II SA/Wa 1874/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., 2. zasądza od Komendanta [...] Policji na rzecz skarżącego M. Z. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant [...] Policji decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 K.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie zwolnienia [...] M. Z. ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2014 r., na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] października 2014 r. Komendant Rejonowy Policji [...] wymierzył [...] M. Z. karę dyscyplinarną wydalenia ze służby, za to, że w dniu [...] marca 2014 r. będąc zobowiązanym jako funkcjonariusz Policji do ścigania sprawców przestępstw i wykroczeń, w trakcie pełnionej służby wspólnie z policjantem służby patrolowo - interwencyjnej, w godz. 4.50 - 4.57 na stacji paliw [...] w W. przy ul. [...], będąc na miejscu kradzieży oleju napędowego w ilości około [...] litra, o wartości [...] zł na szkodę Komendy [...] Policji dokonanej przez policjanta, nie zareagował na zachowanie tego właśnie policjanta naruszające prawo, czym popełnił przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji. Komendant [...] Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. utrzymał w mocy powyższe orzeczenie dyscyplinarne organu I instancji. Następnie Komendant Rejonowy Policji [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. wydanym na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji zwolnił [...] M. Z. z dniem [...] grudnia 2014 r. ze służby w Policji. Na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. decyzji tej nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż stosownie do treści art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji policjanta zwalnia się ze służby w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Zgodnie natomiast z art. 135o ust. 4 ww. ustawy, przełożony właściwy w sprawach osobowych, po uprawomocnieniu się orzeczenia niezwłocznie wykonuje orzeczoną karę przez wydanie stosownego rozkazu personalnego. Organ zaznaczył, że orzeczona wobec funkcjonariusza kara dyscyplinarna wydalenia ze służby stanowi najsurowszy wymiar kary spośród wymienionego w art. 134 ustawy katalogu, z której wymierzeniem ustawodawca w treści art. 41 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, wskazał, jako podstawę zwolnienia ze służby. Z przywołanych przepisów jednoznacznie wynika, że zwolnienie policjanta ma charakter obligatoryjny i nie zależy od uznania przełożonego, a organ jest związany prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym. Organ podkreślił, że instytucja jaką jest Policja ma gwarantować każdemu człowiekowi ochronę przed przemocą, brutalnością i innymi zachowaniami naruszającymi dobro chronione przez prawo. Z uwagi na cele realizowane przez Policję, służbę w niej może pełnić zatem tylko osoba o nieposzlakowanej opinii w myśl art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Czyn jakiego dopuścił się [...] M. Z. ewidentnie naraża natomiast dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Organ wyjaśnił jednocześnie, że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na interes społeczny, który przejawia się w tym przypadku koniecznością niezwłocznego rozwiązania stosunku służbowego z policjantem, który powołany z mocy ustawy do przestrzegania prawa, popełnił przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. W odwołaniu od powyższej decyzji skierowanym do Komendanta [...] Policji M. Z. wniósł o wstrzymanie rygoru jej natychmiastowej wykonalności, zawieszenie postępowania odwoławczego do czasu prawomocnego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jego skargi na wydane w postępowaniu dyscyplinarnym orzeczenie nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2014 r., a także uchylenie zaskarżonej decyzji. W obszernym uzasadnieniu odwołania wskazał na złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2014 r. utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] października 2014 r., w której zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy. Z powyższego wywiódł, że zasadny jest wniosek o zawieszenie postępowania odwoławczego w sprawie zwolnienia ze służby na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Wskazał ponadto na fakt niezawiadomienia go przez organ I instancji o wszczęciu postępowania w sprawie zwolnienia go ze służby, co uniemożliwiło mu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów, w szczególności do sytuacji życiowej, w jakiej się znalazł. Zdaniem strony, sytuacja życiowa, związana ze zwolnieniem ze służby winna zostać wzięta pod uwagę przez organ przy ustalaniu terminu zwolnienia. Ponadto brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania uniemożliwił mu złożenie wniosku o zawieszenie sprawy. Wskazał ponadto na nieuzasadnione, jego zdaniem, nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji. Do odwołania załączył kopię skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na orzeczenie nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2014 r. Komendant [...] Policji, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, iż użycie w przepisie art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji zwrotu "zwalnia się" oznacza, iż zwolnienie to ma charakter obligatoryjny, a zatem nie zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu. Niezwłoczność zwolnienia ze służby policjanta, któremu wymierzono, karę dyscyplinarną wydalenia ze służby wynika natomiast wprost z przepisu art. 135o ustawy o Policji. Zgodnie z ust. 4 tegoż przepisu, przełożony w sprawach osobowych po uprawomocnieniu się orzeczenia dyscyplinarnego niezwłocznie wykonuje karę wydalenia ze służby