II SA/Wa 1860/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Joanna Kube, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 maja 2025 r. sprawy ze skargi D. W. na postanowienie Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie w części utrzymującej w mocy postanowienie Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w P. z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...]; 2. uchyla postanowienie Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w P. z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...]; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Dyrektora Generalnego Służby Więziennej na rzecz skarżącego D. W. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] września 2024 r. nr [...] Dyrektor Generalny Służby Więziennej, działając na podstawie art. 253 ust. 6 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2023 r., poz. 1683 ze zm.) utrzymał w mocy postanowienia Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] oraz nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia Dyrektora Zakładu Karnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] o wymierzeniu [...] D. W. - [...] działu [...] Zakładu Karnego w [...] kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podniósł, że wskazane wyżej orzeczenie Dyrektora Zakładu Karnego w [...] z dnia [...] kwietnia 2024 r. zawierało pouczenie o możliwości złożenia odwołania do wyższego przełożonego dyscyplinarnego, tj. do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] za pośrednictwem przełożonego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, tj. za pośrednictwem Dyrektora Zakładu Karnego w [...], w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Orzeczenie to zostało przesłane do obwinionego na adres domowy, jak i do ustanowionego w sprawie pełnomocnika - adwokat H. W., za pośrednictwem Poczty Polskiej. Jak wynika z potwierdzeń odbioru, D. W. odebrał przesyłkę w dniu [...] maja 2024 r., natomiast przesyłka do pełnomocnika była awizowana przez Pocztę Polską w dniu [...] kwietnia 2024 r., a następnie w dniu [...] maja 2024 r., po czym w powróciła do nadawcy w dniu [...] maja 2024 r. W dniu [...] czerwca 2024 r. do Zakładu Karnego w [...] wpłynęło odwołanie adwokat H. W. datowane na dzień [...] czerwca 2024 r. od orzeczenia z dnia [...] kwietnia 2024 r., w którym wniesiono o ponowne doręczenie ww. orzeczenia, gdyż z uwagi na uchybienia Poczty Polskiej nie zostało ono pełnomocnikowi skutecznie doręczone oraz wniesiono o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania z jednoczesnym złożeniem odwołania od przedmiotowego orzeczenia. Do odwołania dołączono reklamację sporządzoną przez adwokat H. W. z dnia [...] czerwca 2024 r. dotyczącą braku dostarczenia przesyłki zawierającej ww. orzeczenie. Pełnomocnik strony wskazała, że przesyłka zawierająca orzeczenie z dnia [...] kwietnia 2024 r. nie została jej dostarczona, a o fakcie wysłania orzeczenia i jego niedoręczeniu pełnomocnik dowiedziała się od samego obwinionego w dniu [...] czerwca 2024 r. w rozmowie telefonicznej. Jak wskazała, niezłożenie odwołania w terminie powstało z przyczyn niezawinionych przez pełnomocnika. Z kolei w dniu [...] czerwca 2024 r. do Zakładu Karnego w [...] wpłynęło odwołanie D. W. datowane na dzień [...] czerwca 2024 r. od orzeczenia z dnia [...] kwietnia 2024 r., w którym wniósł on o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od ww. orzeczenia. W piśmie wskazano, że to pełnomocnik obwinionego miał złożyć w jego imieniu odwołanie, czego nie uczynił z uwagi na niedostarczenie z nieznanych pełnomocnikowi przyczyn przesyłki zawierającej przedmiotowe orzeczenie, a o fakcie wysłania orzeczenia i jego niedoręczeniu pełnomocnik dowiedział się od obwinionego w rozmowie telefonicznej w dniu [...] czerwca 2024 r. Po rozpatrzeniu powyższych wniosków Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] wydał w dniu [...] czerwca 2024 r. postanowienie nr [...] o odmowie przywrócenia D. W. terminu do wniesienia odwołania i postanowienie nr [...] o odmowie przywrócenia adwokat H. W. terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia nr [...] organ I instancji podkreślił, że orzeczenie o wymierzeniu kary dyscyplinarnej zostało prawidłowo i skutecznie