II SA/Wa 1863/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula - Dąbrowska Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.) Ewa Marcinkowska Protokolant Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2010 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną [...] oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] marca 2009 r. S. K. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z prośbą o wydanie pozwolenia na broń palną [...] w ilości [...] sztuk, wskazując, iż jest mu potrzebna do wykonywania polowań w ramach członkowstwa w Polskim Związku Łowieckim. Do wniosku dołączył dokumenty potwierdzające powyższy fakt oraz wymagane orzeczenia lekarskie i psychologiczne, stwierdzające, że posiada on zdolność do dysponowania bronią. Załączył również wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] lipca 2007 r. o sygn. akt [...], uznający S. K. za winnego popełnienia przestępstwa skarbowego z art. 77 § 2 w związku z art. 6 § 2 Kodeksu karnego skarbowego oraz z art. 57 § 1 w związku z art. 6 § 2 kks. Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. Komendant Wojewódzki Policji [...], działając na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 10 ust. 1 i 3 pkt 2 i art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) oraz art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił wydania S. K. pozwolenia na broń palną [...]. W uzasadnieniu podał, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że S. K. był również uznany za winnego popełnienia czynu z art. 218 Kodeksu karnego (przestępstwo przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową) i art. 284 § 2 w związku z art. 11 § 2 w związku z art. 294 § 1 w związku z art. 12 kk (przestępstwo przeciwko mieniu), co potwierdza wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] sierpnia 2006 r. o sygn. akt [...]. W związku z popełnieniem ww. czynu stronie cofnięto pozwolenie na broń palną [...]. Organ wskazał, iż wprawdzie powyższe skazanie uległo zatarciu, jednakże realizując zasady dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, należytej staranności i wnikliwości, rozpoznając niniejszą sprawę należało wziąć tę okoliczność pod uwagę. Komendant Wojewódzki Policji [...] podkreślił, iż z ustalonego w sprawie stanu faktycznego jednoznacznie wynika, że wnioskodawca należy do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...] Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając zawartą w niej argumentację. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z woli ustawodawcy obawa ta istnieje w szczególności w stosunku do osób, które zostały skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Organ podkreślił, że powyższy przepis ma charakter obligatoryjny, co oznacza, iż w przypadku stwierdzenia, że osoba starająca się o wydanie pozwolenia na broń zalicza się do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy, należy odmówić wydania takiej osobie pozwolenia. Wyjaśnił, że ustawodawca w przepisie tym wskazał przykładowo katalog okoliczności dających podstawę do uznania osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń za osobę, w stosunku do której zachodzi uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przepis ten stanowi zatem dla organu jedynie wytyczną interpretacyjną w zakresie ustalania podstaw prawnych i faktycznych odmowy wydania pozwolenia na broń. Komendant Główny Policji stwierdził, iż okoliczności faktyczne rozpatrywanej sprawy niewątpliwie potwierdzają, że S. K. powinien być zaliczony do osób określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W jego ocenie nawet pozytywna opinia o stronie z miejsca zamieszkania nie daje podstaw do odmiennego rozstrzygnięcia, bowiem od osób starających się o pozwolenie na broń, biorąc pod uwagę reglamentacyjny charakter ustawy i związek między rodzajem dobra, którym mogą one dysponować na podstawie pozwolenia a wymogiem ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, organy właściwe do wydawania pozwoleń mają prawo wymagać nieskazitelnej postawy, przejawiającej się przede wszystkim poszanowaniem porządku prawnego. Organ odwoławczy wyjaśnił również, iż orzeczone wobec S. K. wyrokami karnymi skazania, m.in. za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, nie uległy zatarciu. W przypadku strony ma bowiem zastosowanie art. 108 kk, w myśl którego, jeżeli sprawcę skazano za dwa lub więcej niepozostających w zbiegu przestępstw, jak również jeżeli skazany po rozpoczęciu, lecz przed upływem, okresu wymaganego do zatarcia skazania ponownie popełni przestępstwo, dopuszczalne jest tylko jednoczesne zatarcie wszystkich skazań. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi S. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez przyjęcie, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy popełnionymi przez niego przestępstwami a posiadaniem broni [...]