II SA/Wa 1872/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Kołodziej Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz Protokolant Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2010 r. sprawy ze skargi E. F. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu potrąconych odsetek od świadczenia pieniężnego przysługującego żołnierzom zawodowym przez okres roku z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej -oddala skargę- Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 96 ust. 7 i 9 w zw. z art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. z 2008 r. Dz. U. Nr 141, poz. 892 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku płk w st. spocz. E. F. z dnia [...] kwietnia 2009 r. o zwrot odsetek ustawowych w kwocie [...] zł. odmówił zwrotu odsetek, które następnie uznano za nienależne, od świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu wskazał na następujący stan faktyczny. Otóż rozkazem Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 1975 r. nr [...], z dniem [...] grudnia 1975 r. skarżący został w trybie dyscyplinarnym usunięty z zawodowej służby wojskowej. Następnie Wojskowy Sąd Garnizonowy w W. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2000 r. sygn. akt [...] uchylił powyższy rozkaz, zaś Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] marca 2001 r. nr [...], utrzymał w mocy zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej stwierdzając jednocześnie, że nabył on wszelkie uprawnienia przysługujące żołnierzowi zawodowemu zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej. Wobec powyższego Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W. decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...], mając za podstawę art. 18 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (tekst jedn. z 1992 r. Dz. U. Nr 5, poz. 18 ze zm.), wypłacił skarżącemu jednorazowe uposażenie przysługujące przez okres roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej w kwocie [...] zł oraz odsetki za okres od [...] lutego 1998 r. do [...] lipca 2001 r. w wysokości [...] zł (liczone 3 lata wstecz od daty złożenia wniosku, czyli za okres od [...] lutego 1998 r. do [...] lipca 2001 r.), zaś jako datę ustalenia uposażenia przyjęto dzień [...] stycznia 2001 r., tj. uprawomocnienia się wskazanego już wyżej postanowienia Wojskowego Sądu Garnizonowego w W. W wyniku odwołania, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] uchylił powyższą decyzję i jednocześnie nakazał organowi I instancji wypłatę przedmiotowego świadczenia z uwzględnieniem odpowiednich składników uposażenia przyjętych do podstawy wymiaru emerytury. W międzyczasie Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego nie czekając na uprawomocnienie się powyższej decyzji Ministra Obrony Narodowej, wypłacił skarżącemu wyrównanie uposażenia wraz z ustawowymi odsetkami, tj. ustalono uposażenie na kwotę [...] zł i mając na uwadze wypłaconą już wyżej kwotę [...] zł, wypłacono [...] zł brutto ([...] zł netto). Natomiast odsetki naliczono od powyższej kwoty tym razem za okres od [...] stycznia 2001 r. do dnia wypłaty należności, tj. do [...] lipca 2001 r. w wysokości [...] zł uznając, że w decyzji z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...] odsetki winny być wypłacone za okres od dnia [...] stycznia 2001 r. do dnia [...] lipca 2001 r. w wysokości [...] zł. Stąd też zwrotowi winna podlegać kwota [...] zł (uprzednio wypłacona kwota odsetek w wysokości [...] zł minus [...] zł). Reasumując, skarżącemu należało wypłacić kwotę [...] zł. Z kolei wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1342/05, stwierdzono nieważność decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...] wskazując, że Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w W. nie był organem właściwym do jej wydania. Po przekazaniu sprawy według właściwości do Sztabu Generalnego WP, wymieniony organ nie wydał jednakże żadnej decyzji w zakresie spornego uposażenia i odsetek, a następnie postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] przekazał ją do rozpoznania w tym przedmiocie Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego w W. W dalszej części uzasadnienia, odnosząc się do żądania skarżącego wskazano, że organ miał prawo dokonać korekty błędu rachunkowego i omyłkowe wypłacenie kwoty nienależnej, uzasadnia dochodzenie jej zwrotu, zaś decyzja z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...] i na którą powołuje się skarżący, została wyeliminowana z obrotu prawnego. Reasumując, roszczenia skarżącego zostały już zaspokojone i tym samy brak jest podstaw do zwrotu odsetek. W odwołaniu do Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2009 r. skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu i w obszernym uzasadnieniu podniósł m.in., że błąd rachunkowy – o czym wspomina się w decyzji – to pomyłka w mnożeniu lub dodawaniu, zaś Minister Obrony Narodowej przez 4 lata nie wydał decyzji stwierdzającej nieważność decyzji z dnia [...] maja 2005 r. nr [...]. