II SA/Wa 1866/09

PostanowienieWSA w Warszawie2009-12-30

Skład orzekający: Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga wniesiona do sądu administracyjnego, która nie spełnia wymogów formalnych określonych w art. 57 § 1 PPSA, pomimo wezwania do ich uzupełnienia, powinna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 PPSA?
Ratio decidendi
Skarga wniesiona do sądu administracyjnego, która nie spełnia wymogów formalnych określonych w art. 57 § 1 PPSA, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 PPSA, jeżeli skarżący, pomimo prawidłowego wezwania do uzupełnienia braków, nie wykonał tego wezwania. Niespełnienie wymogów formalnych skargi stanowi obligatoryjną podstawę do jej odrzucenia przez sąd.
Stan faktyczny
Skarżąca T. P., przedstawicielka ustawowa małoletniego M. P., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie odmowy przyznania renty rodzinnej w drodze wyjątku. Skarga nie spełniała wymogów formalnych, w związku z czym sąd wezwał skarżącą do wyjaśnienia, które z orzeczeń stanowi przedmiot jej skargi. Skarżąca nie wykonała wezwania.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. P. – przedstawicielki ustawowej małoletniego M. P. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych postanawia odrzucić skargę. Skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego musi spełniać wymogi przewidziane w art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej ppsa, tzn. powinna zawierać, m. in. wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności oraz oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, a także określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. W dniu 7 października 2009 r. T. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na, jak wskazała, decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie odmowy przyznania renty rodzinnej w drodze wyjątku dla małoletniego M. P. Jednak w związku z tym, że ostatnim wydanym orzeczeniem, na które mogła być wniesiona skarga do sądu administracyjnego było postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2009 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzję z [...] września 2008 r. w przedmiocie odmowy przyznania renty rodzinnej w drodze wyjątku, skarżąca została wezwana do wyjaśnienia, które z wskazanych wyżej orzeczeń stanowi przedmiot jej skargi. T. P. została również pouczona o treści art. 58 § 1 pkt 3 ppsa i o siedmiodniowym terminie do uzupełnienia braków skargi. Wezwanie Sądu z dnia 25 listopada 2009 r. zostało doręczone skarżącej w dniu 30 listopada 2009 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy). T. P., pomimo prawidłowego pouczenia o skutkach nieusunięcia braków skargi, nie wykonała powyższego wezwania, co stanowi obligatoryjną podstawę odrzucenia skargi przez wojewódzki sąd administracyjny. Dodać jednak należy, że postanowienie Sądu nie zamyka skarżącej możliwości wystąpienia do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z kolejnym wnioskiem o świadczenie w drodze wyjątku. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 27.07.2026. · Źródło