II SA/Wa 1876/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Janusz Walawski (spr.), Sławomir Antoniuk, , Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego - oddala skargę - [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, na podstawie art. 104 Kpa w zw. z art. 75, art. 78, art. 83 ust. 5 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 603), w dniu [...] czerwca 2016 r. wydal decyzje nr [...], którą nie przyznał A. P. (zwanemu dalej skarżącym lub strażakiem) równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej (zwany dalej Komendantem PSP), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 81 pkt 2 i 3 i art. 78 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 603, z późn. zm.), w dniu [...] sierpnia 2016 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał, że w dniu 29 kwietnia 2016 r. strażak złożył oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Tymczasem z dołączonego do akt sprawy aktu notarialnego rep. A nr [...] wynika, że skarżący i jego żona w dniu [...] kwietnia 2016 r. nabyli lokal mieszkalny, który został im wydany już w dniu dokonania odbioru technicznego, czyli [...] marca 2016 r. Zatem na dzień złożenia wniosku, tj. 29 kwietnia 2016 r., strażak posiadał lokal mieszkalny w W. (miejscu pełnienia służby), którego powierzchnia mieszkalna była większa od przysługującej strażakowi. Organ odwoławczy podkreślił, że fakt posiadania przez strażaka lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby stanowi negatywną przesłankę do przyznania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. A. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] sierpnia 2016 r. zarzucając, że została ona wydana z naruszeniem następujących przepisów: 1. art. 78 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, poprzez błędne ustalenie, że skarżący nie spełnia warunków określonych tym przepisem, w związku z tym nie przysługuje mu równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego; 2. art. 7 i art. 77 § 1 Kpa, poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, gdyż organ odwoławczy nie ustalił, czy lokal posiadany przez niego odpowiada wymogom ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. W ocenie skarżącego sam fakt nabycia lokalu, który nie nadaje się do zamieszkania, nie może skutkować utratą prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, wobec czego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest jedynie sprawdzenie, czy zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz czy przy jej podejmowaniu nie zostały naruszone w sposób istotny przepisy postępowania administracyjnego. Natomiast stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 78 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowe Straży Pożarnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 603, z późn. zm.), strażakowi mianowanemu na stałe przysługuje równoważnik pieniężny, zwany dalej "równoważnikiem za brak lokalu mieszkalnego", jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 75, nie posiadają w miejscu pełnienia służby albo w miejscowości pobliskiej lokalu mieszkalnego lub domu na podstawie przysługującego im tytułu prawnego oraz nie zachodzi przypadek określony w art. 82 ust. 5. Z powołanego przepisu jednoznacznie zatem wynika, iż uprawnienie do uzyskania równoważnika pieniężnego przysługuje za brak lokalu mieszkalnego, ale tylko w przypadku, gdy strażak nie posiada takiego lokalu w miejscu pełnienia służby albo w miejscowości pobliskiej. Za miejscowość pobliską ustawodawca przyjmuje przy tym miejscowość, do której czas dojazdu publicznymi środkami transportu przewidziany w rozkładzie jazdy, łącznie z przesiadkami, nie przekracza w obie strony dwóch godzin, licząc od stacji (przystanku) najbliższej miejsca pełnienia służby do stacji (przystanku) najbliższej miejsca zamieszkania (art. 74 ust. 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej). Przepis określający prawo strażaka do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, umieszczony został w rozdziale 8 ustawy, zatytułowanym: "Mieszkania strażaków w służbie państwowej". Zatem wykładni tego przepisu należy dokonywać w kontekście uregulowań zawartych w rozdziale dotyczącym prawa do lokalu mieszkalnego. Zauważyć należy, że strażakowi mianowanemu na stałe przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem członków rodziny (...) (art. 74 ust. 1 ustawy), a przydzielany strażakowi lokal mieszkalny musi mieć odpowiednią powierzchnię mieszkalną - odpowiadającą przysługującym strażakowi normom zaludnienia; norma taka wynosi od 7-10 m2 powierzchni mieszkalnej, którą stanowi powierzchnia pokoi znajdujących się w lokalu mieszkalnym (art. 76 ust. 2 ustawy). Lokal taki powinien znajdować się w należytym stanie technicznym i sanitarnym, co wynika z art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy. Tak więc posiadanie "lokalu mieszkalnego lub domu", o jakim mowa w art. 78 ust. 1 ustawy o PSP dotyczy posiadania takiego lokalu lub domu, który ma odpowiednią powierzchnię mieszkalną, związaną z przysługującymi skarżącemu normami oraz znajduje się w odpowiednim stanie technicznym i sanitarnym. W przedmiotowej sprawie organ ustalił, że lokal mieszkalny, który posiada skarżący wraz z żoną znajduje się w miejscowości pobliskiej a jego powierzchnia mieszkalna odpowiada co najmniej przysługującej mu z mocy ustawy powierzchni mieszkalnej, przy uwzględnieniu jego stanu rodzinnego i obowiązujących norm powierzchni mieszkalnej. Organ ustalił również, że lokal nadaje się do użytkowania od 7 grudnia 2015 r., co wynika wprost z decyzji nr [...] wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] . Lokal mieszkalny, który został nabyty przez skarżącego i jego żonę został im wydany w dniu [...] marca 2016 r., po dokonaniu odbioru technicznego zgodnie z "Zakresem i standardami prac wykończeniowych lokali" będącym załącznikiem do umowy deweloperskiej na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 255). W rozpoznawanej sprawie skarżący konsekwentnie twierdzi, że lokal, który nabył znajduje się w tzw. stanie deweloperskim, a zatem faktycznie nie nadaje się do zamieszkania. Tymczasem z akt sprawy wynika, że lokal ten wymaga jedynie tzw. prac wykończeniowych, a te w ocenie Sądu zależne są od wyłącznej woli skarżącego i jego żony. W tej sytuacji nie można przyjąć, że przedmiotowy lokal mieszkalny nie nadaje się do zamieszkania. W związku z powyższym Sąd stwierdza, że organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów postępowania i nie naruszył art. 78 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, który stanowił podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.