II SA/Wa 1876/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi C. J. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego oddala skargę Zaskarżonym aktem - na podstawie art. 158 § 1 w zw. z 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." – po rozpoznaniu wniosku [...] C. J. zwanego dalej "Wnioskodawcą", o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, zwanego dalej "Szefem ABW" z [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie przeniesienia z dniem [...] maja 2016 r. na inne stanowisko służbowe z zachowaniem prawa do kwoty uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, odmówiono stwierdzenia nieważności danego rozkazu personalnego. W uzasadnieniu zaskarżonego aktu przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy: - Dyrektor Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (dalej "ABW") w [...], wnioskiem personalnym z [...] kwietnia 2016 r. wystąpił o przeniesienie z dniem [...] maja 2016 r. Wnioskodawcy ze stanowiska zastępcy naczelnika Wydziału [...] Delegatury ABW w 7 grupie uposażenia zasadniczego z dodatkiem służbowym 2.000 zł na stanowisko eksperta Wydziału [...] tej Delegatury w 7 grupie uposażenia zasadniczego z dodatkiem służbowym 1.500 zł, z zachowaniem prawa do kwoty uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku zastępcy naczelnika, zgodnie z art. 118 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz.U. z 2024 r. poz. 812), zwanej dalej "ustawą o ABW", - wskazani w protokole z rozmowy kadrowej z [...] kwietnia 2016 r. funkcjonariusze Delegatury ABW (w tym Dyrektor Delegatury ABW) poinformowali Wnioskodawcę o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego w przedmiocie przeniesienia na stanowisko eksperta Wydziału [...] Delegatury ABW; Wnioskodawcę zapoznano ponadto z wnioskiem personalnym oraz pouczono go o prawach strony w postępowaniu, - Szef ABW, na podstawie art. 50, 57 ust. 2 pkt 4, art. 118 ust. 1 i art. 119 ust. 1 pkt 2 ustawy o ABW oraz § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz.U. z 2019 r. poz. 1943 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, rozkazem personalnym z [...] kwietnia 2016 r., zwanym dalej "rozkazem personalnym" orzekł o przeniesieniu Wnioskodawcy ze stanowiska zastępcy naczelnika Wydziału [...] Delegatury ABW w [...] z dniem [...] maja 2016 r. na stanowisko eksperta Wydziału [...] Delegatury ABW w [...] w 7 grupie uposażenia zasadniczego z dodatkiem służbowym 1.500 zł, z zachowaniem prawa do kwoty uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku zastępcy naczelnika, do czasu uzyskania wyższej kwoty uposażenia według nowego stanowiska służbowego; w uzasadnieniu wskazano, że zakres zadań, które Wnioskodawca będzie wykonywał na nowym stanowisku służbowym, uzasadnia ustalenie na nowo wysokości dodatku służbowego; Wnioskodawca zapoznał się z przedmiotowym rozkazem personalnym, w przewidzianym terminie nie złożył wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak również nie złożył skargi do sądu administracyjnego; rozkaz personalny stał się ostateczny i prawomocny, - raportem z [...] czerwca 2023 r. Wnioskodawca wystąpił do Szefa ABW o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego, w trybie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności regulacji zawartych w art. 114 ust. 1 i 2, art. 115, 118 ust. 1 oraz art. 119 ustawy o ABW oraz § 3 ust. 4 i 6 rozporządzenia; przepisy te precyzyjnie określają przypadek, w którym dochodzi do obniżenia dodatku służbowego; z uzasadnienia rozkazu personalnego wynika natomiast, że przeniesienie na inne stanowisko i obniżenie wysokości dodatku służbowego uwarunkowano potrzebami organizacyjnymi i wynikało to ze zmiany koncepcji zrządzania; obniżenie dodatku służbowego do kwoty 1.500 zł - bez spełnienia określonych przesłanek - było działaniem rażąco wykraczającym poza ramy przyznanych Szefowi ABW uprawnień; na potwierdzenie przywołano wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 września 2022 r. o sygn. akt III OSK 2451/21 (dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"), w którym - analizując identyczne zagadnienie - wskazano, że przedstawiona funkcjonariuszowi propozycja obniżenia wysokości dodatku służbowego była sprzeczna z art. 118 ust. 1 ustawy o ABW - tym samym nieskuteczna względem strony skarżącej; związane z przyznawaniem dodatku służbowego przepisy o charakterze stałym jako wewnętrznie spójne i logiczne, wskazują sposób działania; w świetle art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483 ze zm.) oraz art. 6, 