II SA/Wa 1869/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung, Sędziowie WSA Joanna Kube (spr.), Sławomir Antoniuk, Protokolant Joanna Głowala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2010 r. sprawy ze skargi W.B. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia dodatku służbowego za opiekę nad psami służbowymi - oddala skargę - W. B. – [...], do dnia [...] lipca 2009 r. miał przyznany dodatek za opiekę nad trzema służbowymi psami w wysokości 30% kwoty bazowej, na podstawie rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. Rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] funkcjonariuszowi przyznano z dniem [...] lipca 2009 r. dodatek nad trzema kolejnymi psami, w wysokości 30 % kwoty bazowej. W rozkazie tym wskazano, że w przypadku sprawowania opieki nad więcej niż jednym psem dodatek z tego tytułu stanowi odpowiednio wielokrotność tej stawki. Następnie rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] cofnięto z dniem [...] lipca 2009 r. dodatek za opiekę nad trzema psami służbowymi w wysokości 30 % kwoty bazowej, na podstawie art. 106 ust. 1 w związku z art. 6f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 11 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Decyzji tej został nadany rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. Po rozpoznaniu odwołania, Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] września 2009 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] lipca 2009 r. Organ stwierdził, że podstawą cofnięcia funkcjonariuszowi dodatku był fakt, że w dniu [...] lipca 2009 r. trzy psy służbowe przydzielone dotychczas W. B. przekazano innemu policjantowi, w związku z tym, że przewodnikowi w służbie kryminalnej można przydzielić maksymalnie trzy psy do badań osmologicznych, co wynika z zarządzenia Komendanta Głównego Policji nr 296 z dnia 20 marca 2008 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań z użyciem psów służbowych, szczegółowych zasad ich szkolenia oraz norm wyżywienia (Dz. Urz. KGP Nr 7, poz. 46). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. B. wniósł o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r., jako naruszającego prawo oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że przekazanie w dniu [...] lipca 2009 r. innemu funkcjonariuszowi trzech psów, spośród sześciu powierzonych mu pod opiekę, nastąpiło bez jego udziału, co narusza § 4 ust. 1 w związku z § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 grudnia 2004 r. w sprawie zasad i trybu powierzania mienia funkcjonariuszom Policji, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2005 r. Nr 6, poz. 51). W tym dniu bowiem był na zwolnieniu lekarskim i nie upoważnił innej osoby do przekazania psów. Jego zdaniem, z naruszeniem prawa nadano decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. rygor natychmiastowej wykonalności, ponieważ cofnięcie dodatku za opiekę nad trzema psami służbowymi nie ma związku z ważnym interesem służby. Poprzez nadanie tego rygoru obniżono mu podstawę obliczania świadczenia emerytalnego. Zaznaczył, że w tej dacie wydana została decyzja o jego zwolnieniu ze służby w związku z jego prośbą o przejście na emeryturę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, że celem nadania decyzji I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności było zapewnienia przestrzegania porządku prawnego przez wyeliminowanie z obrotu prawnego innego, niezgodnego z obowiązującym prawem, rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd przeprowadzając kontrolę zaskarżonego rozkazu personalnego nie stwierdził, aby Komendant Główny Policji utrzymując w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. naruszył przepisy prawa materialnego, ewentualnie przepisy postępowania administracyjnego, w stopniu w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga zatem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, policjantowi, któremu powierzono sprawowanie opieki nad służbowym psem przysługuje z tego tytułu dodatek w wysokości 10% kwoty bazowej (ust. 1). W przypadku sprawowania opieki nad więcej niż jednym psem dodatek z tego tytułu stanowi odpowiednią wielokrotność stawki określonej w ust. 1 (ust. 2). Do dnia [...] lipca 2009 r. skarżącemu wypłacano dodatek za opiekę nad sześcioma psami służbowymi w wysokości 2x30%. W związku z tym, że trzy spośród sześciu psów służbowych, nad którymi opiekę sprawował skarżący z dniem [...] lipca 2009 r. przekazano innemu funkcjonariuszowi, to prawidłowo z tym dniem organ cofnął funkcjonariuszowi przedmiotowy dodatek w wysokości 30 %. Przekazanie psów służbowych innemu funkcjonariuszowi wynikało z konieczności przestrzegania zasad organizacji kynologii policyjnej uregulowanych w rozdziale 2 zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 20 marca 2008 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań z użyciem psów służbowych, szczegółowych zasad ich szkolenia oraz norm wyżywienia, w szczególności z przepisu § 4 ust. 6 przewidującego, że przewodnikowi w służbie kryminalnej można przydzielić maksymalnie trzy psy do badań osmologicznych, łącznie z psami będącymi w trakcie tresury indywidualnej. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut nieskutecznego przekazania psów w dniu [...] lipca 2009 r. innemu funkcjonariuszowi w związku z nieobecnością skarżącego przy tej czynności. Zdaniem Sądu, nie było przeszkód prawnych aby to przekazanie nastąpiło bez udziału skarżącego. W szczególności wymogu takiego nie przewidują przepisy powołanego wyżej zarządzenia Komendanta Głównego Policji. Organ nie naruszył przepisów § 4 ust. 1 w związku z § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 grudnia 2004 r. w sprawie zasad i trybu powierzania mienia funkcjonariuszom Policji, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej, ponieważ nie miały one zastosowania do czynności przekazania psów innemu funkcjonariuszowi. Jeśli chodzi o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, to należy zwrócić uwagę, że stosownie do art. 106 ust. 1 ustawy o Policji, który został przez organ powołany w zaskarżonym rozkazie personalnym, zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę. Okolicznością, która wywołała zmianę wysokości otrzymywanego przez skarżącego dodatku z tytułu sprawowania opieki nad służbowymi psami było przekazanie psów w dniu [...] lipca 2009 r., a zatem nadanie rozkazowi personalnemu z dnia [...] lipca 2009 r. rygoru natychmiastowej wykonalności pozostaje bez wpływu na datę obowiązywania zmiany wysokości tego dodatku, która wynika wprost z obowiązujących przepisów prawa. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji. Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zgodnie z art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. d tej ustawy skarżący jest zwolniony z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.