II SA/Wa 187/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 29 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. R. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską postanawia - odrzucić wniosek. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z zm.) po rozpatrzeniu odwołania J. R. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2015 r. nr [...] cofającej ww. pozwolenie na broń palną myśliwską, postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W pouczeniu do ww. postanowienia zawarta została informacja, że na postanowienie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą wnosi się za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji w terminie 30 dni od doręczenia postanowienia. Przedmiotowe postanowienie J. R. otrzymał w dniu 07 grudnia 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru przez dorosłego domownika – żonę – w aktach administracyjnych sprawy). Pismem z dnia 29 grudnia 2015 r. (31 grudnia 2015 r. - data stempla pocztowego na kopercie zawierającej pismo; 04 stycznia 2016 r. - data wpływu pisma na Biuro Podawcze WSA w Warszawie), J. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską. Przedmiotowa skarga została wniesiona przez skarżącego bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, o czym świadczy koperta, w której nadesłano skargę, zaadresowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Po otrzymaniu ww. skargi, Sąd - w dniu 08 stycznia 2016 r. - przekazał skargę organowi właściwemu – Komendantowi Głównemu Policji (przy piśmie Sądu z 07 stycznia 2016 r. II KO/Wa 2/16). Organ, po otrzymaniu ww. skargi, pismem z 26 stycznia 2016 r. udzielił odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej odrzucenie, jako wniesionej z uchybieniem terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 187/16 odrzucił przedmiotową skargę, jako wniesioną z uchybieniem terminu. Skarżący otrzymał odpis ww. postanowienie Sądu w dniu 08 marca 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sądowych sprawy). Pismem z 14 marca 2016 r. (14 marca 2016 r. – data stempla pocztowego na kopercie zawierającej wniosek, zaadresowanej do WSA w Warszawie) skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Do przedmiotowego wniosku nie została dołączona skarga. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi, skarżący wyjaśnił, że uchybienie terminu nastąpiło z powodu błędnego wpisania adresu na kopercie zawierającej skargę. Zamiast adresu organu wpisano adres WSA w Warszawie. Powyższe spowodowane zostało oczywistą omyłką pisarską w adresowaniu koperty zawierającej skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Wskazać należy, iż termin z art. 53 § 1 cyt. ustawy jest terminem ustawowym, nie może być przedłużony ani skrócony, możliwe jest natomiast jego przywrócenie na ogólnych zasadach (art. 86-87 ww. ustawy). Stosownie do treści art. 86 § 1 ww. ustawy, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 87 § 1 powołanej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (§ 3). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). W myśl zaś art. 88 powołanej ustawy, spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Zestawiając datę doręczenia zaskarżonego postanowienia (07 grudnia 2015 r.) z datą nadania skargi, za którą, w związku ze skierowaniem skargi bezpośrednio do Sądu, należało przyjąć datę nadania skargi właściwemu organowi przez Sąd (08 stycznia 2016 r.), należy stwierdzić, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 ww. ustawy. Ostatni dzień terminu do wniesienia skargi upłynął bowiem w dniu 07 stycznia 2016 r. (czwartek), tymczasem skarżący wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skierował bezpośrednio do Sądu w dniu 14 marca 2016 r. (data stempla pocztowego na kopercie zawierającej wniosek). Do przedmiotowego nie została dołączona skarga. W dniu 16 marca 2016 r. wniosek wpłynął na Biuro Podawcze WSA w Warszawie. WSA w Warszawie w dniu 06 kwietnia 2016 r. (data stempla pocztowego na kopercie zawierającej odpis wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi) przesłał odpis przedmiotowego wniosku do organu. Organ otrzymał odpis wniosku w dniu 12 kwietnia 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sądowych sprawy). Jak wynika z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, za dzień ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi uznać należy 08 marca 2016 r. – dzień, w którym skarżący otrzymał postanowienie Sądu o odrzuceniu skargi. Z kolei pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżący wniósł - zamiast za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi - bezpośrednio do Sądu - w dniu 14 marca 2016 r. (data stempla pocztowego na kopercie zawierającej przedmiotowy wniosek). W dniu 16 marca 2016 r. wniosek wpłynął na Biuro Podawcze WSA w Warszawie. W związku z tym, że skarżący wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie wniósł za pośrednictwem organu, WSA w Warszawie w dniu 06 kwietnia 2016 r. przesłał odpis przedmiotowego wniosku do organu. Organ otrzymał odpis wniosku w dniu 12 kwietnia 2016 r. Zestawiając datę doręczenia postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi - 08 marca 2016 r. (data ustania przyczyny uchybienia terminu), z datą złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, za którą w związku z wniesieniem wniosku o przywrócenie terminu, zamiast za pośrednictwem organu, to bezpośrednio do Sądu - należało przyjąć datę nadania wniosku o przywrócenie terminu przez Sąd do organu - 06 kwietnia 2016 r., stwierdzić należy, że wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony z uchybieniem terminu określonego w art. 87 § 1 ww. ustawy. Termin ten upłynął bowiem w dniu 15 marca 2016 r. W tej sytuacji wniosek podlega odrzuceniu. Jednocześnie wyjaśnić należy, że równocześnie z wnioskiem strona skarżąca powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Powyższe oznacza, że w rozpoznawanej sprawie skarżący równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi powinien ponownie wnieść skargę, albowiem odrzucenie skargi niweczy wszelkie skutki procesowe związane z jej wniesieniem. Natomiast skarżący składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie dopełnił czynności, dla której określony był termin – nie wniósł ponownie skargi. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 88 w zw. z art. 87 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.