7 i 8 K.p.a., rozkaz personalny należy ocenić jako wydany z rażącym naruszeniem obowiązujących przepisów, co wywołało i nadal wywołuje negatywne skutki finansowe dotyczącego stosunku służbowego Wnioskodawcy w ABW, - zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jedną z przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji przez organ administracji publicznej jest jej wydanie bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu tego przepisu można mówić, gdy następuje wyraźne i niebudzące żadnych wątpliwości interpretacyjnych naruszenie przepisu prawa materialnego lub procesowego; przy tym nie może to być zwykłe, lecz kwalifikowane naruszenie, wywołujące ciężkie skutki w sferze stosunków materialno-prawnych; rażące naruszenie prawa zachodzi, gdy organ działał wbrew zakazowi lub nakazowi zawartemu w normie prawnej, a nie, gdy istnieje rozbieżności w jej interpretowaniu; kwalifikowane naruszenie przepisów prawa, zarówno materialnego, jak i procesowego występuje, gdy w niebudzącym żadnych wątpliwości stanie prawnym wydaje się decyzję, której rozstrzygnięcie stanowi negację tych przepisów; o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który naruszono oraz skutki, które wywołuje decyzja; oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa, stanowiącym jego podstawę; skutki społeczno-gospodarcze mogą być traktowane jako kryterium kwalifikowania naruszenia prawa jako rażącego, jednakże przede wszystkim należy stwierdzić naruszenie prawa i dopiero ocenić je jako rażące przez pryzmat skutków prawnych wywołanych przez wadliwą decyzję (tak: wyrok o sygn. akt III SA/Kr 350/22, dostępny w CBOSA), - stwierdzenie nieważności decyzji, będące nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego, którego przesłanki zastosowania enumeratywnie wymieniono w art. 156 § 1 K.p.a., jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 K.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, ma jedynie uprawnienia kasacyjne, tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy - będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym; oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym – odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym – nie można rozpatrywać sprawy co do istoty; przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja, a nie sprawa; w postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako kasacyjny, - wyeliminowanie ostatecznej decyzji administracyjnej w oparciu o przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. przesłankę rażącego naruszenia prawa powinno następować tylko w okolicznościach bezspornych; rażące naruszenie prawa musi być stwierdzone w sposób oczywisty i nie może podlegać jakimkolwiek wątpliwościom; nie jest dopuszczalne opieranie się w tym zakresie na okolicznościach ocennych; do stwierdzenia nieważności może dojść wyłącznie z przyczyn określonych w wyczerpującym katalogu określonym w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. i to z wyłączeniem wykładni rozszerzającej, a nie z powodu każdej, nawet niewielkiej wadliwości (tak: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz" Wyd. 8, C.H. Beck Warszawa 2006, str. 729); zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. nieważna jest decyzja wydana z rażącym naruszeniem prawa; takie (rażące) naruszenie prawa zachodzi, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona, stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub znacznej części (tak: j.w. B. Adamiak, J. Borkowski str. 746); "rażące naruszenie prawa" to naruszenie wyraźnej, niebudzącej wątpliwości normy prawa materialnego lub normy prawa procesowego (tak: wyrok NSA o sygn. III OSK 1310/21, dostępny w CBOSA), - z uwagi na fakt, że stosunek służbowy funkcjonariusza ABW jest administracyjnoprawnym, zaś rozkaz personalny o przeniesieniu na określone stanowisko służbowe jest decyzją administracyjną, podlega on regulacjom zawartym w K.p.a.; wszelkie natomiast kwestie związane ze służbą w ABW regulują przepisy pragmatyczne, zwłaszcza ustawa o ABW, - zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy o ABW Szef ABW jest właściwy do przyjmowania do służby w Agencji, mianowania funkcjonariuszy na stanowiska służbowe oraz ich przenoszenia, delegowania, oddelegowania, zwalniania i odwoływania ze stanowisk służbowych, zawieszania i uchylania zawieszenia w czynnościach służbowych, zwalniania ze służby oraz stwierdzania wygaśnięcia stosunku służbowego; w myśl art. 57 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW, funkcjonariusza