II SA/Wa 1878/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2025 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę Decyzją z [...] lipca 2024 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej także jako "organ I instancji" lub "WITD") działając na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902) - dalej jako "u.d.i.p." lub "ustawa o dostępie do informacji publicznej" oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572) - dalej "k.p.a.", po ponownym rozpatrzeniu wniosku z [...] grudnia 2023 r. O. J. i D. W. (dalej jako "wnioskodawczynie") o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1. Wysokości przyznanych podwyżek wynagrodzeń pracowników zatrudnionych w Wojewódzkim Inspektoracie Transportu Drogowego w [...] z podziałem na zajmowane stanowiska i okresy w których zostały przyznane w okresie od [...].01.2023 r. do [...].12.2023 r. 2. Wysokości przyznanych i wypłaconych w okresie od [...].01.2023 r. do [...].12.2023 r. dodatków zadaniowych, dodatków specjalnych, premii, premii stałych, premii specjalnych pracownikom zatrudnionym w Wojewódzkim Inspektoracie Transportu Drogowego w [...] z podziałem na zajmowane stanowiska oraz podziałem na miesiące. 3. Wysokości przyznanych i wypłaconych w okresie od [...].01.2023 r. do [...].12.2023 r. nagród, nagród specjalnych, pracownikom zatrudnionym w Wojewódzkim Inspektoracie Transportu Drogowego w [...] z podziałem na zajmowane stanowiska oraz podziałem na miesiące. 4. Wysokości wynagrodzeń na dzień [...].12.2023 r. pracowników zatrudnionych w Wojewódzkim Inspektoracie Transportu Drogowego w [...] z podziałem na zajmowane stanowiska. 5. Wysokości mnożników na dzień [...].12.2023 r. pracowników zatrudnionych w Wojewódzkim Inspektoracie Transportu Drogowego w [...] z podziałem na zajmowane stanowiska. 6. Informacji wskazujących na udzielenie awansów pracownikom zatrudnionym w Wojewódzkim Inspektoracie Transportu Drogowego w [...] ze wskazaniem z jakiego stanowiska na jakie dany pracownik został awansowany oraz z podziałem na miesiące w których awanse zostały przyznane w okresie od [...].01.2023 r. do [...].12.2023 r. 7. Ilości prowadzonych i trwających postępowań dyscyplinarnych w stosunku do pracowników zatrudnionych w Wojewódzkim Inspektoracie Transportu Drogowego w [...]w okresie od [...].01.2023 r. do [...].12.2023 r. 8. Ilości nałożonych na pracowników zatrudnionych w Wojewódzkim Inspektoracie Transportu Drogowego w [...] kar wynikających z przepisów ustawy o służbie cywilnej oraz Kodeksu pracy (w tym pisemnych i ustnych) w okresie od [...].01.2023 r. do [...].12.2023 r. 9. Informacji o sposobie zakończenia prowadzonych postępowań dyscyplinarnych. 10. Informacji dotyczącej ilości rozwiązanych stosunków pracy z pracownikami Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...] z podziałem na stanowiska i miesiące w których rozwiązano stosunek pracy z danym pracownikiem w okresie od [...].01.2023 r. do [...].12.2023 r. 11. Informacji o nowo zatrudnionych pracownikach w Wojewódzkim Inspektoracie Transportu Drogowego z podziałem na stanowiska i wydziały do których zostały zatrudnione oraz z podziałem na miesiące zatrudnienia w okresie od [...].01.2023 r. do [...].12.2023 r. odmówił w całości żądanej informacji publicznej w zakresie wskazanym w ww. wniosku. W uzasadnieniu organ I instancji w pierwszej kolejności przedstawił dotychczasowy stan faktyczny sprawy. Wskazał, że [...] lutego 2024 r. została wydana decyzja nr [...], w której WITD odmówił w całości udostępnienia informacji publicznej z wniosku z [...] grudnia 2023 r. w zakresie w nim wskazanym. W wyniku złożonego przez wnioskodawczynie odwołania od ww. rozstrzygnięcia, decyzją z [...] kwietnia 2024 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił w całości decyzję organu I instancji z [...] lutego 2024 r. w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej wskazanej we wniosku z [...] grudnia 2023 r. W toku postępowania II instancji Główny Inspektor Transportu Drogowego działający jako organ odwoławczy, stwierdził bowiem wady decyzji I instancji skutkujące koniecznością jej uchylenia i przekazał wniosek do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W dniu [...] maja 2024 r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, została wydana decyzja nr [...], w której organ I instancji ponownie odmówił w całości udostępnienia informacji publicznej z wniosku z [...] grudnia 2023 r. w zakresie w nim wskazanym. Wnioskodawczynie złożyły odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego od ww. decyzji. Decyzją z [...] czerwca 2024 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił w całości decyzję organu I instancji z [...] maja 2024 r. Wydając ww. decyzję organ II instancji zważył, że WITD zaniechał zebrania i rozważenia całego materiału dowodowego niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy, w tym faktów znanych organowi z urzędu. Organ odwoławczy stwierdził przy tym, że w myśl dominującej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, informacje dotyczące wynagrodzenia pracownika mają charakter informacji prostych, gdyż zestawienia kwot wynagrodzeń dla poszczególnych pracowników są sporządzane dla celów płacowych co miesiąc. Jedynie konieczność sporządzenia informacji według kryteriów podanych przez wnioskodawcę może spowodować zakwalifikowanie informacji jako przetworzonej. WITD po ponownym rozpatrzeniu wniosku zauważył, że w piśmie z [...] stycznia 2024 r. została zawarta informacja, iż żądana informacja przedstawiona we wniosku z [...] grudnia 2023 r. stanowi informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z tym, wnioskodawczynie zostały wezwane w ciągu 7 dni o wykazanie przesłanki szczególnego interesu publicznego w celu uzyskania informacji publicznej mającej charakter informacji przetworzonej oraz złożenia wyjaśnień w jaki sposób uzyskane informacje zamierzają wykorzystać dla ochrony tego interesu lub poprawy funkcjonowania organów administracji publicznej pod rygorem odmowy udostępnienia informacji publicznej. W dniu [...] stycznia 2024 r. wpłynęło do organu I instancji pismo, w którym wnioskodawczynie wskazały, że "Z ostrożności procesowej jako interes publiczny wskazujemy zbadanie praworządności organu będącego służbą publiczną, a mianowicie czy organ działał w granicach kompetencji przyznanych mu przez normy prawne czy działał zgodnie z celami społeczeństwa poprzez spełnienie wymogów sprawiedliwości, oraz czy zostały spełnione gwarancje praworządności (personalne i instytucjonalne) oraz weryfikacja czy organ w sposób gospodarny wydatkował środki budżetu państwa. Uzyskane informacje zostaną natomiast wykorzystane m.in.: przez organizacje społeczne czuwające nad praworządnością organów publicznych." Organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskodawczynie - pomimo wezwania - nie wykazały jednak przesłanki szczególnej istotności interesu publicznego w uzyskaniu tej informacji. W tym zaś stanie rzeczy koniecznym stało się wydanie decyzji odmownej na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wnioskodawczynie powinny wykazać, że informacje które zamierzają uzyskać, nie dotyczą wyłącznie ich interesu, że działają w interesie publicznym, a sprawa o której chcą zostać poinformowane ma szczególne znaczenie dla funkcjonowania odpowiedniego szczebla organów administracji państwowej. Takich argumentów wnioskodawczynie jednak nie przedstawiły. Po raz kolejny analizując złożony wniosek z [...] grudnia 2023 r. organ I instancji doszedł do ponownego przekonania, że informacja publiczna, której udostępnienia domagają się wnioskodawczynie ma charakter informacji przetworzonej. WITD nie dysponuje bowiem gotowym dokumentem zawierającym żądane we wniosku informacje. Nie posiada również tak skonfigurowanego systemu informatycznego, który zawierałby wszystkie żądane informacje, a zatem nie ma możliwości automatycznego wygenerowania informacji objętych wnioskiem. Nie wystarczyłoby zanonimizowanie listy płac pod kątem ochrony danych osobowych, gdyż lista płac nie zawiera stanowiska zajmowanego przez danego pracownika, ani wysokości mnożników. Nie ma więc racji organ II instancji, że zanonimizowanie listy płac pod kątem ochrony danych osobowych jest czynnością wystarczającą, aby zakwalifikować informację publiczną jako prostą. Uwzględnienie tak skonstruowanego wniosku wymagałoby zatem nie tylko zwykłych czynności technicznych, lecz nakładu pracy związanego z koniecznością analizy dokumentów, czynności związanych z ich przeglądaniem i dostosowaniem do przedmiotu żądania oraz wykreowania nowej informacji w postaci zestawienia, którego organ I instancji nie posiada w swojej dokumentacji. W realiach niniejszej sprawy WITD stwierdził, że przygotowanie żądanej informacji publicznej wymaga podjęcia bardzo wielu pracochłonnych czynności, wykraczających poza zwykłą działalność, selekcji i analizy dokumentów, akt osobowych, aby następnie dokonać stosownego zestawienia. Informacje, których udostępnienia domagają się wnioskodawczynie nie były gromadzone według kryteriów wskazanych we wniosku z [...] grudnia 2023 r. Żądana informacja publiczna wiązała się z koniecznością wytworzenia jakościowo nowej informacji, dotychczas nieistniejącej w przyjętej ostatecznej treści i postaci. Z uwagi na powyższe, organ I instancji wskazał, że na okres przygotowania żądanej informacji publicznej zgodnie ww. wnioskiem, musiałby oddelegować 3 pracowników, którzy zajmowaliby się tylko i wyłącznie sporządzeniem żądanych informacji, co zakłóciłoby normalny tok pracy jednostki i utrudniło wykonywanie przypisanych danemu pracownikowi zadań. Organ I