II SA/Wa 1884/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.M., A.K. i A.K. na skierowanie przez Naczelnika Wydziału Zasobów Lokalowych Dzielnicy [...] W. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 23 marca 2012 r. Naczelnik Wydziału Zasobów Lokalowych Dzielnicy [...] W. skierował W.R. do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...]. Organ wskazał, że osobami uprawnionymi do zamieszkiwania w lokalu są, m.in.: A.K., A.K. i J.M. W dniu 21 września 2012 r. A.K., A.K. i J.M wnieśli bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, wnosząc o usunięcie naruszenia prawa względem skierowania do zawarcia umowy najmu wszystkich wnioskujących na jeden lokal mieszkalny pomimo tego, że są to osoby dorosłe, które prowadzą odrębne gospodarstwa domowe. W ocenie skarżących zaskarżone skierowanie jest czynnością administracyjną, która podlega zaskarżeniu i rozstrzygnięciu (pismo z dnia 13 listopada 2012 r. precyzujące skargę). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), a w przypadku uznania, że nie zachodzą przesłanki odrzucenia skargi - o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga A.K., A.K. i J.M podlega odrzuceniu, gdyż zainicjowana sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, nie jest określona klauzulą generalną. Obejmuje zaś - w myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - zwanej dalej ppsa, orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne, postanowienia określone w pkt 2 i 3 tego przepisu, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, akty prawa miejscowego oraz akty podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej przez organy jednostek samorządu terytorialnego i ich związki oraz terenowe organy administracji rządowej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, a także na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowań w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Rozpoznając skargę pod tym kątem Sąd uznał, że skarga na skierowanie do zawarcia umowy najmu lokalu nie przysługuje, ponieważ nie mieści się we wskazanym wyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego, o których mowa w art. 3 § 2 powołanej ustawy. Brak też jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. Obowiązujący stan prawny nie upoważnia do zakwalifikowania przedmiotowej skargi do spraw, o których mowa w art. 3 § 2 powołanej ustawy. Z treści tego przepisu wynika, że wymienione akty i czynności muszą mieć charakter publicznoprawny. Skierowanie do zawarcia umowy najmu lokalu nie jest natomiast czynnością administracyjną, która podlegałaby kognicji sądów administracyjnych. Zaskarżone skierowanie zostało wydane, m. in., na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 4 i art. 11 ust. 9 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. nr 71, poz. 733 ze zm.). Skierowanie takie warunkuje zawarcie umowy najmu w zakresie stosunków cywilnoprawnych, a więc jest czynnością cywilnoprawną. Wybór osoby, z którą zawarta będzie umowa najmu lokalu mieszkalnego musi nastąpić przed zawarciem takiej umowy cywilnoprawnej i ma znamiona oświadczenia woli właściwego organu samorządu gminnego, na podstawie którego indywidualnie oznaczonemu podmiotowi przyznaje się lub odmawia przyznania prawa do skorzystania z lokalu mieszkalnego z tzw. mieszkaniowego zasobu gminy. Zatem skoro zawarcie umowy najmu lokalu przez gminę jest czynnością cywilnoprawną i nie należy do kognicji sądów administracyjnych, to wybór osoby, do której kieruje się oświadczenie woli o jej zawarciu, jako wyraz autonomii woli stron stosunków prawa cywilnego, należy również do sfery stosunków cywilnoprawnych. Wobec tego sprawy dotyczące najmu lokali mieszkalnych lub zamiany takich lokali, nie podlegają władczej kompetencji organów administracji publicznej. Stwierdzić zatem należy, że skoro skierowanie do zawarcia umowy najmu lokalu nie stanowi czynności z zakresu administracji publicznej i nie podlega jurysdykcji sądowoadministracyjnej, to nie może być przedmiotem oceny przez sąd administracyjny. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.