można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na równorzędne stanowisko służbowe, - ewentualne niedogodności związane z przeniesieniem funkcjonariusza ABW na niższe stanowisko służbowe niweluje art. 118 ust. 1 ustawy o ABW; ma on charakter gwarancyjny; przepis ten - jak również inne przepisy ustawy pragmatycznej lub aktów wykonawczych - nie zakazują zmniejszenia poszczególnych składników uposażenia, gwarantuje on natomiast, że bez względu na wysokość ustalonych nowych składników uposażenia funkcjonariusz będzie otrzymywał taką samą kwotę świadczenia jak na wyższym stanowisku, - trudno doszukać się w jaki sposób Szef ABW mógłby - wydając rozkaz personalny - naruszyć normy prawne zawarte w przytoczonych powyżej przepisach; przeniesienie Wnioskodawcy na niższe stanowisko służbowe wiązało się z określeniem dla niego nowego zakresu obowiązków; obligowało to - zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia - do ustalenia kwoty dodatku służbowego w wysokości właściwej na zaproponowanym, niższym stanowisku służbowym, przy uwzględnieniu kwalifikacji zawodowych, - w świetle art. 121 ust. 1 ustawy o ABW obligatoryjnie należało dokonać oceny co do wysokości dodatku służbowego Wnioskodawcy na zaproponowanym, niższym, stanowisku służbowym; zmiana uposażenia funkcjonariusza następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę; taką okolicznością jest przeniesienie funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe – w trybie art. 57 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW – z którym wiąże się inny zakres obowiązków; uwzględniając planowany zakres obowiązków oraz kwalifikacje zawodowe Wnioskodawcy, ustalono dla niego dodatek służbowy w wysokości 1.500 zł; przy tym - po zapoznaniu się z rozkazem personalnym - nie skorzystał on z przysługujących mu środków odwoławczych, - nie sposób zgodzić się z Wnioskodawcą, że sprawa o sygn. akt III OSK 2451/21, dotyczy identycznego zagadnienia jak rozpatrywane; wyrok ten wydano w postępowaniu o innym stanie faktycznym – dotyczył propozycji przyjęcia określonego stanowiska służbowego przez funkcjonariusza, pozostającego w dyspozycji Szefa ABW na podstawie art. 54 ust. 3 ustawy o ABW oraz zwolnienia ze służby w ABW; jak wskazano, kwestia dotycząca propozycji obniżenia wysokości dodatku służbowego była wyłączona z rozważań w tej sprawie, - w powyższym orzeczeniu posłużono się sformułowaniem "obniżenie dodatku służbowego"; w § 3 ust. 6 rozporządzenia określono przypadek obniżenia dodatku służbowego - stwierdzenie w opinii służbowej niewywiązywania się przez funkcjonariusza z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku; Wnioskodawca błędnie w swoim raporcie z [...] czerwca 2023 r. posłużył się sformułowaniem o "obniżeniu" jego dodatku służbowego; w przypadku przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe nie następuje obniżenie dodatku służbowego w rozumieniu przepisów danego rozporządzenia; określa się jedynie jego wysokości na nowo i adekwatnie - wobec zakresu obowiązków służbowych, które będą wykonywane przez funkcjonariusza na proponowanym stanowisku służbowym, wskazywano to w uzasadnieniu rozkazu personalnego; tym samym, nie występuje w niniejszej sprawie sytuacja, o której mowa w § 3 ust. 6 rozporządzenia; właściwą normą, którą należało zastosować był § 3 ust. 2 danego aktu, - zarzut Wnioskodawcy - dotyczący negatywnych skutków, jakie wywołał rozkaz personalny w sferze finansowej - jest bezzasadny; zastosowano bowiem wobec niego przepis o charakterze gwarancyjnym - art. 118 ust. 1 ustawy o ABW, - w konkluzji uznano, że wniosek o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nie zasługuje na uwzględnienie; Szef ABW w całości zrealizował ciążące na nim obowiązki, związane z przeniesieniem Wnioskodawcy na niższe stanowisko służbowe; oparł swoje rozstrzygnięcie na właściwej podstawie prawnej; naruszenia prawa z całą pewnością nie stanowi określenie nowej wysokości dodatku służbowego, którą ustalono m.in. z uwzględnieniem planowanego zakresu obowiązków oraz kwalifikacji zawodowych; nie może być zatem mowy nie tylko o rażącym naruszeniu prawa, o którym stanowi art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., ale i o naruszeniu prawa w ogóle. W skardze, zarzucono działanie organu z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności art. 57 ust. 2 pkt 4, art. 114 ust. 1 i 2, art. 115, art. 118 ust. 1, art. 119 i art. 121 ust. 1 ustawy o ABW oraz § 3 ust. 1, 2, 4 i 6 rozporządzenia, poprzez dokonanie wykładni rozszerzającej wymienionych