II SA/Wa 1863/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Pisula – Dąbrowska Sędzia WSA – Ewa Grochowska – Jung Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 r. sprawy ze skargi T. S. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie niezdolności do służby w charakterze pilota samolotów transportowych, łącznikowych i śmigłowców 1. uchyla zaskarżone orzeczenie, 2. zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu w całości. Rejonowa Wojskowa Komisja Lotniczo – Lekarska w W. orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) oraz § 17 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. 2010 r. Nr 15, poz. 80 ze zm.) i § 8 ust 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. W sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r., poz. 1013)., rozpoznała u skarżącego por. T. S.: 1. przebyty udar niedokrwienny z niedowładem połowiczym lewostronnym § 63 pkt 1 2. nadciśnienie tętnicze okresu pierwszego § 39 pkt 1 3. hiperlipidemia mieszana § 60 pkt 1 4. obniżenie funkcji poznawczych i motorycznych nieznacznego stopnia § 77 pkt 1 (w zast.) Wobec powyższego nadano mu kategorię N/IC – Zał. 2,I Grupa IC – niezdolny do służby w charakterze pilota samolotów transportowych, łącznikowych i śmigłowców. W uzasadnieniu podano, że stwierdzone na podstawie wykonanych badań rozpoznanie nr 1 powoduje niezdolność do pełnienia służby jako pilot, na podstawie wykazu stanowiącego załącznik nr 2 do cytowanego już wyżej rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach. W odwołaniu z dnia [...] kwietnia 2014 r. do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W., skarżący nie zgodził się z zaskarżonym orzeczeniem i stwierdził, że wykonał szereg badań m.in. mających na celu wykluczenie zagrożeń zakrzepowo – zatorowych, kardiogennej, przeciwwskazań autoimmunologicznych lub krzepnięcia. Potwierdza to opinia lekarza kardiologa o braku przeciwwskazań do badań w KNC. W badaniu EEG zapis w normie, natomiast badanie rezonansu magnetycznego wykonane w dniu 24 lutego 2014 r. uwidoczniło pojedyncze ognisko o wymiarach 0,8x0,6, co zdaniem lekarza neurologa świadczy o jednostkowym zdarzeniu neurologicznym, będącym następstwem zaniedbań kontroli gospodarki lipidowej i RR. Do odwołania załączył: 1. Badanie rezonansu magnetycznego (płyta CD do dyspozycji komisji), 2. Badanie USG tętnic dogłowowych, 3. Badanie P/c kardiolipinowe IgM, IgG, 4. Badanie antykoagulant toczeniowy LA, 5. Zaświadczenie o stanie zdrowia z dnia 12 marca 2014 r., 6. konsultację kardiologiczną z dnia 14 marca 2014 r., 7. zaświadczenie lekarskie z dnia 13 marca 2014 r., 8. Badanie EEG w dokumentacji WIML. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. orzeczeniem z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], mając za podstawę § 3 oraz § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r., poz. 1013), także § 12 pkt 1 i § 30 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2010 r. Nr 15, poz. 80 ze zm.), utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...]. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podała, że odwołanie rozpatrzono podstawie całości dokumentacji orzeczniczej znajdującej się w aktach sprawy oraz przeprowadzonej w trybie odwoławczym konsultacji neurologicznej. Z posiadanej dokumentacji wynika, że RWKLL w ramach procesu orzeczniczego przeprowadziła stosowne badania i konsultacje wymagane do określenia stanu zdrowia i zdolności do służby w powietrzu. W dniu 2 lipca 2014 r. odbyło się w CWKL dodatkowe badanie neurologiczne. Wszyscy konsultujący specjaliści neurolodzy w swoich badaniach podkreślili zaznaczoną asymetrię odruchów głębokich w zakresie kończyn górnych, dużo żywsze po stronie lewej oraz asymetrię ust na niekorzyść strony lewej. Podkreślano również konieczność stałej opieki w ramach NFZ oraz przeprowadzenia kontrolnych badań obrazowych OUN. Ponadto na wniosek skarżącego z dnia [...] lipca 2014 r., w trakcie badań komisyjnych zapoznał się z całością akt orzeczniczo – lekarskich oraz otrzymał kserokopie wybranej dokumentacji. Zatem RWKLL prawidłowo dokonała kwalifikacji schorzenia ujętego w pkt. 1 rozpoznania zgodnie z przepisami zawartymi w wykazie stanowiącym załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. Schorzenie to jednoznacznie określa niezdolność do służby