II SA/Wa 1866/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), , Protokolant specjalista Maryla Wiśniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2025 r. sprawy ze skargi P. W. oraz P. Z. na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Sądu Apelacyjnego w Warszawie solidarnie na rzecz skarżących P. W. oraz P. Z. kwotę 714 (słownie: siedemset czternaście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z [...] czerwca 2024 r. P. W. oraz P. Z. (dalej łącznie jako "skarżący") wystąpili do Prezesa Sądu Okręgowego w [...] o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1 sporządzenie zanonimizowanego, w zakresie danych personalnych, odpisu wyroku Sądu Okręgowego z dnia [...] grudnia 2023 r. wraz z uzasadnieniem; 2 udzielenie informacji o tym czy wyrok jest prawomocny czy też został zaskarżony apelacją, a jeśli został zaskarżony, to przez którą stronę postępowania; 3 doręczenie zanonimizowanego ww. wyroku wraz z uzasadnieniem oraz pisemną informacją na adres wnioskodawców. Skarżący wskazali strony postępowania, których dotyczy wnioskowany przez nich wyrok: strona powodowa – D. Z., strona pozwana - Bank [...] S.A. oraz sygnaturę akt sprawy – [...]. Decyzją z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] Prezes Sądu Okręgowego w [...] odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie udzielenia informacji, czy wyrok wydany w sprawie o sygn. akt [...], w którym stroną powodową jest D. Z., a stroną pozwaną Bank [...] S.A. jest prawomocny, czy też został zaskarżony apelacją, a jeżeli został zaskarżony, to przez którą stronę postępowania oraz w zakresie udostępnienia zanonimizowanego wyroku wraz z uzasadnieniem wydanego w sprawie o sygn. akt [...]. Organ zaznaczył, że decyzja ta wydawana jest po rozpoznaniu wniosku P. W.. W podstawie prawnej organ podał art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 z późn. zm.), dalej "u.d.i.p." w zw. z art. 104 § 1 i art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, z późn. zm.), dalej "k.p.a." W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskowane informacje podlegają ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Organ wyjaśnił, że niewątpliwie treść orzeczeń Sądu Okręgowego w [...] stanowi informację publiczną, a Prezes Sądu Okręgowego w [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Dalej organ podniósł, że regulacja art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wskazuje, iż prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Organ zauważył, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną". Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych sobą pełniącą funkcję publiczną jest każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym bądź majątkiem Skarbu Państwa. Organ stwierdził, że z akt przedmiotowej sprawy, nie wynika aby osoba, wobec której zapadł wyrok pełniła funkcje publiczne. Tym samym osoba ta korzysta z prawa do prywatności polegającego na nieujawnianiu jej imienia i nazwiska oraz innych danych, które pozwolą na jej identyfikację. Zdaniem organu wobec tego zaistniały przesłanki ograniczające dostęp do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Prezes Sądu Okręgowego w [...] wskazał, że w sytuacji gdy wnioskowane informacje stanowią informacje publiczną niezbędne jest ustalenie czy istnieją przesłanki ograniczające dostęp do informacji publicznej. Kluczowe dla oceny, czy organ ma obowiązek anonimizując częściowo daną informację, wydać w związku z tym na podstawie art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w tej części, czy też anonimizacja ta nie niesie konieczności wydania takiej decyzji, gdyż nie stanowi odmowy udostępnienia informacji publicznej, jest to, czy anonimizowana informacja jest wprost objęta zakresem żądania wniosku, czy też pojawia się "przy okazji" udostępniania informacji publicznej, np. dane osobowe wymagające anonimizacji znajdują się na żądanym nośniku informacji publicznej, lecz nie są objęte uzewnętrznionym we wniosku zainteresowaniem wnioskodawcy, które odnosi się do fragmentów irrelewantnych z punktu widzenia ochrony danych osobowych. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie dane osobowe podlegające ochronie są wprost objęte zakresem żądania. We wniosku wskazano bowiem dane osobowe strony powodowej jak również strony pozwanej, tym samym ich anonimizacja nie odniosłaby zamierzonego celu. Ponadto nie bez znaczenia pozostaje fakt, że w przedmiotowej sprawie, tj. [...] pełnomocnikiem strony powodowej był wnioskodawca P. W. (obecnie zwolniony), który wraz z drugim wnioskodawcą tworzy spółkę cywilną Firma Prawnicza "[...]" Kancelaria Radców Prawnych. Prezes Sądu Okręgowego w [...] podał, że prawo dostępu do informacji publicznej nie jest prawem absolutnym i podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Organ podkreślił, że anonimizacja danych wrażliwych, wynika z konieczności ochrony danych osobowych. W związku z powyższym organ powołał się na konieczną ochronę danych osobowych, uznając, że udostępnienie wnioskowanych informacji, w tym zanonimizowanego wyroku tutejszego Sądu wraz z uzasadnieniem, wydanego w sprawie z powództwa D. Z., nie jest możliwe z uwagi na ochronę prywatności osoby fizycznej. Odwołując się do orzecznictwa organ wskazał, że w razie uznania i przekonującego wykazania, że istnieje potrzeba ochrony prywatności określonej osoby lub osób, a celu tego w dostateczny sposób nie spełni anonimizacja danych wrażliwych określonych podmiotów, organ, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, winien - w oparciu o art. 16 u.d.i.p. - wydać decyzję administracyjną odmawiającą udostępnienia konkretnej informacji publicznej, powołując się na ograniczenia zawarte w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Prezes Sądu Okręgowego w [...] podniósł, że wnioskodawca zna personalia ww. osoby, wobec której w postępowaniu cywilnym prowadzonym przed Sądem Okręgowym w [...] został wydany wyrok, zatem ujawnienie nawet zanonimizowanej wersji takiego orzeczenia prowadziłoby do możliwości identyfikacji i stanowiłoby to bez wątpienia naruszenie sfery prywatności tej osoby. W rozpoznawanej sprawie udzielenie żądanych informacji na zasadzie informacji publicznej spowodowałoby brak gwarancji, że Prezes Sądu Okręgowego w [...] zadba o ochronę sfery dóbr osobistych stron postępowania i nie dopuści do udostępnienia informacji niepublicznych osobom trzecim. Organ stwierdził, że dane objęte wnioskiem, nie mogą zostać udostępnione, ponieważ prowadziłoby to do ujawnienia prawnie chronionych informacji. W ocenie organu wydane przez Sąd orzeczenie stanowi informację publiczną, a Prezes Sądu Okręgowego w [...] jest obowiązany udostępniać informacje publiczne na wniosek, jednakże w sytuacji złożenia wniosku o udzielenie informacji w zakresie wyroku Sądu Okręgowego w [...] wraz z uzasadnieniem, wydanego w stosunku do konkretnej osoby jak również w zakresie informacji o prawomocności orzeczenia, prawo dostępu do żądanych informacji zostało ograniczone, bowiem dane objęte wnioskiem stanowią przedmiot ochrony tajemnicy ustawowej. Decyzją nr [...] wydaną również w dniu [...] lipca 2024 r. Prezes Sądu Okręgowego w [...], wskazując, że decyzja ta wydana jest po rozpoznaniu wniosku P. Z. z [...] czerwca 2024 r., odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie udzielenia informacji czy wyrok wydany w sprawie o sygn. akt [...], w którym stroną powodową jest D. Z., a stroną pozwaną Bank [...] S.A. jest prawomocny, czy też został zaskarżony apelacją a jeżeli został zaskarżony, to przez którą stronę postępowania oraz w zakresie udostępnienia zanonimizowanego wyroku wraz z uzasadnieniem wydanego w sprawie o sygn. akt [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ zawarł argumentację identyczną, jak w decyzji nr [...] wydanej w stosunku do P. W.. Skarżący wnieśli odwołanie do Prezesa Sądu Apelacyjnego od decyzji z dnia [...] lipca 2024 r. W treści tego odwołania opisując przebieg postępowania w sprawie wskazali, że decyzjami z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] oraz [...] Prezes Sądu Okręgowego w [...] odmówił im udostępnienia informacji publicznej. Zaskarżonym decyzjom zarzucili naruszenie: 1) art. 4 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudzielenie informacji publicznej, pomimo spełnienia przesłanek przedmiotowych i podmiotowych, albowiem przedmiot wniosku o udzielenie informacji publicznej, dotyczył informacji publicznej, zaś Prezes Sądu Okręgowego w [...], w zakresie wniosku o udzielenie informacji publicznej z [...] czerwca 2024 r., był obowiązany do jego pozytywnego rozpatrzenia; 2) art. 3 ust. 1 pkt 1) u.d.i.p., poprzez nieudzielenie informacji publicznej w zakresie określonym we wniosku o udzielenie informacji publicznej z [...] czerwca 2024 r.; 3) art. 3 ust 1 pkt 2) u.d.i.p. poprzez uniemożliwienie wglądu do dokumentów urzędowych (wyroku) w zakresie określonym we wniosku o udzielenie