doręczone obwinionemu. Organ wyjaśnił, że w myśl art. 248 ust. 6 ustawy o Służbie Więziennej, orzeczenia w toku postępowania dyscyplinarnego doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został ustanowiony, a w razie doręczenia obwinionemu i obrońcy pisma w różnych terminach, termin do złożenia odwołania liczy się od dnia doręczenia, dla każdego z nich z osobna. Obwinionemu doręczono orzeczenie w dniu [...] maja 2024 r., zatem termin na wniesienie odwołania upłynął w dniu [...] maja 2024 r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej wskazał, że niezłożenie przez pełnomocnika odwołania, nie pozbawiło obwinionego prawa do złożenia odwołania w ustawowych terminach, a termin do wniesienia odwołania przez obwinionego ustanawia się niezależnie od terminu do wniesienia odwołania przez pełnomocnika. W uzasadnieniu postanowienia nr [...] organ I instancji wskazał, że na podstawie art. 133 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 37 ze zm., powoływanej dalej jako k.p.k.) doręczenie orzeczenia pełnomocnikowi uważa się za dokonane i brak jest podstaw by stwierdzić, że niedotrzymanie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od pełnomocnika - nie uprawdopodobniono bowiem, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy pełnomocnika. W ocenie organu I instancji sam fakt złożenia reklamacji, nie oznacza, że zawarte w niej roszczenia są uzasadnione. Pełnomocnik obwinionego wniósł zażalenie na obydwa postanowienia z dnia [...] czerwca 2024 r. W dalszej części uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że zwrócił się do adwokat H. W. z prośbą o przekazanie odpowiedzi na reklamację złożoną przez nią w dniu [...] czerwca 2024 r. W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik przesłała zawiadomienie z Poczty Polskiej z dnia [...] czerwca 2024 r. dotyczące rozpatrzenia sprawy w trybie skargowym. Poczta Polska poinformowała zainteresowaną, że z ustaleń poczynionych w niniejszej sprawie wynika, iż podjęto próbę doręczenia przesyłki, a czynności związane z podjęciem próby doręczenia przesyłek przez operatora oraz ich awizowanie nie wymagają uwierzytelnienia ich wykonania. W związku z powyższym jednoznaczne odniesienie się do sygnalizowanych zastrzeżeń jest utrudnione. Wobec powyższego Dyrektor Generalny Służby Więziennej stwierdził, że nie może uznać argumentu pełnomocnika, zgodnie z którym nieotrzymanie kwestionowanego orzeczenia nastąpiło z przyczyn od pełnomocnika niezależnych - z winy operatora pocztowego. W ocenie organu, orzeczenie z dnia [...] kwietnia 2024 r. zostało skutecznie doręczone zarówno obwinionemu, jak i pełnomocnikowi. Zdaniem organu odwoławczego, mając na względzie treść art. 248 ust. 6 ustawy o Służbie Więziennej, nie można uznać za skuteczne powoływanie się przez pełnomocnika na przyjętą strategię obrony, która w ocenie pełnomocnika wyłączyła samodzielne działanie obwinionego. Obwiniony nie złożył odwołania w terminie, a w zażaleniu nie uprawdopodobniono, że zaistniały przesłanki, by nie był w stanie dokonać tejże czynności lub istniały realne okoliczności wyłączające lub uniemożliwiające złożenie przez niego odwołania. D. W. wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości oraz o uchylenie postanowień organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepełną, niewszechstronną i tym samym nietrafną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w wyniku tego błędne przyjęcie, iż niedotrzymanie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło z przyczyn od obwinionego zależnych, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia; 2. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepełną, niewszechstronną i tym samym nietrafną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegającą na nieuwzględnieniu faktu istnienia ustaleń dokonanych pomiędzy obrońcą i obwinionym co do wniesienia odwołania, niedoręczenia orzeczenia o ukaraniu obrońcy z przyczyn, które nie mogą zostać wyjaśnione enigmatycznym pismem Poczty Polskiej S.A. wskazującym ogólnikowo na istniejące procedury w zakresie doręczeń korespondencji, odbierania przez obrońcę korespondencji wpływającej do kancelarii w czasie, w którym przesyłka zawierająca orzeczenie o ukaraniu została wysłana i była do