instancji wyjaśnił, że do systemu kadrowego i płacowego mają uprawnienia 3 pracowników: główny księgowy, zastępca głównego księgowego, specjalista ds. kadr. Nadanie uprawnień innym pracownikom naraziłoby WITD na dodatkowe koszty nałożone przez dostawcę oprogramowania. Natomiast uprawnienia do wglądu w akta osobowe posiada tylko specjalista ds. kadr. Szacowany czas przygotowania żądanej informacji publicznej przekroczyłby 15 dni roboczych. Główny księgowy i zastępca głównego księgowego realizują wiele złożonych zadań, pod presją obowiązujących terminów, w warunkach znaczącego obciążenia pracą, rozliczają wydatki i dochody, regulują zobowiązania oraz bieżąco przekazują należności w terminach zgodnych z ustawą do Ministerstwa Finansów, Głównego Inspektora Transportu Drogowego, Funduszu Rozwoju Przewozów Autobusowych, zarządców dróg oraz innym dysponentom części budżetowych. Wymaga to dużego poziomu zaangażowania i bardzo wielu codziennych pracochłonnych czynności, celem poprawnego wykonywania zakresu obowiązków. Oprócz tego sporządzanie miesięcznych, kwartalnych, rocznych sprawozdań do [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...], w tym: [...], [...], [...], [...], [...], [...], comiesięcznych informacji opisowych, sprawozdania finansowego, jak również sprawozdań GUS, uniemożliwiło oddelegowanie ww. pracowników do pracowania tylko i wyłącznie nad żądaną informacją publiczną. Ww. pracownicy mogliby poświęcić 1 godzinę co trzeci dzień na przygotowywanie żądanych informacji zawartych we wniosku. Specjalista ds. kadr jest pracownikiem z orzeczeniem o niepełnosprawności. Pracuje 7 godzin dziennie i nie ma zastępcy. Do szczegółowych zadań ww. pracownika należy m.in.: zakładanie akt pracowników; przygotowywanie umów o pracę; przygotowywanie umów cywilnoprawnych; przygotowywanie kart ewidencji czasu pracy; obliczanie wysokości wynagrodzeń; obliczanie wysokości wynagrodzenia należnego za okres urlopu; rejestrowanie zwolnień lekarskich, prawidłowe rozdzielanie premii/nagród regulaminowych, uznaniowych i świątecznych; tworzenie kalendarza urlopów; przyjmowanie wniosków urlopowych; współpraca z [...] Urzędem Wojewódzkim, Urzędem Skarbowym, Zakładem Ubezpieczeń Społecznych, GITD, GUS oraz z pozostałymi urzędami w zależności od potrzeb; prowadzenie spraw z zakresu dokumentacji badań lekarskich i psychologicznych pracowników WITD oraz współpraca ze służbą BHP w zakresie szkoleń pracowników Inspektoratu w celu zapewnienia realizacji norm prawa dotyczących bezpieczeństwa i zdrowia pracowników; przygotowywanie wypowiedzeń; przygotowywanie świadectw pracy; sporządzanie listów polecających; archiwizowanie dokumentów. Ww. pracownik mógłby poświęcić 1 godzinę co czwarty dzień na przygotowywanie żądanych informacji zawartych we wniosku. Organ I instancji wskazał, że WITD jest jednostką budżetową wchodzącą w skład rządowej administracji zespolonej w województwie [...], podlegającą zwierzchnictwu Wojewody [...]. Tym samym niedopuszczalne jest działanie organów władzy publicznej bez podstawy prawnej albo wykraczające poza jej granice. Wydatkowanie środków publicznych przez WITD podlega szczegółowej kontroli organu zwierzchniego. W konkluzji swojego rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, że analiza dotychczasowego orzecznictwa sądowego daje podstawę do odkodowania swojego rodzaju opisowej definicji tego pojęcia stanowiącej wynik wykładni art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. WITD przytoczył przy tym orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyniku wniesionego przez wnioskodawczynie w piśmie z [...] sierpnia 2024 r. odwołania od ww. rozstrzygnięcia, Główny Inspektorat Transportu Drogowego (dalej jako "GITD" lub "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 1 i 2 k.p.a. oraz w związku z art. 2 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 i 2 "u.d.i.p."), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił w pierwszej kolejności stan faktyczny sprawy. Następnie przytoczył treść art. 1 ust. 1, art. 2 i art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zauważył, że zgodnie z ostatnim z ww. przepisów prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje m.in. uprawnienia do "uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego". To daje zaś podstawę do wyróżnienia dwóch kategorii informacji publicznej: "informacji przetworzonej" wyraźnie wzmiankowanej w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz, konstruowanej niejako w opozycji do niej, "informacji prostej". Tylko udostępnienie informacji publicznej, należącej do pierwszej z wymienionych kategorii, zostało uwarunkowane przez ustawodawcę dodatkowym kryterium, tj. wykazania istotności dla interesu publicznego w jej uzyskaniu przez wnioskodawcę. Natomiast dostęp do informacji prostej pozostaje