informacji publicznej z [...] czerwca 2024 r.; 4) przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy oraz wydanie decyzji z naruszeniem właściwym norm prawa materialnego, tj. art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez odmowę udzielenia informacji publicznej, w sytuacji gdy podlegała ona udostępnieniu bez ograniczenia ze względu na prywatność osoby fizycznej, albowiem dotyczyła ona wyroku sądu, a subiektywna wiedza wnioskodawców o sprawie nie może być powodem ograniczenia informacji publicznej, ewentualnie poprzez przedwczesne zastosowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w sytuacji, gdy organ winien był najpierw ustalić, czy postępowanie dotyczyło osób pełniących funkcje publiczne lub czy dana osoba fizyczna lub przedsiębiorca zrezygnował z przysługującego im prawa, czego organ zaniechał. W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania Prezes Sądu Apelacyjnego w [...] wydał w dniu [...] września 2024 r. decyzję nr [...], w treści której wskazał, że jest ona wydawana po rozpatrzeniu odwołania skarżących od decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...]. W uzasadnieniu Prezes Sądu Apelacyjnego wyjaśnił, że cechą prawa do prywatności jest to, że ochroną tą objęta jest dziedzina życia osobistego (prywatnego), rodzinnego i towarzyskiego człowieka. Takie określenie granic sfery prywatnej życia człowieka ma bezpośredni związek z treścią art. 47 Konstytucji RP. Ochrona prywatności, stanowi wyjątek od zasady dostępności informacji publicznych. Organ II instancji podkreślił, że ujawnienie jakiekolwiek okoliczności mogącej konkretyzować daną osobę, narusza sferę jej życia prywatnego (zwłaszcza, że skarżący w żądaniu wskazali imię i nazwisko powódki, a zatem prawdopodobne jest, że znają powódkę). Takie działanie pozostaje w opozycji w szczególności do przepisu art. 23 Kodeksu cywilnego, a także przepisu art. 47 Konstytucji RP, stanowiąc także naruszenie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Szeroki zakres udostępniania informacji publicznych nie może, zdaniem organu II instancji, wkraczać sferę prywatności. Żądanie skarżących należy zatem oceniać nie tylko w kontekście uprawnienia do uzyskania informacji, ale też przy uwzględnieniu nadrzędnych wobec niego zasad i wartości, a takim jest prawo do prywatności. Dlatego też decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Zdaniem Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] Prezes Sądu Okręgowego w [...] prawidłowo dokonał wyważenia kolidujących ze sobą praw podmiotowych, jakimi są prawo do informacji publicznej skarżących i prawo do prywatności osób, których dotyczył proces cywilnym za sygn. [...]. Organ II instancji wskazał, że stosownie do art. 31 ust. 2 i ust. 3 Konstytucji RP każdy jest obowiązany szanować wolności i prawa innych. Nikogo nie wolno zmuszać do czynienia tego, czego prawo mu nie nakazuje (ust. 2). Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Odwołując się do poglądów wyrażonych w doktrynie Prezes Sądu Apelacyjnego w [...] stwierdził, że z punktu widzenia rozpoznawanego zagadnienia szczególne znaczenie ma prawo do ochrony prywatności mające swoje źródło w art. 47 Konstytucji RP stanowiącym, że każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Ta szeroko rozumiana sfera prywatności, poddana z mocy art. 47 Konstytucji RP ochronie prawnej, obejmuje zatem cztery elementy, tj. życie prywatne, życie rodzinne, cześć i dobre imię. Nie jest to wyliczenie ani rozłączne, ani wyczerpujące. Organ II instancji wskazał, że jak podnosi się w doktrynie obowiązkiem władzy publicznej jest przyznanie jednostce rzeczywistych środków prawnych do ochrony przed naruszeniem interesów określonych w art. 47 Konstytucji RP. Na organach władzy publicznej ciąży najpierw obowiązek unikania sytuacji zagrażających prywatności. Zdaniem organu II instancji nie można też pominąć, że prawo do prywatności zaliczane jest także do dóbr osobistych, o których mowa w art. 23 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 ze zm.). Nie budzi wątpliwości, że katalog dóbr osobistych określony w art. 23 k.c. ma charakter otwarty i obejmuje także dobra osobiste związane ze sferą życia prywatnego. Co więcej, w literaturze podnosi się, że prawo do ochrony sfery życia prywatnego obejmuje prawo do intymności oraz prawo do prywatności. Sfera intymności obejmuje "ten zakres faktów dotyczących jednostki i jej przeżyć, który w zasadzie nie jest przez nią ujawniany nawet