odbioru, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia; 3. art. 253 ust. 4 ustawy o Służbie Więziennej poprzez dokonanie jego nieprawidłowej wykładni i uznanie, iż niezłożenie przez obrońcę odwołania od orzeczenia w sytuacji gdy pomiędzy obwinionym i obrońcą ustalono, iż tylko obrońca ma złożyć odwołanie, stanowi przyczynę zależną od obwinionego, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że obrońca obwinionego nigdy nie miał w skrzynce żadnego awiza dotyczącego przesyłki zawierającej orzeczenie o wymierzeniu kary wydalenia ze służby. O nieodebraniu przesyłki obrońca dowiedział się w dniu [...] czerwca 2024 r. na skutek telefonu obwinionego. Na skutek niedopełnienia obowiązków przez Pocztę Polską lub niefortunnego przebiegu zdarzeń, Zakład Karny w [...] nie doręczył obrońcy przesyłki. Obrońca prowadzi kancelarią prawną w formie spółki cywilnej pod nazwą [...] s.c. Obrońca - wspólnik kancelarii, jak i drugi wspólnik udzielili sobie pełnomocnictw, które pozwalają na wzajemne odbieranie pism adresowanych do kancelarii, imiennie do H. W., imiennie do A. L.. Tymczasem w dniu [...] kwietnia 2024 r. nikt ze wspólników nie przebywał w kancelarii. Co do zasady wejście do budynku jest wysoce utrudnione pod nieobecność wspólników, gdyż skrzynka pocztowa znajduje się w budynku, a nie przed nim - a drzwi te muszą być otwarte przez domofon lub osobę, która posiada klucz do drzwi lub osobę wychodzącą na zewnątrz. Pozostawienie awiza w dniu [...] kwietnia 2024 r. było wysoce niemożliwe. Zawartość skrzynki pocztowej jest wyjmowana i nie znaleziono w niej awiza, czy też powtórnego awiza dot. przesyłki. Co ważne, po powrocie z urlopu odebrana została całość korespondencji - z wyłączeniem tej jednej przesyłki. Zdaniem skarżącego, w sprawie doszło do zaniedbań, jednak nie ze strony kancelarii lecz Poczty Polskiej, która enigmatycznym tłumaczeniem dotyczącym tego, jak powinno wyglądać prawidłowe doręczenie korespondencji, próbuje usprawiedliwić nieprawidłowości, które zaszły przy doręczaniu spornej przesyłki. Nie można zatem przyjąć, że przesyłka została skutecznie doręczona. Jednak gdyby przyjąć, że przesyłka została doręczona, to w ocenie skarżącego przy istniejących ustaleniach pomiędzy obrońcą i obwinionym w zakresie wniesienia odwołania tylko i wyłącznie przez obrońcę, nie można uznać, że niedotrzymanie terminu nastąpiło z przyczyn zależnych od obwinionego. Niewniesienie odwołania z przyczyn leżących po stronie obrońcy, nie może stanowić równocześnie przyczyny zależnej od obwinionego. Obwiniony zachował należytą staranność, ustalając dalsze kroki postępowania ze swoim obrońcą. Nie można oczekiwać, by z ostrożności obwiniony składał odwołanie sam, mimo wcześniejszych ustaleń, zakładając możliwość, że obrońca z jakichkolwiek przyczyn odwołania nie złoży. Takie wnioskowanie jest rażąco sprzeczne z doświadczeniem życiowym i logiką. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są trafne. Nietrafne okazały się postawione w skardze zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi było postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia wydanego w postepowaniu dyscyplinarnym dotyczącym funkcjonariusza Służby Więziennej. Aktem prawnym regulującym to postępowanie jest ustawa o Służbie Więziennej, która w Rozdziale 21 szczegółowo określa zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariuszy SW, a także tryb prowadzenia postępowania dyscyplinarnego. W art. 259 ust. 1 tej ustawy wskazano, że w zakresie w niej nieuregulowanym do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego dotyczące: 1) porządku czynności procesowych, z wyjątkiem art. 117 i art. 117a tej ustawy; 2) wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem art. 184 tej ustawy oraz możliwości nakładania kar porządkowych; 3) konfrontacji, okazania, oględzin i eksperymentu procesowego. Jak wynika z powyższego, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania w postępowaniu dyscyplinarnym dotyczącym funkcjonariuszy Służby Więziennej, a zatem organy obydwu instancji nie mogły naruszyć wskazywanych w skardze przepisów tego Kodeksu. Jednak, jak stanowi art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd administracyjny, poddał zatem kontroli zaskarżone