II SA/Wa 1862/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędziowie WSA Danuta Kania, Andrzej Góraj (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi I. K. na postanowienie Komendanta [...]Policji z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji uchyla zaskarżone postanowienie. Komendant Powiatowy Policji w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2017 roku odmówił [...] I. K. wyrównania uposażenia do wysokości 100 % za okres zwolnienia lekarskiego od dnia [...] czerwca 2014 roku do dnia [...] lipca 2014 roku, od dnia [...] maja 2015 roku do dnia [...] lipca 2015 roku i od dnia [...] października 2015 roku do dnia [...] czerwca 2016 roku. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 121 b ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2016 roku, poz. 1782 - ze zmianami). Natomiast wskazaną podstawą faktyczną był orzeczony przez [...] Rejonową Komisję Lekarską Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w prawomocnym orzeczeniu nr [...] z dnia [...] maja 2016 roku brak związku schorzeń i chorób z warunkami lub właściwościami służby. Decyzję doręczono stronie za pośrednictwem poczty w dniu [...] maja 2017 roku. Przy czym decyzja zawierała pouczenie, w którym wskazano, że stronie służy od niej odwołanie do Komendanta [...] Policji za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w [...] , w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Od wskazanego wyżej rozstrzygnięcia [...] I. K. złożyła odwołanie w dniu [...] czerwca 2017 roku (data stempla pocztowego). W odwołaniu strona nie zgodziła się z ustaleniami, poczynionymi przez organ I instancji. W ocenie wymienionej dokonano błędnej interpretacji orzeczenia komisji lekarskiej, albowiem choroba rozpoczęła się przed dniem wejścia w życie rozporządzenia w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji. W ocenie strony schorzenia będące podstawą orzeczenia uznającego wymienioną za niezdolną do służby, całkowicie dają podstawę do wyrównania zasiłku chorobowego. W dniu [...] sierpnia 2017 roku (data stempla pocztowego) I. K. za pośrednictwem poczty przesłała do Komendanta [...] Policji wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] maja 2017 roku. We wniosku wskazała, że z nieznanych sobie powodów od samego początku przyjęła, iż decyzja którą otrzymała jako wynikająca z przepisów kpa "posiada standardowy termin administracyjny - czyli [...] 0 dni". Stwierdziła przy tym, ¿e powyższe wynika z jej wieloletniej choroby zawodowej potwierdzonej orzeczeniem komisji lekarskiej. Stwierdziła, że skoro odwołanie datowane było już po terminie, to pozostawała w błędnym przekonaniu co do prawidłowości zachowania przez wymienioną terminu. Zdaniem strony uchybiła ona terminowi bez własnej winy, a jej zachowania były realizowane w dobrej wierze. W tym stanie rzeczy, w ocenie strony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jest uzasadniony i zasługuje na uwzględnienie. Do wniosku wymieniona ponownie załączyła swoje odwołanie z dnia [...] czerwca 2017 roku. Komendant Stołeczny Policji postanowieniem Nr [...] z dnia [...] września 2017 roku odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] maja 2017 roku. W uzasadnieniu organ przypomniał, iż w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że termin do wniesienia odwołania jest terminem ustanowionym przez ustawę dla dokonania czynności procesowej. Oznacza to, że organ administracji publicznej nie ma żadnego wpływu na jego długość. W szczególności termin ten nie może zostać przedłużony ani skrócony przez organ. Wniesienie odwołania po upływie terminu jest bezskuteczne, a w konsekwencji, niezależnie od przyczyn, które je spowodowały powoduje konieczność stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Natomiast art. 57 kpa określa sposób obliczania terminów. Zgodnie z § 1 tego przepisu, jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że obliczając termin czternastu dni do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, nie uwzględnia się dnia, w którym nastąpiło doręczenie. Zgodnie z zasadą oficjalności doręczeń określoną w art. 39 kpa, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, a w dalszej kolejności przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Stosownie