w Gr. 1C. Stwierdzono również, iż badania dodatkowe, których domaga się orzekany w swoich wnioskach, nie są badaniami uwzględnianymi w trakcie całego procesu orzeczniczego i stanową element treningu pilota. Komisje wojskowe nie kierują wobec tego na te badania z powodów orzeczniczych. Reasumując, orzeczenie RWKLL zostało wydane po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu orzeczniczym w oparciu o obowiązujące przepisy orzecznicze, a w trakcie jego redagowania nie pominięto istotnych faktów oraz właściwie ustalono rozpoznania stwierdzonych schorzeń i nieprawidłowych wyników badań przypisując im stosowną kwalifikację. Do odwołania orzekany nie dołączył żadnej dokumentacji medycznej świadczącej o innym stanie faktycznym niż to, co orzekła RWKLL. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący J. W. wniósł o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego go orzeczenia zarzucając: 1. naruszenie art. 7 – 9 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania orzeczniczego w oparciu o niepełny materiał dowodowy w sprawie. 2. art. 75 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady równoważności dowodowej i w konsekwencji oparcie wydanego orzeczenia wyłącznie w oparciu o wyniki badań przeprowadzonych dla celów orzeczniczych, bez rozważania materiału dowodowego dołączonego przez odwołującego w postaci szeregu wyników badań specjalistycznych, które przedstawiały istotny z punktu widzenia interesu prawnego dowód na uznanie, iż orzekanego można zaliczyć do żołnierzy zdolnych do służby w powietrzu chociażby na stanowisku członka załogi wieloosobowej. 3. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wskazania, które konkretnie dowody organ uznał za udowodnione, a którym to dokumentom odmówił mocy dowodowej w zakresie swoich ustaleń, w szczególności wyjaśnienia z jakich to powodów ostatecznie organ uznał, że orzekany nie jest zdolny do służby w charakterze pilota samolotów transportowych, łączników i śmigłowców, względnie służby wojskowej w charakterze członka załogi wieloosobowej. W uzasadnieniu stwierdził, że jako strona postępowania orzeczniczego powinien z treści wydanego orzeczenia potrafić wywnioskować, dlaczego pomimo przedstawienia tak obszernej dokumentacji medycznej, której treść była pozytywna dla niego z punktu widzenia orzeczenia o jego zdolności do służby w powietrzu, ostatecznie komisja wydała negatywne dla niego orzeczenie. Obowiązek ten spoczywa na komisji lekarskiej, która wydaje orzeczenie lekarskie, które można porównać do swoistego rodzaju decyzji administracyjnej o specjalistycznym znaczeniu, ponieważ osadza się ona na wiedzy medycznej. Tym bardziej z tego właśnie punktu widzenia orzeczenie to powinno wyjaśnić tak ważne dla orzekanego kwestie. Natomiast z orzeczenia CWKL nie sposób jest wywnioskować, dlaczego zostało one wydane na jego niekorzyść. Brak jest w nim szczegółowego omówienia kwestii medycznych, czy też wskazania na ewentualne przeciwwskazania zdrowotne, które powodują niezdolność do służby w powietrzu. Poza jednym zdaniem, a mianowicie "obserwuje się asymetrię ust i asymetrię odruchów głębokich w zakresie kończyn górnych", nie odnajduje się żadnych innych zapisów, które w jakikolwiek sposób miałoby wyjaśnić, dlaczego orzeczenie zostało wydane na jego niekorzyść. W treści orzeczenia nie odnajduje się również zapisów na temat tego, jakie wnioski komisja wysunęła wobec treści obszernej dokumentacji, którą dołączył w trakcie postępowania orzeczniczego. Brak odniesienia się do treści tych dokumentów powoduje, iż nie sposób jest uznać, że zostały one wzięte pod uwagę, a jeżeli nawet tak, to brak jest zapisów na ten temat. To z kolei powoduje uznanie, że dokumentacja ta została pominięta w procesie orzeczniczym lub/i też odmówiono jej wiarygodności i mocy dowodowej. Jeśli zaś tak, to brak jest również zapisów, dlaczego tak się stało. Dalej podał, że orzeczenie lekarskie jest decyzją, która powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne, wyjaśnienie podstaw prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wskazanie przepisów prawa nie może się jednak ograniczać do przywołania nazwy aktu prawnego, czy też podania przepisu prawa, ale powinno też zawierać uzasadnienie dlaczego wobec danej osoby dany przepisów prawa materialnego został