. Podniósł również, iż przestępstwo za jakie został skazany nie mieści się w kategorii przestępstw przeciwko mieniu, bowiem umieszczone zostało w rozdziale Kodeksu karnego regulującym przestępstwa przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową. Ponadto zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, w szczególności dotyczących słusznego interesu strony i swobodnej oceny dowodów. Wskazując na powyższe, S. K. wniósł o uchylenie wydanych w sprawie decyzji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy zostały spełnione przez skarżącego przesłanki uzasadniające odmowę przyznania mu pozwolenia na broń [...]. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Aby więc możliwa była odmowa przyznania pozwolenia na broń, jej posiadacz musi należeć do kategorii osób skazanych prawomocnym wyrokiem za ww. przestępstwa. Sam bowiem fakt takiego skazania uznaje się za równoznaczny z istnieniem uzasadnionej obawy, iż broń zostanie użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powyższy wniosek wynika zaś wprost z treści omawianego przepisu ustawy o broni i amunicji. Nadto nadmienić należy, iż przedmiotowa kwestia wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji była również przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w uchwale składu siedmiu sędziów, podjętej w dniu 18 listopada 2009 r. w sprawie o sygn. akt II OPS 4/09 przesądził, iż: "osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji". Z treści powołanej uchwały wynika więc istnienie po stronie organu obowiązku cofnięcia pozwolenia na broń lub odmowy przyznania takiego pozwolenia osobie skazanej za któreś z ww. przestępstw. W takiej zaś sytuacji jako zbędne jawi się badanie przez organ, czy pomiędzy popełnionym czynem a istnieniem uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, istnieje związek przyczynowy. O istnieniu uzasadnionej obawy, o której mowa w przedmiotowym przepisie, świadczy już bowiem sam rodzaj popełnionego czynu. Podkreślenia wymaga także to, iż prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do kategorii praw i wolności obywatelskich, jak również nie jest dobrem powszechnie dostępnym. Jest to bowiem uprawnienie ściśle reglamentowane i to także w zakresie korzystania z prawa przyznanego już wcześniej prawomocną decyzją administracyjną. Ta zaś szczególna reglamentacja wynika wprost z treści ustawy o broni i amunicji, który to akt prawny wprowadził liczne wymogi, po spełnieniu których możliwe jest dopiero otrzymanie pozwolenia na broń. Z powyższego punktu widzenia, warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania winny być badane w sposób restrykcyjny. Możliwość cofnięcia pozwolenia na broń lub odmowy przyznania tego uprawnienia nie może zaś być postrzegana jako zamach na swobody obywatela, a jedynie jako działanie prewencyjne, zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2008 r. o sygn. akt II OSK 1296/07). Przechodząc do meritum niniejszej sprawy, wskazać należy, iż organ administracji prawidłowo zakwalifikował rodzaj popełnionego przez skarżącego przestępstwa, jako spełniającego dyspozycję przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a więc w konsekwencji, jako budzącego uzasadnioną obawę, iż posiadacz broni może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Okolicznością niesporną jest bowiem fakt, iż przestępstwo za popełnienie którego skarżący został skazany w roku 2006 należało do kategorii przestępstw przeciwko mieniu. Analizując przedmiotową sprawę Sąd nie podzielił argumentacji skarżącego, iż skazanie, które nastąpiło w 2006 r. uległo już zatarciu i nie powinno być brane pod uwagę przez organ. Podkreślić bowiem należy, iż skarżący został również skazany za popełnienie kolejnego czynu w roku 2007. Organ prawidłowo więc przywołał regulację art. 108 Kodeksu karnego, zgodnie z którym w sytuacji istniejącej w niniejszej sprawie, termin do zatarcia skazania z roku 2006 uległ przesunięciu i nie ekspirował w chwili wydawania skarżonej decyzji. Na marginesie podnieść zaś należy, iż nawet przyjmując, że stanowisko skarżącego co do zatarcia skazania z roku 2006 jest prawidłowe, to organ przy ocenie zasadności wniosku o przyznanie pozwolenia na broń mógł brać pod uwagę także takie "zatarte" skazanie. W przedmiotowej materii istnieje bowiem ugruntowane orzecznictwo sadów administracyjnych, dopuszczające dokonywanie oceny istnienia rękojmi prawidłowego, tj. zgodnego z prawem używania broni, także w oparciu o wyroki skazujące, które uległy już zatarciu. Sam bowiem fakt popełnienia czynu przestępnego świadczy o sposobie przestrzegania przez daną osobę porządku prawnego. Z tego zaś można następnie wysnuć wnioski co do istnienia przesłanek uzasadniających decyzję w sprawie przyznania prawa do posiadania broni. W tym stanie sprawy, uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).