II SA/Wa 1888/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Anna Mierzejewska (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Agnieszka Cudna, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń do celów sportowych oddala skargę II SA/Wa 1888/15 UZASADNIENIE Komendant Główny Policji , decyzją nr [...] z dnia [...] września 2015 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012r., poz. 576 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania R. G., od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...].07.2015r., nr [...] odmawiającej wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych , utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podał, że R. G. wystąpił do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na 5 sztuk broni palnej do celów sportowych, w tym: 2 sztuki centralnego zapłonu, 2 sztuki bocznego zapłonu oraz 1 sztukę broni gładkolufowej. W toku postępowania administracyjnego organ I instancji ustalił, iż wnioskodawca nie figuruje Krajowym Rejestrze Karnym jako osoba karana, ale w miejscu zamieszkania ma negatywną opinię, ponieważ wśród sąsiadów jest postrzegany jako osoba konfliktowa, złośliwa oraz wulgarna. Ponadto nie przestrzega zasad współżycia sąsiedzkiego i w stosunku do niego były podejmowane interwencje policyjne, a w 2013r. była prowadzona procedura "[...]" . Mając powyższe na uwadze, [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. korzystając z przysługującego mu prawa, odwołał się od pozytywnych dla wnioskodawcy orzeczeń lekarskiego i psychiatrycznego, a ponieważ w ostatecznym orzeczeniu lekarskim wydanym przez dr n. med. M. R. z dnia [...].06.2015r., nr [...] stwierdzono, iż R. G. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji (k. 50), a na badania psychologiczne w trybie odwoławczym w ogóle się nie stawił, decyzją z dnia [...].07.2015 r. organ ten odmówił mu wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych, przyjmując za podstawę swojego rozstrzygnięcia art. 15 ust. 1 pkt 2 i art. 17 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 3 ustawy o broni i amunicji. Jednocześnie organ I instancji odrębnym postanowieniem z tego samego dnia obciążył wnioskodawcę kosztami postępowania w wysokości 525 zł. Od tej decyzji wniesiono odwołanie do Komendanta Głównego Policji zarzucając organowi I instancji błąd w ustaleniach stanu faktycznego, mający istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegający na błędnym przyjęciu, iż strona wnioskująca nie przedstawiła orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, o którym mowa w art. 15 ust. 3 ustawy o broni i amunicji, co doprowadziło do błędnego zastosowania art. 17 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 3 tej ustawy, obrazę prawa procesowego, polegającą na niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, poprzez niewyjaśnienie prawdziwości informacji uzyskanych w toku wywiadu wśród sąsiadów, które to informacje rzutowały na treść decyzji, a także nie zweryfikowanie informacji uzyskanych od pracowników Stacji Benzynowej - [...], niewyznaczenie ponownego terminu badania psychologicznego i niepouczenie strony o konsekwencjach niestawienia się na ponownym badaniu. Ponadto zarzucono błędną, niezgodną z zasadami logicznego rozumowania ocenę materiału dowodowego, poprzez podważenie opinii specjalisty na podstawie informacji uzyskanych od osób, które nie posiadają informacji o cechach prawdziwości, a także zarzucił zaskarżonej decyzji brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego. Z tych powodów wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy i wydanie stronie pozwolenia na broń do celów sportowych zgodnie z jej wnioskiem, nieobciążenie strony kosztami postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi ł instancji do ponownego rozpatrzenia. Po przeprowadzeniu postępowania i zapoznaniu się z zebranym materiałem dowodowym oraz z odwołaniem Komendant Główny Policji stwierdził, że zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, jedną z podstaw materialnoprawnych rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, u której występują wskazane w odrębnych przepisach prawa , zaburzenia psychiczne lub znaczne ograniczenia zdolności psychoruchowej. Ustaleniu czy takie okoliczności mają miejsce służą badania lekarskie i wydane na ich podstawie orzeczenie. Do czynności takich właściwi są wyłącznie lekarze (i psycholodzy - w zakresie prawidłowego funkcjonowania psychologicznego) upoważnieni na mocy przepisów ustawy o broni i amunicji oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898, ze zm.), a orzeczenia winny spełniać określone dla nich w załączniku do rozporządzenia wymogi. Ponadto, w myśl § 8 rozporządzenia, od orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego, przysługuje odwołanie tak osobie, której je wydano, jak i właściwemu organowi Policji. Orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne (§ 8 pkt 9). Takie właśnie - ostateczne - orzeczenie lekarskie dotyczące strony wpłynęło do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. Z treści tego dokumentu wydanego w dniu [...].06.2015r. przez dr n. med. M. R. jednoznacznie wynika, iż R. G. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji (k. 50). Wiążące dla organu Policji jest zatem właśnie to orzeczenie, eliminuje ono bowiem orzeczenie lekarskie wydane w 1 instancji przez dr n. med. P. M., przez co to ostatnie nie może mieć wpływu na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy co do jej istoty. Zauważył przy tym, iż potwierdzenie zdolności do dysponowania bronią obejmuje przedstawienie dwóch odrębnych orzeczeń - lekarskiego i psychologicznego w dwóch instancjach w przypadku, gdy organ Policji wniesie odwołania od orzeczeń wydanych w I instancji (co nastąpiło w niniejszej sprawie), które rozstrzygają o zdolności do dysponowania bronią w dwóch różnych zakresach i są wydawane przez różne podmioty, tj. lekarza i psychologa. Zgodnie z wolą ustawodawcy, jeżeli którekolwiek z nich nie potwierdza zdolności do dysponowania bronią, to okoliczność taka stanowi samoistną podstawę do obligatoryjnego odmówienia wydania pozwolenia na broń palną (lub cofnięcia takiego pozwolenia Przepis art. 15 ust. 1 pkt 2 ustaw}- o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, stanowi bowiem, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi łub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej. Zatem w przypadku stwierdzenia tej okoliczności w prawem określony sposób, tj. w ostatecznym orzeczeniu lekarskim, organ Policji ma obowiązek odmówić wydania pozwolenia na broń niezależnie od wyniku badania psychologicznego. W niniejszej sprawie zapadłe w trybie odwoławczym orzeczenie lekarskie wyklucza możliwość posiadania przez stronę broni palnej. Zauważył też, że broń palna, z powodu swych właściwości, stanowi niebezpieczne narzędzie i dlatego osoby, które ubiegają się o prawo do broni (lub je posiadają) muszą dawać gwarancję bezpiecznego jej posiadania i używania. Orzeczenia lekarskie i psychologiczne, które posiadacze broni mają obowiązek przedstawiać właściwemu organowi Policji dotyczą właśnie zdolności fizycznej i psychicznej do posiadania i używania broni. Jest to okoliczność istotna dla sfery bezpieczeństwa i porządku publicznego, dlatego ustawodawca uznał, że negatywne dla posiadacza pozwolenia na broń orzeczenie czy to lekarskie, czy to psychologiczne jest przesłanką powodującą obligatoryjną odmowę wydania pozwolenia na broń palną, Dalej wskazał, że zarzuty pełnomocnika, iż organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na niezweryfikowanych wypowiedziach osób, których strona nie zna (osoby zatrudnione na stacji benzynowej "[...]" w G.), a także osób utrzymujących kontakt z częścią rodziny strony, która pozostaje z nią w konflikcie, dając im wiarę bez przeprowadzenia dowodu z przesłuchania ich w charakterze świadków są bezzasadne, ponieważ okoliczności te nie stanowiły podstawy do odmowy wydania stronie pozwolenia na broń. a jedynie dały organowi I instancji podstawę do wniesienia odwołania od pozytywnych dla strony orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, do czego organ ten miał prawo (§ 8 ust. 1 i 2 powołanego wyżej rozporządzenia), . Miało to na celu ustalenie w sposób niebudzący wątpliwości czy nie zachodzi wobec strony okoliczność wskazana w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy Ponieważ w ostatecznym orzeczeniu lekarskim stwierdzono, iż R. G. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji, nie może on dysponować bronią. Dalej organ wskazał, że w myśl art. 17 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która nie przedstawiła orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, o którym mowa w art. 15 ust. 3. Ten drugi przepis stanowi, że osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń lub zgłasza do rejestru broń pneumatyczną, przedstawia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przez upoważnionych: lekarza i psychologa stwierdzające, że nie należy ona do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2 - 4 i potwierdzające, że może dysponować bronią. Kwestie związane z badaniami psychologicznymi i lekarskimi, m.in. osób posiadających pozwolenia na broń - jak już wskazano - reguluje rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się łub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898, ze zm.), które w § 8 wprowadza instytucję odwołań od orzeczeń wydanych w I instancji. O ile więc takie odwołanie zostanie wniesione, to walor ostatecznego ma dopiero orzeczenie lekarskie i psychologiczne wydane w tym trybie (§ 8 pkt 9). Nie podlegają one dalszej weryfikacji. Natomiast nie stawienie się na którekolwiek z tych badań przez osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń stanowi obligatoryjną przesłankę do odmowy wydania pozwolenia na broń w myśl art. 17 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 3 ustawy o broni i amunicji. I taka sytuacja nastąpiła w niniejszej sprawie, ponieważ organ I instancji uzyskał informację od psychologa orzecznika D. K., iż R. G. nie zgłosił się na ponowne badanie psychologiczne i procedura odwoławcza została zakończona bez przeprowadzenia badania (k. 54). Niemniej jednak brak jest dowodu, że strona wezwanie na badania psychologiczne w II instancji w ogóle otrzymała, np. zwrotnego potwierdzenia odbioru, co ma o tyle istotne znaczenie, że pełnomocnik w odwołaniu podniósł, że strona takiego wezwania nie otrzymała, jak to miało miejsce w przypadku wyznaczenia terminu badania lekarskiego w trybie odwoławczym, na które strona się zgłosiła. W tej sytuacji brak jest dostatecznych podstaw do zastosowania w7obec strony drugiej przesłanki obmowy wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych, określonej w art. 17 ust. 4 w zw. z art. 15 ust 3 ustawy o broni i amunicji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił decyzji : 1. obrazę prawa procesowego, polegającą na niepodjęciu przez organ I instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, poprzez niewyjaśnienie prawdziwości informacji uzyskanych w toku wywiadu wśród sąsiadów, które to informacje rzutowały na treść decyzji, a także zweryfikowania informacji uzyskanych od pracowników Stacji Benzynowej - [...], tj. niezastosowanie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. 2. obrazę prawa procesowego, polegającą na niepodjęciu przez organ I instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, poprzez niewyznaczenie terminu ponownego badania psychologicznego, co doprowadziło do bezpodstawnego stwierdzenia, iż R. G. jest osobą, która nie może dysponować bronią, tj. niezastosowanie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. 3. obrazę prawa procesowego, polegającą na dokonaniu błędnej, niezgodnej z zasadami logicznego rozumowania ocenie materiału dowodowego, poprzez podważenie opinii specjalisty na podstawie informacji uzyskanych od osób, które nie posiadają informacji o cechach prawdziwości oraz nieprzeprowadzenie wszystkich istotnych w sprawie dowodów, tj. obrazę art. 75 k.p.a., art. 77 k.p.a. art. 80 k.p.a. oraz art. 86 k.p.a., 4. obrazę prawa procesowego, polegającą na niezawarciu w decyzji administracyjnej organu I instancji elementów obligatoryjnych, tj. wyczerpującego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego, a w szczególności wskazania jakim dowodom organ dał wiarę oraz z jakich powodów, a którym nie dał, a także nie wskazał na jakiej podstawie prawnej niestawiennictwo na badaniu prowadzi do uznania, iż osoba nie posiada zdolności fizycznych i psychicznych do dysponowania bronią w myśl art. 15 , tj. niezastosowanie art. 107 § 1 i 3 k.p.a., 5. obrazę przepisów postępowania, polegającą