osobom najbliższym i którego «odsłonięcie» przed kimkolwiek wywołuje zawsze uczucie wstydu, zakłopotania i udręki". W świetle tej koncepcji, ochrona prawna sfery intymności ma charakter absolutny. Nie istnieją jakiekolwiek okoliczności, które mogłyby uzasadnić wkroczenie w tę sferę, usprawiedliwić zainteresowanie innych faktami objętymi sferą intymności jednostki. Szczególny charakter tej dziedziny życia człowieka uzasadnia zatem udzielenie jej silnej ochrony prawnej, bowiem przetwarzanie danych osobowych może spowodować naruszenie dobra osobistego w postaci prawa do prywatności. Częścią prawa do ochrony prywatności jest prawo do ochrony danych osobowych. Zasady ochrony danych osobowych reguluje rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.Urz.UE.L 119 z 04.05.2016, dalej RODO). Zgodnie żart. 4 RODO "dane osobowe" oznaczają wszelkie informacje o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej ("osobie, której dane dotyczą"). Możliwa do zidentyfikowania osoba fizyczna to osoba, którą można bezpośrednio lub pośrednio zidentyfikować, w szczególności na podstawie identyfikatora takiego jak imię i nazwisko, numer identyfikacyjny, dane o lokalizacji, identyfikator internetowy lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających fizyczną, fizjologiczną, genetyczną, psychiczną, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość osoby fizycznej. Zdaniem Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] nie można nie dostrzec, że realizacja powyższych wynikających z Konstytucji RP praw, a mianowicie prawa do informacji publicznej, z drugiej zaś strony - prawa do prywatności, może skutkować, tak jak w niniejszej sprawie, kolizją tych praw i wówczas pojawia się konieczność rozstrzygnięcia takowej kolizji. Powszechnie przyjmuje się, że w razie takiej kolizji nie można bezwzględnie przyznać priorytetu temu pierwszemu. Nie istnieje formuła zagwarantowania obywatelom dostępu do informacji za wszelką cenę. Nie można również wykluczyć możliwości ingerencji w sferę prywatną za pomocą prawa do informacji publicznej. Prywatność może być w pewnych sytuacjach przedmiotem ingerencji dla ochrony dobra wspólnego, jednak wkraczanie w tę sferę, musi być dokonywane w sposób ostrożny i wyważony, z należytą oceną racji, które przemawiają za taką ingerencją. Nie zawsze jednak dobro wspólne przeważa nad interesem indywidualnym. Mając na uwadze konieczność pogodzenia ww. wartości konstytucyjnych, tj. prawa do informacji publicznej oraz prawa do prywatności, udostępnienie informacji publicznej w takich przypadkach winno być zrealizowane poprzez anonimizację danych uniemożliwiających identyfikację osoby. Końcowo organ II instancji stwierdził, że w sytuacji kolizji prawa dostępu do informacji publicznej i prawa do prywatności rolą podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej jest odpowiednie i właściwe wyważenie zasady jawności życia publicznego i przejrzystości działania administracji publicznej oraz ochrony prywatności osób fizycznych. Przeprowadzona we wskazanym zakresie ocena doprowadziła do uznania priorytetu prawa do prywatności. Uzasadnienie wniesionego przez skarżących odwołania nie zawierało natomiast przekonujących argumentów, które pozwoliłyby na uwzględnienie zawartego w nim wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji. Na powyższą decyzję skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucili: I. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 9 i 11, oraz art. 197 § 1 pkt 6) k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] lipca 2024 r. w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej, II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że udostępnienie informacji publicznej spowodowałoby naruszenie interesu prywatnego, podczas gdy organ ani nie wykazał, na czym miałoby to naruszenie prywatności polegać, ani jakie mogłoby mieć to skutki, ani dlaczego prywatność osoby wskazanej we wnioskowanej informacji publicznej przy kolizji z prawem do informacji, ma priorytet, 2) art. 6 ust. 1 pkt 4) lit. a) tiret trzecie u.d.i.p. poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji publicznej, tj. wyroku sądu powszechnego, w sytuacji gdy obowiązek taki wynika z tego przepisu. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o: 1) uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego w [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] lipca 2024 r.; 2) zobowiązanie organu do udostępnienia w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, wnioskowanej informacji publicznej; 4) zasądzenie organu na rzecz skarżących wszelkich kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Apelacyjnego w [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy Prezesowi Sądu Apelacyjnego w [...] wytknąć, iż błędnie uznał, że skarżący wnieśli odwołanie wyłącznie od decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w [...] nr [...] r. z dnia [...] lipca 2024 r. (omyłkowo określonej w zaskarżonej decyzji jako decyzja z [...] lipca 2024 r.). Zauważyć należy, że skarżący wspólnie w jednym piśmie wystąpili do organu I instancji o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym, że organ załatwiając ten wniosek wydał decyzję administracyjną, w sprawie miały zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec tego skarżący byli stronami tego postępowania administracyjnego. Prezes Sądu Okręgowego w [...] procedując wniosek skarżących wydał w dniu [...] lipca 2024 r. dwie odrębne decyzje: decyzję nr [...] r. skierowaną do P. W. oraz decyzję nr [...] r. skierowaną do P. Z.. Zdaniem Sądu istniały podstawy do tego aby sprawę rozstrzygnąć jedną decyzja administracyjną. Zgodnie bowiem z art. 62 k.p.a. w sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej, można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony. Wydanie w tej sytuacji dwóch odrębnych decyzji nie stanowi jednak uchybienia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Następnie należy zauważyć, że skarżący wnieśli odwołanie w jednym piśmie. W treści tego odwołania skarżący wymienili obydwie decyzje: decyzję nr [...] oraz nr [...]. Uznać zatem należało, że odwołanie to zostało wniesione od obydwu tych decyzji. Prezes Sądu Apelacyjnego w [...] rozpatrując to odwołanie, a więc zarówno odwołanie P. W. jak i P. Z. wydał decyzję, w której wyraźnie zaznaczył, że utrzymuje w mocy decyzję nr [...] r., tj. decyzję skierowaną do P. Z.. Decyzja organu I instancji z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] r. nie została zatem objęta rozstrzygnięciem organu II instancji, mimo że wniesione zostało od niej odwołanie. Organ II instancji dopuścił się zatem uchybienia przepisom postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpatrzył bowiem odwołanie P. W., jednak nie zauważył, że odwołanie to dotyczyło decyzji nr [...], co do której nie wydał żadnego rozstrzygnięcia. Dalej należy wskazać, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Regulacją prawną uszczegóławiającą realizację konstytucyjnego prawa do informacji publicznej jest u.d.i.p., określająca zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych. Akt ten wskazuje też, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Zakres przedmiotowy informacji publicznej wymienia art. 6 u.d.i.p. Na podstawie powyższych regulacji przyjmuje się, iż każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz, podmiotów sprawujących funkcje publiczne albo odnosząca się do innych podmiotów, wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu. Wyjątki od powyższej zasady wprowadzają przepisy art. 5 u.d.i.p. W myśl art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Natomiast według art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Jak wynika z treści art. 5 u.d.i.p., a także z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, przy czym ograniczenie to może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w przepisach okoliczności. W niniejszej sprawie okolicznością niesporną było to, iż spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania u.d.i.p. Nie ulega bowiem wątpliwości, że Prezes Sądu Okręgowego w [...], jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt q u.d.i.p.). Natomiast żądane przez skarżących informacje we wniosku z [...] czerwca 2023 r. stanowiły dane publiczne, tj. orzeczenie sądu powszechnego stanowiące dokument urzędowy (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret trzecie u.d.i.p.). Sporna między stronami w niniejszej sprawie była natomiast kwestia ograniczenia dostępu do wnioskowanej informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej. Jak słusznie zauważ Prezes Sądu Apelacyjnego w [...] szeroko rozumiana sfera prywatności, poddana z mocy art. 47 Konstytucji RP ochronie prawnej, obejmuje cztery elementy, tj. życie prywatne, życie rodzinne, cześć i dobre imię. Nie jest to wyliczenie ani rozłączne, ani wyczerpujące. Jak podnosi się zaś w doktrynie obowiązkiem władzy