zastosowany, a dlaczego inny nie znalazł uzasadnienia. W odpowiedzi na skargę Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. wniosła o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodała, że w dniu 2 lipca 2014 r. odbyła się konsultacja neurologiczna, a w opinii lekarza zapisano, iż proponuję orzec niezdolność do pracy zarówno, jako pilot pojedynczy i pilot w załogach wieloosobowych. Ponadto wszyscy, na co wskazano w zaskarżonym orzeczeniu, konsultujący specjaliści neurolodzy w swoich badaniach podkreślili znaczną asymetrię odruchów głębokich w zakresie kończyn górnych, dużo wyższe po stronie lewej oraz asymetrię ust na niekorzyść strony lewej, zaś komisja nie stwierdziła uchybień merytorycznych i prawnych w postępowaniu orzeczniczym przeprowadzonym w pierwszej instancji. Wyjaśniono również, że badania dodatkowe o przeprowadzenie których wnosił zainteresowany nie są badaniami uwzględnianymi w trakcie procesu orzeczniczego, a stanowią element treningu pilotów. Dalej wskazano, że zgodnie z § 63 pkt 1 cytowanego już wyżej rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, w przypadku rozpoznania u orzekanego objawów szczątkowych po przebytych chorobach organicznych lub po urazach ośrodkowego układu nerwowego, przewidziana jest kwalifikacja N/Z i w przypadku tak łamanej kwalifikacji, to zespół orzekający na podstawie indywidualnej analizy przypadku decyduje o określeniu zdolności do służby. W takich sytuacjach stanowisko komisji oparte jest o szczegółowe wyniki badań oraz lekarskich konsultacji specjalistycznych. Taki schemat postępowania został zastosowany w przypadku skarżącego. W pierwszej kolejności to RWKLL zleciła wykonanie niezbędnych procedur medycznych i wydała na podstawie ich wyników orzeczenie. W wyniku odwołania ponowne konsultacje przeprowadziła również Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. W trakcie procesu odwoławczego uwzględniono również bogatą dokumentację medyczną przedstawioną przez zainteresowanego. Wyjaśniono również, że wojskowa komisja lekarska nie ma obowiązku przeprowadzać w procesie orzeczniczym badań o które wnosi zainteresowany, gdyż są one przeprowadzane wyłącznie jako element treningu pilota. W związku z powyższym zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów procesowych należy uznać za bezzasadne. W dalszej części stwierdzono, że nie można również zgodzić się z zarzutem, iż komisja nie wzięła pod uwagę lub odmówiła mocy dowodowej dokumentacji medycznej przedstawionej przez skarżącego. W uzasadnieniu orzeczenia zawarto bowiem informację, że "wszyscy konsultujący specjaliści neurolodzy w swoich badaniach podkreślili zaznaczoną asymetrię odruchów głębokich w zakresie kończyn górnych, dużo wyższe po stronie lewej." Twierdzenie to znajduje potwierdzenie w zapisach: 1) karty informacyjnej z gabinetu neurologicznego prof. dr hab. R. P. z dnia 3 lipca 2014 r., 2) zaświadczenia Z. N. o stanie zdrowia z dnia 12 marca 2014 r., tj. dokumentacji przedstawionej przez skarżącego w procesie odwoławczym. Wskazano również, że wojskowe komisje lekarskie wydają orzeczenie o zdolności do służby wojskowej, a nie orzeczenie o stanie zdrowia zainteresowanego. Zgromadzona dokumentacja świadczy o poprawie kondycji skarżącego, nie można jednak stanu tego przekładać bezpośrednio na przywrócenie zdolności do służby jako pilota. Pełnienie zawodowej służby wojskowej wymaga od żołnierza pełnej sprawności fizycznej i psychicznej, a jest to tym bardziej istotne w przypadku służby w charakterze pilota samolotów transportowych, łącznikowych i śmigłowców. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. z 2010 r. Dz. U. Nr 90, poz. 593 ze zm.), zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska, która wydaje w tej sprawie orzeczenie. Orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest decyzją, zaś w myśl ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 2, do wojskowej komisji lekarskiej kieruje się żołnierza zawodowego z urzędu, jeżeli w ich stanie zdrowia nastąpiło pogorszenie uniemożliwiające lub utrudniające wykonywanie zadań służbowych. Natomiast zgodnie z § 7 pkt 1) ppkt b) rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15, poz. 80 ze zm.), Rejonowa Wojskowa Komisja Lotniczo – Lekarska w W. jest właściwa w zakresie orzekania w stosunku do żołnierzy