przepisów. Podniesiono ponadto rażące naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: - art. 6 K.p.a. poprzez pominięcie zasady działania na podstawie przepisów prawa, - art. 7 K.p.a. poprzez pominięcie zasady stania na straży praworządności oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także poprzez nie podjęcie z urzędu kontroli w pełni w zakresie podnoszonych wad rozkazu personalnego - wynikających z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., - art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób rażąco naruszający zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej, - art. 11 K.p.a. poprzez zastosowanie rażąco sprzecznych z obowiązującym prawem, nielogicznych, niekonsekwentnych i stwarzających pozór legalizmu wywodów prawnych w zakresie kwestionowanych działań podejmowanych przez Szefa ABW, - art. 80 K.p.a. poprzez brak swobodnej, rzetelnej oceny czy kwestionowany rozkaz personalny wydano w warunkach art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. - z rażącym naruszeniem prawa, - art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 K.p.a. przez rażąco błędne uzasadnienie prawne zaskarżonego rozkazu w zakresie przepisów, normujących zasady dotyczące przyznawania, podwyższania i obniżania dodatków służbowych na czas nieokreślony. Wobec tak sformułowanych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego aktu. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.). Sąd zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w zakresie aby konieczne było jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Trafna jest argumentacja organu administracji, gdy chodzi o prawne i faktyczne uwarunkowania sprawy, w tym powołano stosowne poglądy judykatury, w kwestii obowiązku wąskiego rozumienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Z uwagi na uprzednie pełne przytoczenie, ponowne jej powtarzanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną. W kontekście takich - wąskich - ram instytucji stwierdzenia nieważności decyzji organ trafnie skonstatował brak ku temu przesłanek, choć orzeczenie w pewnym zakresie wadliwie uzasadnił - o czym w dalszej części uzasadnienia. W rozpoznawanej sprawie są poza sporem okoliczności faktyczne w kontekście jej istotnych uwarunkowań - wydanie ostatecznej decyzji - rozkazu personalnego o przeniesieniu Wnioskodawcy na niższe stanowisko służbowe przy określeniu niższego niż wcześniej dodatku służbowego, z przywołaniem konkretnych okoliczności w uzasadnieniu oraz żądanie Wnioskodawcy – stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia Szefa ABW, które jest prawomocne w myśl art. 16 § 3 K.p.a.. Odnosząc się do stanowiska zawartego w skardze należy wyjaśnić, że przywołane w niej orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt III OSK 2451/21 zapadło w odmiennym od analizowanego stanie faktycznym, a mianowicie obejmującym propozycję przyjęcia określonego stanowiska służbowego przez pozostającego w dyspozycji Szefa ABW funkcjonariusza - w sprawie zakończonej ostateczną decyzją rozstrzygającą o zwolnieniu ze służby w ABW. Sąd stwierdził, że z rozważań wyłączeniu podlega niewyrażenie zgody na zmianę wysokości dodatku służbowego, oceniając jednocześnie propozycję organu w tym zakresie za sprzeczną z art. 118 ust. 1 ustawy o ABW. Ocena ta dotyczyła innej procedury, a przy tym nie formułowano jej w kontekście pojęcia "rażącego naruszenia prawa". Stanowisko zajęte zatem w uzasadnieniu zapadłego w tej sprawie wyroku, jest irrelewantne dla oceny zaskarżonego w niniejszej sprawie orzeczenia Szefa ABW. Wedla stanowiska organu - wobec przeniesienia Wnioskodawcy na niższe stanowisko służbowe - nie nastąpiło obniżenie dodatku służbowego, na podstawie § 3 ust. 6 rozporządzenia. Określono bowiem na nowo jego wysokość - adekwatnie do zakresu obowiązków służbowych na nowym stanowisku, uwzględniającym kwalifikacje zawodowe Wnioskodawcy. Dokonano tego w oparciu o art. 121 ust. 1 ustawy o ABW oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia. W konsekwencji przyznano Wnioskodawcy dodatek służbowy z uwzględnieniem planowanego zakresu obowiązków oraz posiadanych przez niego kwalifikacji zawodowych - w niższej niż przed zmianą stanowiska wysokości – przy zachowaniu prawa do kwoty uposażanie zasadniczego, pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku zastępcy naczelnika - do czasu uzyskania wyższej kwoty uposażenia według nowego stanowiska służbowego. Rozstrzygnięcia tego Wnioskodawca nie zanegował, nie skorzystał bowiem na danym etapie postępowania