do treści art. 44 kpa, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, w razie niemożności doręczenia pisma procesowego adresatowi osobiście (art. 42 kpa) lub innej osobie wskazanej w ustawie (art. 43 kpa), poczta przechowuje takie pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w placówce pocztowej, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w siedmiodniowym terminie określonym wyżej, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. W przypadku zadośćuczynienia powyższym wymogom z mocy prawa (ex lege) przyjmuje się domniemanie, iż doręczenie zostało dokonane z upływem ostatniego dnia wspomnianego wyżej czternastodniowego okresu, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 kpa). W przedmiotowej sprawie stwierdzono, iż decyzja nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] maja 2017 roku została stronie doręczona za pośrednictwem poczty w dniu [...] maja 2017 roku. Z tego powodu organ uznał, iż czternastodniowy termin do wniesienia przez stronę odwołania od przedmiotowej decyzji rozpoczął swój bieg od dnia [...] maja 2017 roku, a zatem upłynął z dniem [...] czerwca 2017 roku. W konsekwencji powyższe skutkuje tym, iż decyzja doręczona we wskazanym trybie stała się ostateczna w dniu [...] czerwca 2017 roku. Rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu organ wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 58 kpa w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Jednocześnie prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, z jednoczesnym dopełnieniem czynności, dla której określony był termin (§ 2). Samo natomiast przywrócenie terminu do złożenia prośby o przywrócenie terminu jest niedopuszczalne (§ [...] ). Z powyższego wynika, że dokonanie merytorycznej oceny wniosku o przywrócenie uchybionego terminu może być dokonywane, ale dopiero w sytuacji, gdy wniosek ten spełnia przewidziane prawem wymogi formalne. W przedmiotowej sprawie jest rzeczą bezsporną, że [...] I. K. wniosła odwołanie w dniu [...] czerwca 2017 roku, a zatem z uchybieniem terminu, natomiast wniosek o jego przywrócenie został przez wymienioną złożony w dniu [...] sierpnia 2017 roku, a zatem nie równocześnie z wniesieniem środka odwoławczego, ale dopiero po upływie siedmiu dni od dnia, w którym wniesiono odwołanie. W tych warunkach wydało się organowi rzeczą oczywistą, że skoro strona mogła w dniu [...] czerwca 2017 roku dopełnić czynności procesowej, dla której dokonania uchybiła terminowi ustawowemu, to tym samym zasadnym jest twierdzenie, że w dacie dokonania wspomnianej czynności procesowej - wniesienia odwołania tj. w dniu [...] czerwca 2017 roku ustała już przyczyna uchybienia terminu. Przy czym decyzja Komendanta Powiatowego Policji w [...] została doręczona stronie w sposób przewidziany prawem, zawierając przy tym prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie jej zaskarżenia. W przedmiotowej sprawie organ zatem stwierdził, iż [...] I. K. nie dochowała nieprzywracalnemu terminowi do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Termin do wniesienia tego wniosku zaczyna biec od daty ustania przeszkody i licząc od tego dnia wynosi siedem dni. Terminu tego nie można przywrócić zgodnie z wyraźnym przepisem art. 58 § 3 kpa. Skoro wymieniona złożyła odwołanie od decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] maja 2017 roku w dniu [...] czerwca 2017 roku, to w dacie wniesienia odwołania ustała już przyczyna uchybienia terminu, a zatem termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu winien zostać złożony w nieprzekraczalnym terminie siedmiu dni od dnia [...] czerwca 2017 roku, tj. najpóźniej do dnia [...] czerwca 2017 roku. Jeżeli bowiem, jak w tym przypadku, koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy lub na sobotę, to zgodnie z art. 57 § 4 kpa termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą.  