zawodowych – członków personelu latającego o zdolności do pełnienia służby w powietrzu, zaś według § 12 pkt 2 Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. jest właściwa w zakresie rozpatrywania odwołań od orzeczeń pozostałych wojskowych komisji lekarskich. Z kolei według § 17 ust. 1 pkt 1), wojskowe komisje lekarskie mogą orzekać, m.in. o zdolności do służby w składzie personelu latającego i na potrzeby orzekania o zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej (ust. 2), o której mowa w ust. 1, ustala się następujące kategorie zdolności fizycznej i psychicznej do tej służby: pkt 3) kandydaci i piloci doświadczalni samolotów innych niż wymienione w pkt 1 i 2: ppkt a) zdolny – Z/IC, ppkt b) trwale lub czasowo niezdolny – N/IC. Natomiast zgodnie z treścią § 18 ust. 2 pkt 2), w przypadkach o których mowa w § 17, wojskowe komisje lekarskie orzekają, według wykazu chorób i ułomności określonych w załączniku nr 2 do rozporządzenia – w odniesieniu do zawodowej służby wojskowej, o której mowa m.in. w § 17 ust. 1 pkt 1. Niezależnie od powyższego powołać w tym miejscu należy brzmienie § 22 ust. 1 rozporządzenia w myśl którego wojskowe komisje lekarskie orzekają na podstawie dokumentów, o których mowa w § 14, w szczególności: 1) odpisu przebiegu zawodowej służby wojskowej z akt personalnych żołnierza zawodowego; 2) informacji o warunkach i przebiegu służby wojskowej dla celów wojskowych komisji lekarskich; 3) historii chorób leczenia ambulatoryjnego i szpitalnego; 4) wyników pomiarów czynników szkodliwych występujących w środowisku służby; 5) karty badań profilaktycznych i okresowych; 6) książki zdrowia żołnierza zawodowego; 7) informacji zawartej w pisemnym oświadczeniu żołnierza zawodowego; 8) akt postępowania powypadkowego. Z kolei zgodnie z § 30 ust. 2 rozporządzenia, wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia, rozpatrując odwołanie, orzeka na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W razie potrzeby wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów. Wskazać również należy, że Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. wydając orzeczenie lekarskie (decyzję – vide: art. 5 ust. 1 ustawy), jest związana rygorami procedury administracyjnej określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania administracyjnego i orzekania. Musi więc przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga, aby dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 k.p.a.). Ponadto jest zobowiązana do należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. nie zadośćuczyniła powyższym obowiązkom, na co zwrócił skarżący uwagę już w odwołaniu. Prawdą jest, że lekarz neurolog R. C. w trakcie konsultacji neurologicznej w dniu 2 lipca 2014 r. rozpoznał u skarżącego "Stan po przebytym udarze niedokrwiennym z zaznaczonymi odruchami głębokimi po stronie lewej (...) proponuję "orzec niezdolność do pracy jako pilot pojedynczy i pilot w załogach wieloosobowych". Natomiast z drugiej strony prawdą jest i to, że badający go lekarz neurolog P. J. w ramach konsultacji orzeczniczych również rozpoznając u skarżącego te schorzenie, nie wywiódł z tego żadnych wniosków co do zdolności wymienionego jako pilota pojedynczego i pilota w załogach wieloosobowych, pozostawiając je "do decyzji zespołu orzekającego". Ponadto psycholog uprawniony przez ULC do badań pilotów mgr A. K. w trakcie tych samych badań zaproponowała "§ 71 pkt 1 w zastosowaniu. Zdolny w załodze wieloosobowej". Z kolei specjalista prof. dr hab. neurolog R. P. w badaniu z dnia 3 lipca 2014 r. rozpoznał u skarżącego "poza niewielką asymetrią ust na niekorzyść strony lewej i żwawszymi odruchami głębokimi po stronie lewej" lecz "bez istotnych odchyleń", lecz również nie przedstawił żadnych wniosków co do zdolności skarżącego jako pilota pojedynczego i pilota w załogach wieloosobowych. Podobnie rzecz się ma z badaniami przeprowadzonymi w dniu 12 marca 2014 r. przez neurologa lek. med. Z. N. która rozpoznała u skarżącego "Stan po udarze niedokrwiennym mózgu – 03.2013 z ustąpieniem objawów neurologicznych". Zauważyć w tym miejscu należy, że stosownie do treści art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy prawnej. Tymczasem w zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy nie uzasadnił jej według reguł wskazanych