dowodami. Całkowite nieuzasadnione są zatem zarzuty skarżącego co do tego, że o utracie przez niego nieposzlakowanej opinii można by mówić dopiero w razie skazania go za przestępstwo. Utratę przymiotu "nieposzlakowanej opinii" nie powoduje tylko i wyłącznie karalność danej osoby. Może ją także spowodować - w konkretnych okolicznościach - znalezienie się tej osoby w kręgu podejrzeń bądź nawet insynuacji (np. wyrok NSA z 27 listopada 2014 r. I OSK 1715/13, wyrok NSA z 8 kwietnia 2015 r. I OSK 2642/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Okoliczności, na które powołał się organ stwierdzając, że skarżący utracił nieposzlakowaną opinię całkowicie uzasadniają tę ocenę. Skarżącemu postawiono w postępowaniu karnym zarzuty popełnienia przestępstw zasługujących na szczególne potępienie. Wobec niego sądy zastosowały środek karny w postaci tymczasowego aresztowania. Nie sposób nie uznać tych faktów, zweryfikowanych przez sąd stosujący środek zapobiegawczy, jako stanowiących co najmniej poszlaki uprawdopodabniające zasadność postawionych mu zarzutów karnych. Tym samym przyjęcie przez organ, że utrata przez skarżącego nieposzlakowanej opinii stanowi wystarczającą podstawę powołania się na interes służby jako przesłankę zwolnienia ze służby należy uznać za całkowicie uprawnione. Trzeba podkreślić, że skarżący został zwolniony ze służby ze względu na interes służby, a nie z powodu popełnienia przestępstwa (art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy). Z tego względu nie mają znaczenia zarzuty skargi dotyczące naruszenia zasady domniemania niewinności przez zwolnienie skarżącego ze służby przed ostatecznym rozstrzygnięciem jego sprawy przez sąd karny. Postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy nie jest formalnie zależne od postępowania karnego, którego ewentualny wynik skazujący obliguje organ do zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy. Zwolnienie policjanta ze służby ze względu na interes służby, uzasadnione utratą nieposzlakowanej opinii, jest dopuszczalne przez zakończeniem postępowania karnego w sprawie o przestępstwa zarzucane policjantowi, jeżeli uprawdopodobnione podejrzenie o popełnienie tych przestępstw daje podstawę do stwierdzenia utraty nieposzlakowanej opinii. W związku z tym nie są zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art 42 ust. 3 Konstytucji (zasady domniemania niewinności), art. 5 § 1 k.p.k. (zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść oskarżonego), art. 6 ust. 2 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym. Dyrektywa ta dotyczy niektórych aspektów domniemania niewinności w postępowaniu karnym, a nie w postępowaniu administracyjnym. Sąd nie podziela również stanowiska skarżącego, że wstrzymanie się przez związek zawodowy z wydaniem opinii co do zasadności jego zwolnienia ze służby (do czasu prawomocnego orzeczenia sądu) oznacza, że nie wyraził on zgody na jego zwolnienie i że ewentualna decyzja o zwolnieniu ze służby powinna zostać wydana po uprawomocnieniu się wyroku skazującego. Przepis art. 43 ust. 3 ustawy o Policji nie uzależnia dopuszczalności rozwiązania stosunku służbowego z policjantem od uzyskania zgody związku zawodowego, lecz od zasięgnięcia opinii (np. wyrok NSA z 9 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 2149/13). Wystąpienie organu do organizacji związkowej o wydanie opinii w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby, wypełnia to ustawowe wymaganie, niezależnie od tego, w jaki sposób zachował się związek zawodowy. Zasięgniecie opinii nie może być bowiem traktowane jako otrzymanie opinii związku zawodowego (wyrok WSA we Wrocławiu z 29 marca 2018 r. IV SA/Wr 21/18, LEX nr 2474803). Nie jest wreszcie uzasadniony zarzut naruszenia art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, który stanowi, że policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące (zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy, w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego). Zwolnienie skarżącego ze służby nie pozostaje w żądnym prawnym związku z zawieszeniem go w wykonywaniu obowiązków służbowych. To zawieszenie nie mogło mieć znaczenia dla oceny utraty przez skarżącego nieposzlakowanej opinii i w konsekwencji do przyjęcia istnienia przesłanki zwolnienia ze służby określonej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy. W konkluzji Sąd stwierdza, że organy wykazały, że skarżący utracił przymiot konieczny do pozostania w szeregach Policji i w sposób wyczerpujący wyjaśniły podstawy decyzji o zwolnieniu ze służby. Rozkaz o zwolnieniu ze służby nie jest dowolny, a nadany mu rygor natychmiastowej wykonalności jest - w stanie faktycznym tej sprawy, uzasadniony. Interes skarżącego, choć zrozumiały, nie przeważa w tej sprawie nad interesem służby. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), jak w sentencji.