orzeczenie z punktu widzenia naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów. Jak wynika z treści art. 248 ust. 6 ustawy o Służbie Więziennej, orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku postępowania dyscyplinarnego, doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został ustanowiony. W razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, dla każdego z nich z osobna. W rozpoznawanej sprawie obwiniony ustanowił obrońcę, co skutkowało tym, że organ zgodnie z powyższym przepisem odrębnie doręczył obwinionemu i jego obrońcy orzeczenie z dnia [...] kwietnia 2024 r. i odrębnie dla każdego z tych podmiotów liczył termin do wniesienia odwołania. O ile jednak termin doręczenia obwinionemu orzeczenia nie budzi wątpliwości i znajduje potwierdzenie w znajdującym się w aktach sprawy zwrotnym potwierdzeniu odbioru, to zdaniem Sądu, organ nieprawidłowo ustalił termin doręczenia tego orzeczenia obrońcy skarżącego. Jak już wyżej wskazano w zakresie doręczeń w postepowaniu dyscyplinarnym stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego. Zgodnie zaś z art. 132 § 1 k.p.k., jeżeli doręczenia nie można dokonać w sposób wskazany w art. 132 (tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie), pismo przesłane za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe pozostawia się w najbliższej placówce pocztowej tego operatora pocztowego, a przesłane w inny sposób w najbliższej jednostce Policji albo we właściwym urzędzie gminy. Jednak, co szczególnie istotne, w myśl art. 132 § 2 k.p.k., o pozostawieniu pisma w myśl § 1 doręczający umieszcza zawiadomienie w skrzynce do doręczania korespondencji bądź na drzwiach mieszkania adresata lub w innym widocznym miejscu ze wskazaniem, gdzie i kiedy pismo pozostawiono oraz że należy je odebrać w ciągu 7 dni; w razie bezskutecznego upływu tego terminu, należy czynność zawiadomienia powtórzyć jeden raz. W razie dokonania tych czynności pismo uznaje się za doręczone. Jak podkreśla się w doktrynie (zob. M. Kurowski [w:] Kodeks postępowania karnego. Tom I. Komentarz aktualizowany, red. D. Świecki, LEX/el. 2025, art. 133), "samo pozostawienie pisma we wskazanym urzędzie nie powoduje jeszcze skuteczności doręczenia. Dodatkowo niezbędne jest pozostawienie zawiadomienia o dokonaniu tej czynności w skrzynce do doręczania korespondencji bądź na drzwiach mieszkania lub w innym widocznym miejscu. Zawiadomienie to powinno zawierać informację o miejscu pozostawienia pisma, czasie, kiedy to nastąpiło, oraz terminie do jego odebrania, który wynosi 7 dni (S. Steinborn [w:] Grajewski, Paprzycki, Steinborn, Kodeks, t. 1, 2015, komentarz do art. 133). Czynność polegająca na próbie doręczenia wezwania powinna zostać powtórzona po upływie 7-dniowego terminu oznaczonego adresatowi do jego odebrania. Wówczas niezbędne jest awizowanie pisma po raz kolejny. Datą doręczenia pisma jest dzień rzeczywistego odebrania go przez adresata lub w przypadku jego niedoręczenia – ostatni dzień wskazanego drugiego 7-dniowego terminu. Obliczenie drugiego z terminów możliwe jest z uwagi na konieczność odesłania do organu procesowego nieodebranej korespondencji (arg. z art. 136 § 2). Wydaje się, iż w sytuacji niezachowania pierwszego z terminów, tj. powtórzenia próby doręczenia pisma przed jego upływem, jak również w przypadku odesłania pisma do organu procesowego przed upływem drugiego terminu, pisma nie można uznać za doręczone. Poprawne wykonanie wskazanych czynności powoduje, że pismo uznaje się za doręczone." Podobne stanowisko zajął K. Sychta (zob. K. Sychta [w:] Kodeks postępowania karnego. Komentarz, red. J. Zagrodnik, Warszawa 2024, art. 133), stwierdzając, że "awizowaną przesyłkę przechowuje się w pocztowej placówce oddawczej, jednostce Policji albo we właściwym urzędzie gminy przez okres 7 dni. W razie bezskutecznego upływu terminu należy czynność powtórzyć poprzez ponowne awizowanie i określenie kolejnego 7-dniowego terminu do odebrania przesyłki, licząc go od dnia umieszczenia zawiadomienia w skrzynce do doręczania korespondencji bądź na drzwiach mieszkania adresata lub w innym widocznym miejscu. Zatem terminem doręczenia pisma w sposób przewidziany w dyspozycji art. 133 § 2 k.p.k., w sytuacji gdy adresat go nie odbiera mimo dwukrotnego awizowania, jest ostatni dzień 7-dniowego terminu oznaczonego przy powtórzeniu czynności zawiadomienia (wyrok SN z 16.07.2009 r., V KK 48/09, OSNwSK 2009/1, poz. 1559)." Powyższe opinie komentatorów Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela. Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy zauważyć, że nie budzi wątpliwości, iż przesyłka zawierająca orzeczenie z dnia [...] kwietnia 2024 r. została skierowana na prawidłowy adres obrońcy obwinionego. Ze względu na nieobecność adresata została ona awizowana w dniu [...] kwietnia 2024 r. (jak wynika z wyjaśnień obrońcy w tym dniu nikt nie przebywał w kancelarii z powodu urlopu wspólników). Pierwszy siedmiodniowy termin wskazany w art. 133 § 2 k.p.k. upłynął zatem w dniu [...] maja 2024 r. Prawidłowo więc powtórna czynność zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej została dokonana po upływie tego terminu, tj. w dniu [...] maja 2024 r. Jednak – jak wyżej wskazano – powtórne zawiadomienie otwierało dla adresata kolejny siedmiodniowy termin do odbioru przesyłki. Skoro w myśl art. 123 § 1 k.p.k. do biegu terminu nie wlicza się dnia, od którego liczy się dany termin, to oznacza, że termin do odbioru przesyłki upłynął w dniu [...] maja 2024 r. Dopiero po upływie tego terminu, a więc w dniu [...] maja 2024 r. można było zwrócić przesyłkę do adresata. Tymczasem sporna przesyłka została zwrócona już w dniu [...] maja 2024 r. (co wynika zarówno z adnotacji na kopercie, jak i systemu śledzenia przesyłek), a więc przed upływem terminu wyznaczonego obrońcy do odbioru przesyłki. Powyższa konstatacja skutkuje uznaniem, że procedura doręczenia zastępczego uregulowana w art. 133 k.p.k. nie została prawidłowo przeprowadzona, co oznacza, iż orzeczenie z dnia [...] kwietnia 2024 r. nie zostało skutecznie doręczone obrońcy obwinionego, a więc termin dla obrońcy do złożenia odwołania nie otworzył się. Z uwagi na powyższe Sąd nie rozważał, czy zasadne są twierdzenia skargi, że nie pozostawiono awiza w skrzynce oddawczej obrońcy obwinionego. Niezależnie bowiem do oceny trafności tych zarzutów, nie budzi wątpliwości Sądu, że nie doszło do prawidłowego doręczenia spornej przesyłki w trybie doręczenia zastępczego. Z tych przyczyn Sąd w pkt 1 i 2 sentencji wyroku uchylił zaskarżone postanowienie w części utrzymującej w mocy postanowienie nr [...] oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...], uznając, że w stanie faktycznym wynikającym z akt niniejszej sprawy, wobec niedoręczenia skutecznie zaskarżonego orzeczenia obrońcy obwinionego, konieczne będzie rozważanie przez organ, czy w związku z niekwestionowanym na obecnym etapie postępowania zapoznaniem się obrońcy z treścią orzeczenia z dnia [...] kwietnia 2024 r. zasadne będzie rozpoznanie wniesionego przez obrońcę odwołania – jako wniesionego w terminie – bez konieczności jego formalnego doręczania. Sąd w punkcie 3 sentencji wyroku oddalił skargę w pozostałym zakresie, tj. w części dotyczącej postanowienia Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...]. W ocenie Sądu, organ prawidłowo przyjął, że okoliczność – podnoszona przez obwinionego we wniosku o przywrócenie terminu – iż przyczyną uchybienia terminu było przekonanie obwinionego, że odwołanie zostanie złożone przez obrońcę, nie stanowi przyczyny niezależnej od obwinionego w rozumieniu art. 253 ust. 4 ustawy o Służbie Więziennej. Skoro bowiem w myśl art. 248 ust. 5 tej ustawy, udział obrońcy w postępowaniu dyscyplinarnym nie wyłącza osobistego działania w nim obwinionego, to oznacza, że obwiniony może podejmować czynności procesowe niezależnie od działań swojego obrońcy, a terminy oraz ewentualne przyczyny uchybienia tym terminom winny być ustalane niezależnie dla każdego z tych podmiotów. W tym zakresie skarga nie zasługiwała zatem na uwzględnienie. Biorąc wszystkie powyższe okoliczności pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie w pkt 3 sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania w punkcie 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 p.p.s.a. Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącego kwotę składa się wynagrodzenie jej pełnomocnika procesowego (480 zł), zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.).