z przysługujących mu środków odwoławczych. Z kolei próbę wzruszenia wydanego przez Szefa ABW rozkazu personalnego, w tzw. trybie nadzorczym, uznać należy za nieskuteczną i pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, skoro wydano go w możliwy - powołanymi wyżej przepisami ustawy o ABW oraz rozporządzenia - sposób, zaś Wnioskodawca nie skorzystał z podważenia rozstrzygnięcia wydanego w danym przedmiocie, w trybie zwykłym, umożliwiającym ponowne rozpatrzenie jego sprawy co do meritum, w tym wobec alternatywnego rozumienia reguł materialnoprawnych. Podnoszony przez Wnioskodawcę zarzut rażącego naruszenia prawa towarzyszący, w jego ocenie, wydaniu rozkazu personalnego, nie mógł być uwzględniony. Szef ABW oparł bowiem swoje rozstrzygnięcie w danym zakresie na stosownej podstawie prawnej, wobec czego nie sposób stwierdzić, by rozkaz personalny nosił cechy naruszenia prawa, w jego kwalifikowanej postaci. Dokonaną przez organ interpretację powołanych w rozkazie personalnym przepisów nie można uznać za rażące naruszenie prawa. Jest ona bowiem dopuszczalna w ramach brzmienia przepisów - przy zastosowaniu wykładni językowej i logicznej. Trafnie podnosi Wnioskodawca, że w stosownych regulacjach materialnoprawnych nie opisano wprost przypadku modyfikacji wysokości dodatku służbowego (w tym jego obniżenia) wobec zmiany stanowiska służbowego. Jednak - wobec wyrażenia wprost zasady powiązania jego wysokości, w szczególności ze sposobem wywiązywania się z obowiązków służbowych, zakresem tych obowiązków, zajmowanych stanowiskiem oraz posiadanymi kwalifikacjami zawodowymi (§ 3 ust. 2 rozporządzenia) - nie sposób uznać za rażące naruszenie prawa jego rozumienie w ten sposób, że zmiana stanowiska automatycznie skutkować może (lub wręcz musi) określeniem nowej wysokości dodatku. Nie uchybia to w sposób oczywisty regule zachowania prawa do uposażenia - wyrażonej w art. 118 ust. 1 ustawy o ABW. Wykracza przy tym poza granice niniejszej sprawy ocena, czy przyjęte przez organ rozumienie przepisów jest trafne. Przedmiotem sprawy jest bowiem wyłącznie, czy określone orzeczenie - rozkaz personalny - wydano z rażącym naruszeniem prawa. Sama wypowiedź organu, co do zastosowania właściwej wykładni przepisów (w uzasadnieniu skarżonego aktu), nie dotyczy meritum tej sprawy. Uchybienie to - co do powinności właściwego uzasadnienia (wskazania tam wyłącznie kwestii istotnych) - nie może mieć jednak żadnego znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy. Reasumując, wobec treści wniosku ani też z urzędu organ nie ujawnił występowania okoliczności przemawiających ze stwierdzeniem nieważności rozkazu personalnego w granicach przewidzianych art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Uzasadniało to wydanie decyzji odmownej. W istocie żądanie dotyczyło ponownego rozpoznanie sprawy w kontekście tych samych jej istotnych uwarunkowań, Wnioskodawca zakwestionował bowiem prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego w postępowaniu pierwotnym. Nie mogło być to uwzględnione w granicach możliwości procedowania w myśl art. 156 K.p.a.. W tej sytuacji Sąd nie dostrzegł - w świetle argumentacji skargi ani z urzędu - wad w zaskarżonym akcie, które przemawiałyby za jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Nie zachodziły przesłanki stwierdzenia nieważności tego rozkazu, wyznaczone art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., wobec regulacji szczególnych, dotyczących przyznawania dodatku służbowego w związku z przeniesieniem Wnioskodawcy na inne stanowisko. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez Szefa ABW przepisów prawa procesowego, a także mając na uwadze poczynione powyżej uwagi, nie sposób doszukać się, w jaki sposób Szef ABW wydając zaskarżony akt mógł im uchybić. Rozstrzygał wszak wyłącznie w zakresie istnienia - w dacie wydania rozkazu personalnego - przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a., nie zaś o istocie będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym sprawy. Zarzuty naruszenia norm proceduralnych koncentrują się zaś na tych aspektach postępowania, które poprzedzały rozstrzygnięcie sprawy co do meritum. Wobec ich sformułowania i uzasadnienia, nie mogły odnieść zamierzonego przez Wnioskodawcę skutku w postaci wzruszenia zaskarżonego aktu, gdyż w istocie dotyczyły podejmowanych przez Szefa ABW czynności w sprawie zakończonej rozkazem personalnym, nie zaś ustaleń towarzyszących wydaniu aktu objętego niniejszą skargą. Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.