poprzez wydanie rozkazu personalnego o zwolnieniu ukaranego policjanta ze służby w Policji. Przy czym, zgodnie z ust. 1 pkt 2 powołanego przepisu orzeczenie staje się prawomocne w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy. W przedmiotowej sprawie bezspornym zaś jest, iż Komendant [...] Policji wydając w postępowaniu odwoławczym orzeczenie nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. zakończył dwuinstancyjny tok postępowania dyscyplinarnego, w którym [...] M. Z. wymierzono karę dyscyplinarną wydalenia ze służby w Policji. Wskazane orzeczenie stało się prawomocne z dniem jego wydania, wobec czego przełożony właściwy w sprawach osobowych - Komendant Rejonowy Policji [...] - zobowiązany był powołanymi przepisami ustawy o Policji, do niezwłocznego wykonania kary wydalenia ze służby poprzez wydanie zaskarżonego rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. o zwolnieniu ukaranego policjanta ze służby w Policji. Uwzględniając powyższe, w ocenie organu odwoławczego, nie znajduje uzasadnienia wniosek strony o zawieszenie postępowania odwoławczego w niniejszej sprawie do czasu wydania orzeczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w przedmiocie wstrzymania wykonania orzeczenia nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2014 r. Zgodnie bowiem z przepisem art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie w sprawie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnieniem wstępnym, w rozumieniu tego przepisu, mogą być wyłącznie kwestie prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Wystąpienie zagadnienia wstępnego i brak jego rozstrzygnięcia wykluczać ma zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony merytoryczne zakończenie postępowania administracyjnego. Samo zatem stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji. Stąd wniosek o zawieszenie postępowania odwoławczego nie zasługuje na uwzględnienie. Organ pokreślił jednocześnie, iż sytuacja życiowa policjanta pozostaje bez wpływu na podjęte w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie, albowiem nie stanowi przesłanki w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji w związku z orzeczeniem kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Po uprawomocnieniu się orzeczenia dyscyplinarnego o zwolnieniu ze służby w Policji, przełożony właściwy w sprawach osobowych zobowiązany jest do niezwłocznego wykonania orzeczonej kary poprzez wydanie stosownego rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji. Sam natomiast zwrot "niezwłocznie" powoduje brak możliwości ustalania z funkcjonariuszem jakiegokolwiek terminu zwolnienia. Policjant winien bowiem zostać zwolniony ze służby bez zbędnej zwłoki, niezależnie od okoliczności, w tym jego stacji życiowej. Dlatego podnoszone przez stronę w odwołaniu argumenty w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie. Z tych powodów nie zasługują również na uwzględnienie inne argumenty strony zawarte w odwołaniu, a odnoszące się w szczególności do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, czy też nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W ocenie organu odwoławczego prawidłowo nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Po pierwsze bowiem obliguje do tego wskazany przepis art. 135o ust. 4 ustawy o Policji. Po wtóre natomiast w interesie służby, tożsamym z interesem społecznym leży niezwłoczne rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem, któremu wymierzono karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. Z. wniósł o: zawieszenie niniejszego postępowania na zasadzie przepisu art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnej w Warszawie, II Wydział Orzeczniczy, sygn. akt II SA/Wa 76/15, uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, - uchylenie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. w całości. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż złożył skargę na orzeczenie nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2014 r. w przedmiocie utrzymania w mocy orzeczenia Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] października 2014 r., uznające go za winnego przewinienia dyscyplinarnego oraz wymierzające mu karę wydalenia ze służby, która toczy się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, II Wydział Orzeczniczy pod sygnaturą II SA/Wa 76/15. Podkreślił, że kwestionuje zarówno swoje sprawstwo, jak i rodzaj wymierzonej kary dyscyplinarnej. W ocenie skarżącego w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania sądowadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., gdyż rozstrzygnięcie sprawy dotyczącej zwolnienia go ze służby uzależnione jest od wyniku postępowania w sprawie, w której zaskarżone zostało orzeczenie o wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Skoro podstawę zaskarżonej w sprawie decyzji - zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji - stanowiło właśnie to orzeczenie, to nie ulega wątpliwości, że wynik niniejszego postępowania zależy bezpośrednio od prawomocnego zakończenia tej sprawy. Tym samym koniecznym stał się wniosek o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia Sądu w tym przedmiecie. Skarżący nie godzi się bowiem z treścią orzeczenia o wydaleniu go ze służby. Ponadto skarżący podniósł, iż nie został zawiadomiony zarówno o wszczęciu, jak i zakończeniu postępowania administracyjnego, którego konsekwencją było wydanie rozkazu personalnego. Nie miał tym samym możliwości złożenia wniosków dowodowych oraz wypowiedzenia się, co zebranych dowodów. Powyższe uchybienie uniemożliwiło mu wypowiedzenie się, co do jego sytuacji życiowej, w jakiej się znajduje. Został bowiem pozbawiony jednego źródła utrzymania, nie ma wykształcenia umożliwiającego mu szybkie znalezienie innej pracy. On wiązał natomiast swoją przyszłość ze służbą w Policji, w tym celu rozpoczął studia związane z tym zawodem. W jego ocenie, okoliczności te winny być uwzględnione przy ustalania terminu zwolnienia go ze służby. Komendant [...] Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ ponownie podkreślił, iż prawomocne orzeczenie dyscyplinarne o wydaleniu ze służby stanowi obligatoryjną przesłankę zwolnienia policjanta ze służby. Podnoszone w skardze zarzuty dotyczące pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu nie mają zatem znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji. Orzeczona kara stanowi bowiem obligatoryjną przesłankę zwolnienia ze służby. Udział policjanta w postępowaniu dotyczącym zwolnienia ze służby poprzez składanie wniosków dowodowych oraz wypowiedzenie się co do zebranych dowodów nie mógł wiec mieć wpływu na rozstrzygnięcie. Brak jest też w ocenie organu przesłanek do uwzględnienia wniosku o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej orzeczenia dyscyplinarnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zaskarżona decyzja została bowiem wydana na podstawie orzeczenia ostatecznego. Natomiast w przypadku uchylenia orzeczenia dyscyplinarnego przez WSA w Warszawie zostanie wznowione postępowanie w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2015 r., wydanym na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zawiesił postępowanie sadowoadministracyjne w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania toczącego się przed tym Sądem pod sygn. akt II SA/Wa 76/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 lipca 2015 r., wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Wa 76/15, uchylił zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne Komendanta [...] Policji oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie dyscyplinarne organu I instancji oraz stwierdził, że zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne nie podlega wykonaniu w całości. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 9 października 2015 r. Postanowieniem z dnia 9 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podjął zawieszone postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie. Pełnomocnik skarżącego przy piśmie procesowym z dnia 16 listopada 2015 r. nadesłał do Sądu kopię orzeczenia nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] listopada 2015 r. o umorzeniu postępowania dyscyplinarnego przeciwko M. Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), policjanta zwalnia się ze służby w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Przepis ten nakłada na organ Policji, właściwy do wydania decyzji na podstawie art. 45 ustawy o Policji, obowiązek zwolnienia policjanta ze służby, w stosunku do którego zapadło prawomocne orzeczenie dyscyplinarne o wydaleniu ze służby. Tzw. decyzje kadrowe są jedynie obligatoryjnymi aktami wykonania kary dyscyplinarnej. Oznacza to, że wydanie na podstawie powołanego przepisu decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w Policji będzie zgodne z prawem w sytuacji, gdy prawomocne orzeczenie dyscyplinarne, wymierzające karę wydalenia ze służby, jest wolne od wad prawnych. W niniejszej sprawie zaskarżoną decyzję Komendanta [...] Policji oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. oparto na wydanym przez Komendanta [...] Policji (jako organ odwoławczy) prawomocnym orzeczeniu z dnia [...] listopada 2014 r. o wymierzeniu M. Z. kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby w Policji. Kontrola sądowa przedmiotowego orzeczenia dyscyplinarnego wykazała jednak, iż zostało ono podjęte z naruszeniem prawa. W związku z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 lipca 2015 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Wa 76/15 uchylił orzeczenie dyscyplinarne Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2014 r. oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie dyscyplinarne organu I instancji oraz stwierdził, że zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne nie podlega wykonaniu w całości. Wskazany wyrok uzyskał przymiot prawomocności od dnia 9 października 2015 r. Zgodnie z art. 170 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczenia prawomocne wiążą nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2015 r., który jest wiążący w niniejszej sprawie, spowodował wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczenia stanowiącego podstawę do wydania zaskarżonych decyzji w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Należy jednocześnie zaznaczyć, że po uprawomocnieniu się tego wyroku Komendant Rejonowy Policji [...] umorzył prowadzone przeciwko M. Z. postępowanie dyscyplinarne. Wprawdzie w dacie wydania przez Komendanta [...] Policji ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. o zwolnieniu M. Z. ze służby istniało prawomocne (w rozumieniu art. 135o ust. 1 ustawy o Policji) orzeczenie dyscyplinarne, wymierzające skarżącemu tę najsurowszą karę dyscyplinarną, to jednak oceniając prawidłowość zwolnienia ze służby w Policji nie można pominąć merytorycznej poprawności takiego orzeczenia. W zaistniałym stanie faktycznym, w wyniku wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego orzeczenia dyscyplinarnego o wydaleniu ze służby, doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Wystąpienie zaś którejkolwiek z przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego, określonych w art. 145 § 1 ust. 1 - 8 K.p.a., obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji. Stosownie bowiem do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.