w tym przepisie, bowiem w najmniejszym nawet stopniu nie odniósł się wyników badań przeprowadzonych przez lek. P. J., prof. dr hab. neurologa R. P., lek. Z. N. i mgr A. K., nie mówiąc już o tym, że nie wskazał, dlaczego nie dał wiary przede wszystkim rozpoznaniu Z. N. i mgr A. K. Już tylko powyższe braki – w ocenie Sądu – naruszają powyższy przepis w stopniu, który ma istotny wpływ na wynik sprawy. Niezależnie od powyższego w tym miejscu wskazać należy, że powyższa decyzja ma charakter uznaniowy i to tym bardziej, że przy rozpoznaniu skarżącego w pkt 1, przypisano temu schorzeniu kwalifikację z § 63 pkt 1 załącznika nr 2 do cytowanego już wyżej rozporządzenia w którym stanowi się – jak słusznie zauważa organ w odpowiedzi na skargę – "łamaną" kwalifikację "Z/N". Ponadto słusznie stwierdza się w odpowiedzi na skargę, że w takiej sytuacji to organ orzekający indywidualnie decyduje o określeniu zdolności, bądź niezdolności. W świetle dotychczasowego orzecznictwa sądowego, takie decyzje podlegają ograniczonej kontroli sądów administracyjnych, bowiem kontroli nie podlega uznanie administracyjne samo w sobie, lecz kwestia, czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego, a w szczególności, czy wydano ją w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz, czy ocena tego materiału została dokonana zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, czy też zawiera elementy dowolności. Decyzja uznaniowa może być przez sąd uchylona w wypadkach stwierdzenia, iż została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa o postępowaniu lub prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdyby organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego, a także gdyby dokonał wykładni występujących w przepisach określających przesłanki umorzenia należności składkowych pojęć niezgodnie z ogólnymi zasadami prawa. Tymczasem Sąd dokonując oceny zaskarżonej decyzji w omówionym wyżej zakresie stwierdził, że narusza ona prawo w stopniu uzasadniającym jej wzruszenie. Rzecz bowiem w tym, że przy rozpoznaniu odwołania organ odwoławczy w żaden sposób nie wskazał, dlaczego przy "łamanej" kwalifikacji, uznał skarżącego za niezdolnego, a nie za zdolnego. Reasumując, zaskarżona decyzja w tym zakresie niesie znamiona dowolności. Ponadto w myśl cytowanych przepisów, niezdolność określa się na trwale lub czasowo, jednak tego elementu zabrakło w decyzji pierwszej instancji, a na co organ odwoławczy w żaden sposób nie zwrócił uwagi. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że w odpowiedzi na skargę stwierdzono, iż "W trakcie procesu odwoławczego uwzględniono również bogatą dokumentację medyczną przedstawioną przez zainteresowanego", przy czym nie wskazano w jaki sposób i jaka dokumentacja została uwzględniona, skoro orzeczenie jest dla niego niekorzystne. Podobnie rzecz się ma ze stwierdzeniem w odpowiedzi na skargę, że uwzględniono zaświadczenia Z. N. o stanie zdrowia z dnia 12 marca 2014 r., jednakże mija się to z prawdą, bowiem w żadnym stopniu nie wspomniano o tym w zaskarżonym orzeczeniu. Dodać również w tym miejscu należy, że w odpowiedzi na skargę wskazano, iż "Zgromadzona dokumentacja świadczy o poprawie kondycji skarżącego, nie można jednak stanu tego przekładać bezpośrednio na przywrócenie zdolności do służby jako pilota. Pełnienie zawodowej służby wojskowej wymaga od żołnierza pełnej sprawności fizycznej i psychicznej, jest to tym bardziej istotne w przypadku służby w charakterze pilota samolotów transportowych, łącznikowych i śmigłowców." Rzecz natomiast w tym, że taka konstatacja winna się znaleźć w decyzji, która podlega kontroli Sądu, a nie w odpowiedzi na skargę. Rozpoznając zatem ponownie sprawę, Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. winna przede wszystkim wyjaśnić powyższe wątpliwości, a nie bezkrytycznie i gołosłownie formułować aktualną tezę, po czym przeanalizować je w zestawieniu z poczynionymi wyżej uwagami, a dopiero potem na nowo ocenić – zgodnie z powyższymi rozważaniami i wątpliwościami Sądu – czy skarżący jest niezdolny do służby w charakterze pilota samolotów transportowych, łącznikowych i śmigłowców. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) w zw. z art. 152 i w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), należało orzec jak w sentencji wyroku.