Z zestawienia dat ustania przyczyny uchybienia terminu w dniu [...] czerwca 2017 roku i złożenia wniosku o przywrócenie terminu w dniu [...] sierpnia 2017 roku w ocenie organu bezspornie wynika, ze [...] I. K. nie zachowała siedmiodniowego, nieprzekraczalnego terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Z tych właśnie powodów organ odmówił przywrócenia [...] I. K. terminu do złożenia odwołania. Od powyższego postanowienia I. K. wywiodła do tut. Sądu skargę zarzucając skarżonemu postanowieniu błędną ocenę daty ustania przeszkody uchybienia terminu na wniesienie odwołania od decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] i wnosząc o uwzględnienie skargi oraz o uchylenie ostanowienia nr [...] Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...].09.2017r. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, iż nie potrafiła wówczas jak i nie potrafi aktualnie wyjaśnić dlaczego od samego początku przyjęła, iż decyzja którą otrzymała, posiada standardowy termin administracyjny - czyli 30 dni. Wyjaśniła, ze powyższe spowodowane jest jej wieloletnią chorobą zawodową stwierdzoną orzeczeniem komisji lekarskiej (orzeczona renta inwalidzka II grupy w związku ze służbą) mającą bezsprzeczny związek z moją wieloletnią, nieskazitelną i wzorową służbą w Policji. Powyższe uzasadnienie potwierdzał w jej mniemaniu fakt, iż jej odwołanie datowane było już po terminie co dobitnie pokazywało, że pozostawała w błędnym przekonaniu co prawidłowości zachowywanego przeze mnie terminu. Jej zdaniem zatem terminowi uchybiła bez swojej winy a jej zachowania były realizowane w dobrej wierze. Zdaniem skarżącej datą ustania przyczyny niedochowania terminu jest dzień otrzymania Postanowienia nr [...] Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...].07.2017 r. - przyjęcia informacji o fakcie pozostawania w błędnym przekonaniu do co legalności i prawidłowości swego działania. Nadto skarżąca podkreśliła, iż uważa, że w dniu [...] sierpnia 2017 roku zachowując wymóg 7 dni - złożyła wniosek o przywrócenie terminu odwołania. Zgodnie z art. 58 § 2 kpa prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, którą w jej przypadku było pozostawanie w błędzie co do terminu odwoławczego. W ciągu tych siedmiu dni od chwili pozyskania informacji o niezawinionym, automatycznym błędzie - tj. od [...].07.2017 r. gdy odebrała korespondencję dotyczącą Decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r. – zwróciła się prośbą o przywrócenie terminu, składając jednocześnie odwołanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.15[...] , poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ prawidłowo przyjął, że strona uchybiła siedmiodniowemu terminowi oznaczonemu w art.58 par.2 K.p.a. Jak wynika z treści skarżonego postanowienia, organ uznał, iż 7 – dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu rozpoczął bieg w dniu złożenia przez stronę odwołania. Powyższy wniosek wysnuty przez organ, pozostaje jednak w całkowitej sprzeczności z okolicznościami podniesionymi we wniosku o przywrócenie terminu jak i z treścią akt administracyjnych. We wniosku tym strona podała, ze składając odwołanie w dniu [...] czerwca 2017r. działała w przeświadczeniu, ze dokonuje owej czynności procesowej w terminie ustawowym. Z tak sformułowanego oświadczenia strony nie sposób więc wywieść, że składając odwołanie miała świadomość tego, ze działała z uchybieniem ustawowego terminu. Na istnienie takiej okoliczności nie wskazuje również żaden element materiału dowodowego. To prowadzi więc do konkluzji, iż dzień złożenia odwołania, nie mógł równocześnie stanowić początku biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Jeśli bowiem strona składając odwołanie była przeświadczona o tym, ze działa z zachowaniem terminu, to całkowicie nielogicznym było zakładanie (jak uczynił to organ), ze w tej również dacie rozpoczął bieg omawiany termin. Przywrócenia terminu można przecież żądać tylko wtedy, gdy ma się świadomość jego uchybienia. Nie można bowiem równocześnie być przeświadczonym o dochowaniu terminu i o jego uchybieniu. W związku z powyższą logiczną niekonsekwencją zaprezentowaną przez organ w skarżonym postanowieniu, która znalazła odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu, należało wyeliminować omawiane postanowienie z obrotu prawnego na podstawie art.145 par.1 pkt.1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 , poz.1270 z późn. zm.). Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do tego, aby uwzględniając powyższe wywody ocenić zasadność badanego wniosku strony.