nieskrępowany w tym sensie, że podlega ogólnej regule, zawartej w art. 2 ust. 2 u.d.i.p. GITD wyjaśnił, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym pod pojęciem informacji przetworzonej rozumie się informację publiczną opracowaną przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych. Innymi słowy jest to informacja przygotowana specjalnie dla wnioskodawcy, w oparciu o wskazane przez niego kryteria (tak m. in. wyrok NSA z 20 kwietnia 2021 r., sygn. III OSK 730/21). Ocena, czy informacja publiczna ma postać "przetworzoną" w ww. rozumieniu, musi być dokonana w sposób zindywidualizowany w tym sensie, że powinna uwzględniać uwarunkowania konkretnej sprawy, zainicjowanej wnioskiem o udzielenie tej informacji. Nie można odrywać się od treści wniosku, w szczególności od tego, jaka jest ilość żądanych danych, w jakiej formie informacja ma być udzielona oraz czego ma dotyczyć. Okoliczności te wpływają przecież na to, jakie działania musi podjąć organ, by uczynić zadość wnioskowi. Ma to z kolei decydujące znaczenie dla stwierdzenia, czy dochodzi do udzielenia informacji przetworzonej, czy też nie (wyrok NSA z 27 maja 2020 r., sygn. I OSK 1703/19). Dodatkowo to na organie odmawiającym udzielenia dostępu do informacji publicznej przetworzonej ciąży obowiązek odpowiedniego, odnoszącego się do specyfiki sprawy, uzasadnienia zajętego stanowiska, i to organ winien wykazać, jaki nakład środków i pracy, zestawień, porównań oraz analiz uzasadnia uznanie tej informacji za przetworzoną. Następnie GITD zauważył, że organ I instancji, w uzasadnieniu swojej decyzji z [...] lipca 2024 r. nr [...], wskazał, że nie dysponuje gotowym dokumentem zawierającym żądane we wniosku informacje oraz nie posiada tak skonfigurowanego systemu informatycznego, który zawierałby wszystkie żądane informacje. WITD wskazał również, że nie wystarczy zanonimizowanie listy płac pod kątem ochrony danych osobowych, gdyż lista płac nie zawiera stanowiska zajmowanego przez danego pracownika, ani wysokości mnożników. Uwzględnienie zaś żądań wnioskodawczyń wymagałoby nie tylko zwykłych czynności technicznych, lecz nakładu pracy związanego z koniecznością analizy dokumentów, czynności związanych z ich przeglądaniem i dostosowaniem. Organ I instancji wyjaśnił również, że informacje, których udostępnienia domagają się wnioskodawczynie nie były gromadzone według kryteriów wskazanych we wniosku z [...] grudnia 2023 r. Żądana informacja publiczna wiąże się z koniecznością wytworzenia jakościowo nowej informacji, dotychczas nieistniejącej w przyjętej ostatecznej treści i postaci. Szczegółowo opisał czynności oraz czas jaki pracownicy musieliby przeznaczyć na przygotowanie wnioskowanych informacji, uwierzytelniając tym samym pogląd, że przygotowanie żądanych informacji zakłóciłoby normalny bieg pracy urzędu. Ponadto wskazał, że WITD jako jednostka budżetowa wchodząca w skład rządowej administracji zespolonej w województwie [...], podlega zwierzchnictwu Wojewody [...]. Tym samym niedopuszczalne jest działanie organów władzy publicznej bez podstawy prawnej albo wykraczające poza jej granice a wydatkowanie środków publicznych podlega szczegółowej kontroli organu zwierzchniego. W związku z powyższym, organ odwoławczy uznał, że zarzuty wnioskodawczyń odnoszące się do naruszenia ich praw wskazanych w odwołaniu nie są uzasadnione. WITD bowiem szeroko i dokładnie objaśnił, że żądana przez wnioskodawczynie informacja nosi znamiona informacji przetworzonej. GITD działający jako organ odwoławczy, nie znalazł więc podstaw do uchylenia lub zmiany decyzji organu I instancji. Pismem z [...] października 2024 r. D. W. (dalej jako "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ostateczne w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. w zakresie w jakim z przepisów tych wynika obowiązek uzasadnienia decyzji administracyjnej, poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na niewystarczającym uzasadnieniu wydanej decyzji. Zarzuciła nadto naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie, a przez to prowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający uzyskanie informacji o polityce zatrudnienia i wynagradzania przyjętej w organie władzy publicznej, 2) art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2, w zakresie w jakim z Konwencji wynika, iż każdemu przysługuje prawo do otrzymywania i przekazywania informacji, bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe, poprzez jego niezastosowanie, polegające na zaniechaniu udostępnienia informacji objętych wnioskiem oraz władcze i nieuzasadnione ograniczenie prawa do informacji, 3) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej, poprzez jego niezastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji, ograniczenie debaty publicznej i możliwości społecznej kontroli organu, 4) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie w jakim przepis ten ustanawia instytucję informacji przetworzonej, poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że wnioskowane przez skarżącą informacje stanowią informację przetworzoną, 5) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie w jakim przepis ten stanowi, że udostępnienie informacji przetworzonej następuje w sytuacji istnienia szczególnie uzasadnionego interesu publicznego, poprzez jego niezastosowanie, polegające na nierozważeniu istnienia szczególnie uzasadnionego interesu publicznego przemawiającego za zasadnością udostępnienia informacji. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Nadto wniosła o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, skarżąca wskazała, że kwestią sporną jest to, czy prawidłowo zakwalifikowano wnioskowaną przez nią informację jako przetworzoną oraz czy należycie zbadano istnienie szczególnie uzasadnionego interesu publicznego, który przemawiałby za udostępnieniem informacji nawet pomimo jej przetworzonego charakteru. Prawo do informacji jest zaś podstawowym prawem człowieka, zagwarantowanym nie tylko na gruncie prawa krajowego w Konstytucji RP, na gruncie prawa Unii Europejskiej w Karcie Praw Podstawowych, ale także w powszechnym systemie międzynarodowej ochrony praw człowieka w Międzynarodowym Pakcie Praw Obywatelskich i Politycznych oraz Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. W ocenie skarżącej, wbrew zapewnieniom organów obu instancji, realizacja wniosku nie wymaga zaangażowania intelektualnego i opracowania jakościowo nowej informacji, a wyłącznie wykonania czynności technicznych, polegających na wyszukaniu i prostemu opracowaniu żądanych informacji. Możliwość kwalifikacji informacji jako przetworzonej z powołaniem się na argumentację organu nie znajduje potwierdzenia w doktrynie prawniczej, orzecznictwie sądów administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Realizacja złożonego przez skarżącą wniosku nie wymaga zaangażowania czynnika intelektualnego, a jedynie wyszukania informacji. W związku z tym udostępnienie informacji nie wiązało się z koniecznością przetworzenia jakichkolwiek informacji. Skarżąca podkreśliła, że niezależnie od kwalifikacji informacji, uzyskanie informacji przetworzonej nie jest niemożliwe, ale wyłącznie uzależnione od zaistnienia szczególnie uzasadnionego interesu publicznego. Ustalenie istnienia szczególnie uzasadnionego interesu publicznego nie jest zaś zadaniem wnioskodawcy, ale podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji. Wszelkie wskazania wnioskodawcy mogą mieć wyłącznie charakter pomocniczy, są całkowicie fakultatywne, a ich brak nie zwalnia podmiotu zobowiązanego z obowiązku samodzielnego rozważenia istnienia interesu. W sprawie występuje szczególnie uzasadniony interes publiczny, który przemawia za koniecznością udostępnienia informacji, nawet w przypadku uznania, że zakwalifikowanie jej jako informacji przetworzonej jest prawidłowe. Zdaniem skarżącej szczególny interes został wykazany w jej piśmie z [...] stycznia 2024 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu I instancji. Za szczególny interes należy uznać zbadanie praworządności organu będącego służbą publiczną, a mianowicie czy organ działał w granicach kompetencji przyznanych mu przez normy prawne czy działał zgodnie z celami społeczeństwa poprzez spełnienie wymogów sprawiedliwości, oraz czy zostały spełnione gwarancje praworządności (personalne i instytucjonalne) oraz weryfikacja czy organ w sposób gospodarny wydatkował środki budżetu państwa. Ponadto w piśmie tym wskazano, że uzyskane informacje zostaną wykorzystane m.in.: przez organizacje społeczne czuwające nad praworządnością organów publicznych. W konkluzji skarżąca wskazała, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zakwalifikowania wnioskowanej informacji jako "przetworzonej". Niezależnie od tego organ nie zbadał istnienia szczególnie uzasadnionego interesu publicznego, który w ocenie skarżącej zachodzi i uzasadnia udostępnienie informacji nawet w przypadku uznania, że kwalifikacja informacji jako przetworzonej jest prawidłowa. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jej wydania. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną jedynie pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej "p.p.s.a.") Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdził, że oceniana według powyższych kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przy wydaniu zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji nie doszło bowiem do takiego naruszenia przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tylko zaś w takiej sytuacji Sąd administracyjny może uchylić decyzję organu administracji publicznej. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 61 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Konkretyzację powyższej zasady stanowi ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Podstawowym zadaniem tej ustawy jest organizacja systemu społecznej kontroli działalności organów administracji publicznej w taki sposób, aby obywatele mieli jak najszerszy dostęp do informacji posiadanych przez administrację publiczną. Jest to realizacja konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego, jak również zasady jawności działań administracji publicznej. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowił art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 u.d.i.p. Pojęcie informacji publicznej przetworzonej oraz sposoby jej udostępnienia, wobec braku legalnej definicji zostały dookreślone w doktrynie oraz orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie (w myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), przy czym prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu obywatelowi (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.). Do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Art. 6 u.d.i.p. wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy ustawy podlegają udostępnieniu, przy czym z uwagi na treść art. 1 ust. 1 u.d.i.p. nie jest to katalog zamknięty. Informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. W orzecznictwie sądów administracyjnych przesądzone zostało, że udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną, podobnie jak poinformowanie wnioskodawcy, że podmiot, do którego skierował on żądanie, nie ma informacji wskazanej we wniosku, lub, że została ona udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej. Z kolei na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. organ odmawia udostępnienia informacji lub decyduje o umorzeniu postępowania. W przedmiotowej sprawie problematyką o charakterze determinującym ocenę prawidłowości działania organów obu instancji są kwestie związane z tym, czy w sprawie występuje tzw. informacja przetworzona oraz to czy skarżąca wykazała tzw. szczególny interes publiczny (o ile informacja spełnia kryteria informacji przetworzonej). Istotne w niniejszej sprawie jest skupienie się wyłącznie na spornej kwestii, tj. analizie czy wskazany zakres wniosku uzasadnia uznanie wnioskowanej informacji za przetworzoną, czy też nie, a następnie, czy skarżąca wykazała, że jej udostępnienie jest istotne ze względu na szczególny interes publiczny. Pojęcie "informacji publicznej przetworzonej" jest pojęciem nieostrym i nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. W orzecznictwie podkreślano, że na tle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., nie można zaniechać indywidualnej klasyfikacji informacji publicznej w każdej konkretnej sprawie. "Zaakcentować należy, że ocena, czy informacja publiczna ma postać przetworzoną, musi być dokonana w sposób zindywidualizowany, w tym sensie, iż powinna uwzględniać uwarunkowania konkretnej sprawy zainicjowanej wnioskiem o udzielenie tej informacji, które determinują konkluzje, jakie w wyniku tej oceny można sformułować. Niepodobna wszak abstrahować od treści wniosku, w szczególności od tego, jaka jest ilość żądanych danych, w jakiej formie informacja ma być udzielona oraz czego ma dotyczyć. Okoliczności te wpływają przecież na to, jakie działania musi podjąć organ, by uczynić zadość wnioskowi, co z kolei ma decydujące znaczenie dla stwierdzenia, czy dochodzi do udzielenia informacji przetworzonej, czy też nie." (zob. wyrok NSA z 18 sierpnia 2016 r., sygn. akt I OSK 19/15). Wątpliwości Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie budzi fakt, że przedmiotem wniosku jest informacja publiczna przetworzona. Treść żądania wskazuje bowiem, że jej udostępnienie musiałoby wiązać się z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz dokumentów, usuwania danych chronionych prawem, a zatem zaangażowania większej ilości pracowników w oderwaniu od ich podstawowych zadań. Już zaś nawet utworzenie zbioru informacji prostych może wymagać takiego nakładu środków i zaangażowania pracowników, które negatywnie wpłyną na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, a w szczególności gdy wymaga to analizowania całego zasobu posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych, których oczekuje strona skarżąca. Właśnie wtedy mamy do czynienia z informacją przetworzoną. Charakterystyczny dla informacji przetworzonej jest proces przetwarzania, w którym istotnym elementem jest włożenie wysiłku intelektualnego w przygotowanie tej informacji. Skarżąca wniosła o udostępnienie informacji, której przygotowanie obejmuje analizę wielu dokumentów. Sąd nie ma zaś podstaw do odmowy wiarygodności twierdzenia, że WITD nie dysponuje gotowym dokumentem zawierającym żądane we wniosku informacje. Organ ten wskazał przy tym, że nie posiada również tak skonfigurowanego systemu informatycznego, który zawierałby wszystkie żądane informacje, a zatem nie ma możliwości automatycznego wygenerowania informacji objętych wnioskiem. Nie wystarczyłoby bowiem zanonimizowanie listy płac pod kątem ochrony danych osobowych, gdyż lista płac nie zawiera stanowiska zajmowanego przez danego pracownika, ani wysokości mnożników. Uwzględnienie wniosku skarżącej wymagałoby zatem nie tylko zwykłych czynności technicznych, lecz nakładu pracy związanego z koniecznością analizy dokumentów, czynności związanych z ich przeglądaniem i dostosowaniem do przedmiotu żądania oraz wykreowania nowej informacji w postaci zestawienia, którego organ I instancji nie posiada w swojej dokumentacji. W tej sytuacji zgodzić się należy z organami obu instancji, że przygotowanie żądanej informacji publicznej wymaga podjęcia bardzo wielu pracochłonnych czynności, wykraczających poza zwykłą działalność, selekcji i analizy dokumentów, akt osobowych, aby następnie dokonać stosownego zestawienia. Informacje, których udostępnienia domaga się skarżąca nie były bowiem gromadzone przez WITD według kryteriów wskazanych we wniosku z [...] grudnia 2023 r. Żądana informacja publiczna wiązała się więc z koniecznością wytworzenia jakościowo nowej informacji, dotychczas nieistniejącej w przyjętej ostatecznej treści i postaci. Zauważyć przy tym należy, co również jest istotne w sprawie, że organ I instancji wskazał, iż na okres przygotowania żądanej informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z [...] grudnia 2023 r., musiałby oddelegować 3 pracowników, którzy zajmowaliby się tylko i wyłącznie sporządzeniem żądanych informacji. Powyższe z pewnością zaś zakłóciłoby normalny tok pracy jednostki i utrudniło wykonywanie przypisanych danemu pracownikowi zadań. Szacowany przy tym przez organ I instancji czas przygotowania żądanej informacji publicznej przekroczyłby aż 15 dni roboczych. Sąd nie znajduje zaś w tym miejscu podstaw, by nie dawać wiary ww. szacunkom organu. W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. w zakresie w jakim z przepisów tych wynika obowiązek uzasadnienia decyzji administracyjnej, poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na niewystarczającym uzasadnieniu wydanej decyzji. Wprawdzie uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest dość lakoniczne, ale co istotne dla rozstrzygnięcia w sprawie - podtrzymuje ono w całości stanowisko przedstawione przez organ I instancji w decyzji z [...] lipca 2024 r. Uzasadnienie zaś decyzji WITD jest wystarczająco wyczerpujące i przekonywujące, zawiera bowiem szczegółowe wyjaśnienie dlaczego organ I instancji uznał żądaną przez skarżącą informację za informację publiczną przetworzoną. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie w jakim przepis ten stanowi, że udostępnienie informacji przetworzonej następuje w sytuacji istnienia szczególnie uzasadnionego interesu publicznego, poprzez jego niezastosowanie, polegające na nierozważeniu istnienia szczególnie uzasadnionego interesu publicznego przemawiającego za zasadnością udostępnienia informacji. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 18 grudnia 2018 r., SK 27/14 zasadniczo prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie ten, kto jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w sposób niedostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Nie chodzi przy tym o jakieś indywidualne cechy określonego podmiotu, zwłaszcza takie, na które nie ma on żadnego wpływu, lecz chodzi o możliwość realnego i efektywnego zaangażowania się przez ten podmiot w wykorzystanie dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga. Uprawnienie to nie służy zatem wszystkim podmiotom potencjalnie zainteresowanym uzyskaniem informacji publicznej po to, by ją móc następnie udostępnić ogółowi, gdyż cel ten jest co najwyżej ukierunkowany na podstawowe "niekwalifikowane" realizowanie interesu publicznego. Jak z kolei podkreśla się w orzecznictwie NSA, wnioskodawca żądający informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., dla jej uzyskania powinien wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego (zob. wyroki NSA z: 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1870/10; 17 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 416/12). W doktrynie zaś wyrażony został pogląd, że charakter lub pozycja podmiotu żądającego udzielenia informacji publicznej, a zwłaszcza realna możliwość wykorzystania uzyskanej informacji mają wpływ na ocenę istnienia szczególnego interesu publicznego uzasadniającego uwzględnienie wniosku. Przykładem takiego podmiotu może być poseł zasiadający w komisji ustawodawczej Sejmu, radny lub też minister nadzorujący działalność podległego mu resortu. Osoby te w swoim