II SA/Wa 1861/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, sędzia WSA Adam Lipiński,, asesor WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Protokolant Magda Magdoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego - oddala skargę - II SA/Wa 1861/04 UZASADNIENIE Starosta [...], działając na podstawie art. 37k ust. 1 pkt 1-4, art. 37l, art. 6 ustawy z dnia 14 grudnia o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) i art. 29 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych ( DZ. U. Nr 120 poz. 1252) oraz art. 104 kpa, decyzją Nr ESI-520-3331/AG/2004 z dnia 16 czerwca 2004 r. odmówił panu R. G. przyznania świadczenia przedemerytalnego od dnia [...] kwietnia 2004 r. W uzasadnieniu organ podniósł, że pan R. G. zarejestrował się jako osoba bezrobotna w dniu [...] czerwca 2001 r. i decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r. uznano go za bezrobotnego, przyznając jednocześnie prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] lipca 2001 r. W dniu [...] listopada bezrobotny złożył wniosek do [...] Urzędu Pracy w C. o przyznanie mu zasiłku przedemerytalnego. Starosta [...] decyzją z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...] przyznał skarżącemu od dnia [...] listopada 2001 r. prawo do zasiłku przedemerytalnego od dnia [...] listopada 2001 r., uwzględniając okres ostatnia pobieranego zasiłku dla bezrobotnych oraz staż pracy. W dniu 22 czerwca 2004 r. pan R. G. złożył wniosek o przyznanie mu świadczenia przedemerytalnego. Organ, badając, odmówił jednak przyznania świadczenia, przywołując treść art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, który wskazuje, iż świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie, która spełnia następujące warunki: 1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn lub 2) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub 3) do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub 4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. 2002 r. Nr 9, poz. 85, Nr 127, poz. 1088 i Nr 155, poz. 1287), lub 5) zakończyła okres zatrudnienia, o którym mowa w art. 19 ust. 2a, i w wyniku zaliczenia go do okresu uprawniającego do emerytury spełnia warunki określone w pkt 1. Nadto organ przywołał treść art. 37l ust. 1 cyt. ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r., zgodnie z którym prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy spełniała warunki do jego nabycia. Zdaniem organu pan R. G. nie spełnił tego wymogu, ponieważ w dniu rejestracji nie posiadał wieku 55 lat, zatem brak jest przesłanki do przyznania skarżącemu świadczenia. W dniu 26 lipca 2004 r. odwołanie od tej decyzji wniósł pan R. G. podnosząc, że podstawą decyzji Starosty [...] była decyzja ZUS, która jest przedmiotem postępowania sądowego, a organ nie analizował samodzielnie stażu zawodowego skarżącego, który jego zdaniem uzasadnia przyznanie mu świadczenia przedemerytalnego. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 6, art. 37k ust. 1 i art. 37l ustawy z dnia 14 grudnia o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w zw. z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych, w zw. z art. 138§ 1 pkt kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ ponownie przywołał treść przepisów art. 37K i 37l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, wskazując, że przyznanie zasiłku przedemerytalnego uwarunkowane jest tym, aby skarżący spełniał warunki do jego przyznania w dniu jego rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Nie ma możliwości, aby osoba, która później spełni ten warunek, mogła otrzymać świadczenie. W dniu 3 września 2004 r. pan R. G. złożył skargę na powyższą decyzję. W skardze podniósł on, że ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu jest sprzeczna z Konstytucją, ponieważ był ponad 30 razy nowelizowana i przez to wprowadza nierówność wobec prawa, ponieważ wysokość świadczenia zależy od okresu, w którym dana osoba się zarejestrowała. Nadto wskazał, że jego zdaniem organy obu instancji nie dokonały dokładnej analizy jego pracy zawodowej, a oparto się jedynie na nieprawomocnej decyzji ZUS. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z wyżej przytoczonymi przepisami sądy administracyjne nie są uprawnione do badania zgodności z konstytucją aktów prawnych. Zgodnie z przepisami Konstytucji RP – art. 10, 175 ust. 1, art. 177, art. 183 i 184 sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie powierzonych im zadań i nie mogą zastępować, czy wchodzić w kompetencje innych sadów lub trybunałów. Uprawnienie do badania zgodności danego aktu prawnego posiada jedynie Trybunał Konstytucyjny. Stąd, przedmiotem rozpatrywania przez sąd skargi była zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa. Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 29 ust 2 i ust 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych, osoby, które do dnia przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznawania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych zarejestrowały się w urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, nabywają to prawo na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie niniejszej ustawy, natomiast powiatowe urzędy pracy do dnia przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznawania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych ustalają i wypłacają świadczenia przedemerytalne osobom zarejestrowanym w powiatowych urzędach pracy do dnia przejęcia na zasadach określonych w przepisach ustawy ww. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Oznacza to, że nadal wobec osób, które zarejestrowały się przed wejściem w życie ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z przepisami ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu uprawnionym do otrzymania świadczenia przedemerytalnego jest osoba, która łączenie spełnia 3 warunki: - jest bezrobotnym w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt ww. ustawy, - spełnia warunki, które umożliwiają jej nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz - spełnia warunki opisane w art. 37k ww. ustawy, tj.: 1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn lub 2) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub 3) do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub 4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. 2002 r. Nr 9, poz. 85, Nr 127, poz. 1088 i Nr 155, poz. 1287), lub 5) zakończyła okres zatrudnienia, o którym mowa w art. 19 ust. 2a i w wyniku zaliczenia go do okresu uprawniającego do emerytury spełnia warunki określone w pkt 1. Należy wskazać, że warunki te zgodnie z art. 37l uprawniony do otrzymania świadczenia musi spełniać w chwili rejestracji Oznacza to, że ustawodawca nie przewidział możliwości, aby w trakcie pobierania zasiłku dla bezrobotnych albo zasiłku przedemerytalnego można było nabyć uprawnienia do przyznania świadczenia przedemerytalnego. Skarżący w chwili rejestracji w powiatowym urzędzie pracy posiadał ukończone 52 lata i choć w chwili złożenia wniosku o przyznanie świadczenia przedemerytalnego ukończył 55 lat, to jednak przepisy nie przewidują możliwości automatycznego przechodzenia z zasiłku przedemerytalnego na świadczenie przedemerytalne. Z akt sprawy wynika także, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne, zbierając i oceniając w sposób prawidłowy materiał dowodowy. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.