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...], mając za podstawę art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2009 r. W uzasadnieniu – powołując się na stan faktyczny oraz argumenty w niej zawarte i na stosowne regulacje prawne – podał, że żołnierzowi zawodowemu zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przysługuje co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze służby, uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, zaś w razie zwłoki w jego wypłacie, przysługują odsetki. Natomiast wypłaty należności dokonuje się na pisemny wniosek żołnierza zawodowego i na podstawie decyzji wojskowego organu emerytalnego. W dalszej części uzasadnienia stwierdził, że skoro doszło do unieważnienia decyzji w przedmiocie wypłaty świadczenia pieniężnego, to zasadnym jest odmowa zwrotu spornych odsetek. Z tego mianowicie powodu, że decyzja "nieważnościowa" potwierdziła, iż prawo odmawia tym decyzjom skutków, jakie wywołałaby w sytuacji jest ważności. Ponadto z akt sprawy wynika, że wojskowy organ emerytalny zaspokoił świadczenie pieniężne dla skarżącego ponad normę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący E. F. nie zgodził się z zaskarżoną decyzją i wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu – powołując się na zarzuty zawarte już w odwołaniu – opisał cały stan faktyczny sprawy. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. W pismach procesowych z dnia [...] listopada 2009 r., [...], [...] i [...] grudnia 2009 r., [...] stycznia 2010 r., [...], [...] [...] i [...] lutego 2010 r., skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu i powtórzył zarzuty ze skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja został wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 73 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), żołnierze zawodowi otrzymują m.in. należności związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, zaś w myśl art. 95 pkt 1 niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 94, żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przysługuje przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący nabył wszystkie prawa w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej i w dniu [...] maja 2005 r., jak wynika z notatek służbowych załączonych do akt sprawy, wypłacono mu z powyższego tytułu kwotę [...] zł netto. Na powyższe świadczenie składało się skumulowane dwunastomiesięczne uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami stałymi w kwocie [...] zł brutto (12 miesięcy X [...] zł) pomniejszone o wypłacone już w dniu [...] lipca 2001 r. świadczenie w kwocie [...] zł, co łącznie dało kwotę [...] zł brutto. Następnie od powyższej kwoty obliczono podatek zryczałtowany 20% w kwocie [...] zł oraz składkę na ubezpieczenie zdrowotne 8% w kwocie [...] zł, stąd też do wypłaty pozostało [...] zł. W dalszej części od powyższej kwoty naliczono odsetki za okres od dnia [...] stycznia 2001 r. do dnia wypłaty w wysokości [...] zł, co dało ogółem kwotę [...] zł potrącone o odsetki wypłacone w dniu [...] lipca 2001 r. za okres od [...] lutego 1998 r. do [...] lipca 2001 r. w wysokości [...] zł. Wprawdzie decyzja z dnia [...] lipca 2001 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego na mocy cytowanego już w stanie faktycznym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1324/05, to jednak bezsporne jest i niekwestionowane przez skarżącego, że opisaną kwotę skarżący otrzymał w dniu [...] lipca 2001 r., podobnie jak opisaną powyżej w dniu [...] maja 2005 r. Stąd też spornym jest jedynie zwrot przez organ kwoty odsetek w wysokości [...] zł. W tym miejscu zatem należy stwierdzić, że dniem ewentualnej wymagalności odsetek jest uprawomocnienie się postanowienia Wojskowego Sądu Garnizonowego w W., stąd też faktycznie niedopuszczalne było ich naliczanie od dnia [...] lutego 1998 r. Skoro zaś tak, to wypłacone mu odsetki w dniu [...] maja 2005 r. były naliczone prawidłowo i organ miał prawo wyrównać sporne świadczenie o kwotę nienależnie wypłaconych odsetek w wysokości [...] zł, bowiem ich charakter jest jednorazowy. Należy skarżącemu wskazać, że Minister Obrony Narodowej nie mógł stwierdzić nieważności decyzji z dnia [...] maja 2005 r. nr [...], skoro jej nieważność została już stwierdzona powołanym wyżej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1342/05 W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.