codziennym działaniu mają rzeczywistą możliwość wykorzystywania uzyskanych informacji publicznych w celu usprawnienia funkcjonowania odpowiednich organów. Do kategorii podmiotów mających możliwość efektywnego wykorzystania informacji przetworzonej w celu realizacji szczególnego interesu publicznego zaliczyć można także jednostki sfery, nauki: szkoły wyższe, Polską Akademię Nauk, państwowe instytuty badawcze, a nawet grupy badawcze czy pojedynczych naukowców - jeżeli dana informacja wiąże się ściśle z przedmiotem ich badań naukowych wspieranych przez sferę publiczną np. grantem (por. wyrok NSA z 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 2721/13). Za sprawę szczególnie istotną dla interesu publicznego uznaje się taką, która ze względu na rodzaj, czas, miejsce, sposób oraz okoliczności rozstrzygania i realizacji, w istotnym zakresie wpływa lub może wpływać na wykonywanie przez podmioty władzy publicznej ich uprawnień i obowiązków (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 8 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 577/20). Szczególny interes publiczny powinien być rozumiany w ten sposób, że żądana informacja jest bardzo istotna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, a jej uzyskanie powinno przyczynić się do bardzo ważnych dla Państwa, instytucji publicznych, czy społeczeństwa działań w szczególności, w zakresie poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 2 czerwca 2020 r. sygn. akt III SA/GI1172/19). Z akt sprawy wynika zaś, że wnioskodawczynie - pomimo wezwania organu I instancji - nie wykazały jednak przesłanki szczególnej istotności interesu publicznego w uzyskaniu tej informacji. WITD w swojej decyzji z kolei wskazał, że wnioskodawczynie powinny wykazać, że informacje które zamierzają uzyskać, nie dotyczą wyłącznie ich interesu, że działają w interesie publicznym, a sprawa o której chcą zostać poinformowane ma szczególne znaczenie dla funkcjonowania odpowiedniego szczebla organów administracji państwowej. Takich argumentów wnioskodawczynie jednak nie przedstawiły. Skarżąca jako wnioskodawczyni nie wykazała więc, że uzyskanie przez nią żądanej informacji przetworzonej niesie ze sobą realną możliwość jej wykorzystania w celu realnego wpływu na funkcjonowanie WITD, a zatem nie wykazała szczególnie istotnego interesu publicznego. Okoliczności sprawy również nie wskazują na istnienie ww. przesłanki udostępnienia wnioskowanej informacji przetworzonej. Otrzymanie wnioskowanej informacji publicznej przez skarżącą nie stwarza realnej możliwości wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania WITD i lepszej ochrony interesu publicznego. Skarżąca w szczególności nie posiada obiektywnych i autentycznych możliwości posłużenia się informacją przetworzoną do podjęcia działań jakie wskazała w swoim piśmie z [...] stycznia 2024 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu I instancji, tj. zbadania praworządności organu będącego służbą publiczną, a mianowicie czy organ działał w granicach kompetencji przyznanych mu przez normy prawne czy działał zgodnie z celami społeczeństwa poprzez spełnienie wymogów sprawiedliwości, czy zostały spełnione gwarancje praworządności (personalne i instytucjonalne) oraz weryfikacji czy organ w sposób gospodarny wydatkował środki budżetu państwa. Ponadto skarżąca w ww. piśmie nie wyjaśniła w jaki sposób uzyskane przez nią informacje zostaną wykorzystane m.in. przez organizacje społeczne czuwające nad praworządnością organów publicznych. Podkreślić należy fakt, że poprzez użycie zwrotu "szczególnie istotne" ustawodawca wprowadził kwalifikowaną formę interesu publicznego, bowiem nie wystarczy, aby udzielenie informacji było istotne z punktu widzenia interesu publicznego, ale musi być ono "szczególnie istotne". Zasada praworządności, na którą powołała się skarżąca wymaga tego, aby organy administracyjne nie złamały prawa, a ponadto wszelkie ich decyzje miały podstawę prawną i w swej treści uwzględniały obowiązujące normy prawne. Skarżąca powinna więc wykazać, że informacje które zamierza uzyskać, nie dotyczą wyłącznie jej interesu, że działa w interesie publicznym, a sprawa o której chce zostać poinformowana ma szczególne znaczenie dla funkcjonowania odpowiedniego szczebla organów administracji państwowej. Reasumując, organ I instancji prawidłowo stwierdził, że wnioskowana informacja miała charakter informacji publicznej przetworzonej, a skarżąca - pomimo wezwania - nie wykazała przesłanki szczególnej istotności interesu publicznego w uzyskaniu tej informacji. W tym zaś stanie rzeczy koniecznym stało się wydanie przez WITD decyzji odmownej na podstawie art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Organ odwoławczy prawidłowo z kolei utrzymał w mocy decyzję WITD. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.