publicznej jest przyznanie jednostce rzeczywistych środków prawnych do ochrony przed naruszeniem interesów określonych w art. 47 Konstytucji RP. Na organach władzy publicznej ciąży najpierw obowiązek unikania sytuacji zagrażających prywatności (zob. M. Safjan, L. Bosek (red.), Konstytucja RP. Tom I. Komentarz do art. 1–86 (47), Warszawa 2016). Nie można też pominąć, że prawo do prywatności zaliczane jest także do dóbr osobistych, o których mowa w art. 23 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2024 r., poz. 1061, z późn. zm.). Nie budzi wątpliwości, że katalog dóbr osobistych określony w art. 23 k.c. ma charakter otwarty i obejmuje także dobra osobiste związane ze sferą życia prywatnego. Co więcej, w literaturze podnosi się, że prawo do ochrony sfery życia prywatnego obejmuje prawo do intymności oraz prawo do prywatności. Sfera intymności obejmuje "ten zakres faktów dotyczących jednostki i jej przeżyć, który w zasadzie nie jest przez nią ujawniany nawet osobom najbliższym i którego odsłonięcie przed kimkolwiek wywołuje zawsze uczucie wstydu, zakłopotania i udręki" (A. Kopff: Koncepcja praw do intymności i do prywatności życia osobistego (zagadnienia konstrukcyjne), Studia Cywilistyczne, t. XX, Kraków 1972, s. 33). W świetle tej koncepcji, ochrona prawna sfery intymności ma charakter absolutny. Nie istnieją jakiekolwiek okoliczności, które mogłyby uzasadnić wkroczenie w tę sferę, usprawiedliwić zainteresowanie innych faktami objętymi sferą intymności jednostki (tak: K. Osajda (red. serii), W. Borysiak (red. tomu), Kodeks cywilny. Komentarz do art. 23, Wyd. 30, Warszawa 2022). Szczególny charakter tej dziedziny życia człowieka uzasadnia zatem udzielenie jej silnej ochrony prawnej, bowiem przetwarzanie danych osobowych może spowodować naruszenie dobra osobistego w postaci prawa do prywatności (tak m.in. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt I CSK 190/12, OSNC 2013, nr 5, poz. 67 oraz WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 18 stycznia 2022 r., sygn. akt IV SA/Wr 488/21 oraz WSA w Łodzi w wyroku z dnia 16 grudnia 2022r., sygn. akt II SA/Łd 419/22, orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia też wymaga, że w związku z tym, iż w sprawie wydana została decyzja administracyjna to, stosownie do treści art. 16 ust. 1 u.d.i.p., w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie organy zobowiązane były kierować się, określonymi w k.p.a., ogólnymi zasadami postępowania oraz przepisami określającymi ich obowiązki w postępowaniu dowodowym. Stosownie do treści art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. obliguje zaś do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Na podstawie art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z kolei art. 11 oraz art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. nakazują należycie umotywować podjęte rozstrzygnięcie. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja administracyjna zawiera m.in.: rozstrzygnięcie (pkt 5) oraz uzasadnienie faktyczne i prawne (pkt 6). W myśl art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie decyzji wydanej w oparciu o art. 5 ust. 2 u.d.i.p., ze względu na prywatność osoby fizycznej, powinno zatem zawierać konkretną, przekonującą argumentację wskazującą na konieczność zastosowania ograniczenia dostępu do informacji publicznej z tej przyczyny. Brak, ogólność lub pozorność takiej argumentacji świadczy o naruszeniu art. 107 § 1 i 3 k.p.a., skutkującym koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Taka właśnie sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, bowiem w rozpatrując odwołanie od decyzji organu I instancji Prezes Sądu Apelacyjnego w [...] nie dokonał adekwatnego rozważenia, czy żądana informacja publiczna winna być chroniona z uwagi na prywatność osoby fizycznej. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że NSA w wyroku z dnia 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 191/13 (orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazał, iż kontrola sądowa podejmowanych działań w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa, musi być pełna, a zatem musi być prowadzona na podstawie dokumentów źródłowych. Ewentualne przedstawienie sądowi administracyjnemu dokumentów, których udostępnienia odmawia się wnioskodawcy, nie oznacza, że strona będzie mogła się z nimi zapoznać w ramach prawa do przeglądania akt sprawy w sądzie. W przypadku, w którym istota sporu sprowadza się do odmowy udostępnienia konkretnych dokumentów (w ramach żądania udostępnienia informacji publicznej), dokumenty te nie podlegają udostępnieniu zainteresowanemu w trakcie postępowania sądowego. Uznając, że powyższy pogląd jest aktualny również w sprawach, w których odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje ze względu na prywatność osoby fizycznej, Sąd zapoznał się z treścią orzeczenia, którego udostępnienia domagali się skarżący. Zdaniem Sądu, w świetle treści wnioskowanego przez skarżących orzeczenia argumentacja zawarta w decyzji organu II instancji jest niewystarczająca do uznania, że istotnie w niniejszej sprawie zachodziła konieczność odmowy udostępnienia informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej. Podnieść przede wszystkim należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest jakichkolwiek argumentów wskazujących, iż orzeczenie, którego udostępnienia domagali się skarżący zawiera dane, które winny być chronione z uwagi na prywatność osoby fizycznej. Organ nie ustalił i nie wyjaśnił w uzasadnieniu wydanej decyzji, jakiego rodzaju dane orzeczenie to zawiera i nie ocenił, czy tego rodzaju dane podlegają ochronie ze względu na prywatność osoby fizycznej. Argumentacja organu II instancji ma charakter ogólny, nieodnoszący się do specyfiki tej konkretnej sprawy. Prezes Sądu Apelacyjnego w [...] przedstawił wyłącznie teoretyczne rozważania na temat problematyki prawa do prywatności na gruncie u.d.i.p. Sąd nie dostrzega przy tym powodów, dla których z uwagi na prywatność osoby fizycznej ograniczeniu w udostępnieniu informacji publicznej miałaby podlegać informacja o prawomocności orzeczenia sądowego, czy też o fakcie wniesienia od niego apelacji bądź też o tym, która strona postępowania wniosła od niego apelacje (w zakresie danych zanonimizowanych wskazujących przykładowo, że apelację wniosła strona powodowa bądź pozwana). Trudno uznać aby tego rodzaju informacje istotnie dotyczyły sfery prywatności osoby fizycznej. Argumentem decydującym o odmowie udostępnienia informacji publicznej nie może być też sam fakt, że skarżącym znana jest osoba, która była stroną postępowania w sprawie rozstrzygniętej wnioskowanym przez nich wyrokiem. Przesłanka odmowy udostępnienia informacji publicznej w postaci prywatności osoby fizycznej musi mieć charakter obiektywny. Z przedstawionej przez organ II instancji argumentacji wynika zaś, że gdyby o udostępnienie przedmiotowego wyroku wystąpiła inna osoba, której nie jest znana strona postępowania zakończonego tym wyrokiem, to wyrok ten mógłby być jej udostępniony po jego wcześniejszym zanonimizowaniu. Stąd też odmawiając udostępnienia informacji publicznej w postaci orzeczenia sądu z powołaniem się prywatności osoby fizycznej ocenić należy przede wszystkim treść tego orzeczenia i ustalić, jakiego rodzaju dane orzeczenie to zawiera, a następnie rozważyć, czy tego rodzaju dane podlegają ochronie ze względu na prywatność osoby fizycznej. Organ II instancji nie wskazał, jakiego rodzaju dane zawarte w przedmiotowym wyroku należą do sfery prywatności konkretnej osoby fizycznej i powodują konieczność wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji kwestie te nie wynikają. Zdaniem Sądu w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego zachodziła konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Jednocześnie należy wyjaśnić, że z uwagi na opisane wyżej naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. możliwe było uchylenie wyłącznie zaskarżonej decyzji. Rozpatrując sprawę ponownie organ rozpozna odwołanie skarżących od decyzji z Prezesa Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] oraz nr [...] i wyda rozstrzygnięcie dotyczące obydwu tych decyzji. Rozpatrując to odwołanie Prezes Sądu Apelacyjnego w [...] uwzględni powyższe uwagi. Organ biorąc pod uwagę treść wnioskowanego wyroku ustali, jakiego rodzaju dane ono zawiera i oceni, czy dane te w okolicznościach niniejszej sprawy winny być chronione ze względu na prywatność osoby fizycznej, a co za tym idzie, czy rozstrzygnięcie organu I instancji o odmowie udostępnienia informacji publicznej jest prawidłowe. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania w pkt 2 sentencji wyroku, na które złożyły się wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł oraz opłaty od pełnomocnictw w łącznej wysokości 34 zł, Sąd orzekł w myśl art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2023 r., poz. 935, z późn. zm.).