na niepouczeniu przez organ instancji strony o konsekwencjach niestawiennictwa na ponownym badaniu w psychologicznym, tj. niezastosowanie art. 8 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a, 6. obrazę przepisów postępowania, polegającą na nieuzupełnieniu przez organ II instancji postępowania dowodowego z urzędu pomimo wadliwości i niekompletności zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w zakresie wadliwości ostatecznego orzeczenia lekarskiego, oraz nieuchylenie decyzji administracyjnej organu I Instancji w sytuacji konieczności uzupełnienia postępowania dowodowego w sprawie, a także brak wskazania jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, tj. niezastosowanie art. 136 k.p.a. oraz art. 138 § 25 k.p.a. 7. obrazę przepisów prawa materialnego, polegającą na uznaniu przez organ II instancji, iż orzeczenie lekarskie wydane w następstwie wadliwego przeprowadzenia badania - brak skutecznego wezwania strony na termin badania - stanowi orzeczenie niepodlegające podważeniu, tj. błędne zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z art. 17 ust. 4 ustawy w zw. z § 8 ust. 9 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i o zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie prawem. Stosownie do treści art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn.: z 2012 r., poz. 57 z późn. zm.), osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń lub zgłasza do rejestru broń pneumatyczną, przedstawia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane prze upoważnionych: lekarza i psychologa, stwierdzające, że nie należy ona do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2 - 4 potwierdzające, że może ona dysponować bronią, zaś w myśl art. 15 ust. 1 pkt 2), pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrów psychicznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący R. G. składając wniosek o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych przedstawił orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań do jej posiadania oraz orzeczenie psychologiczne stwierdzające, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 cytowanej już wyżej ustawy o broni i amunicji. W toku postępowania administracyjnego organ I instancji ustalił, że skarżący ma negatywną opinię wśród sąsiadów jest postrzegany jako osoba konfliktowa, złośliwa oraz wulgarna. Ponadto nie przestrzega zasad współżycia sąsiedzkiego i w stosunku do niego były podejmowane interwencje policyjne, a w 2013 r. była przeprowadzona procedura "[...]". Z kolei według brzmienia § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz.U. Nr 79, poz. 898 ze zm.), od orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie i przysługuje ono osobie ubiegającej się oraz właściwemu organowi Policji (ust 2), zaś właściwy organ Policji może je wnieść w terminie 45 dni od dnia otrzymania orzeczenia. Mając powyższe na uwadze [...] Komendant Wojewódzki Policji korzystając z przysługującego mu prawa odwołał się od pozytywnych dla skarżącego orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Natomiast na podstawie § 8 ust. 9 cytowanego już wyżej rozporządzenia, orzeczenie psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne. Analizując powyższe należy stwierdzić, że celem przedstawionej regulacji prawnej jest ochrona interesu społecznego i wykluczenie sytuacji, w których pozwolenie na broń uzyskałaby osoba, która ze względu na stan zdrowia nie dysponowałaby nią w sposób bezpieczny dla ogółu obywateli i również dla siebie. To po pierwsze. Po drugie zaś, użycie w treści cytowanego już wyżej art. 15 ust. 1 pkt 2 kategorycznego sformułowania: "pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej" oznacza, że organ Policji nie dysponuje w tym względzie żadnym luzem decyzyjnym i jest związany opinią psychologa. Wobec powyższego, organ zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, który stanowi jedną z podstaw materialnoprawnych rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, u której występują wskazane w odrębnych przepisach prawa zaburzenia psychiczne lub znaczne ograniczenia zdolności psychoruchowej. Ustaleniu, czy takie okoliczności mają miejsce służą badania lekarskie i wydane na ich podstawie orzeczenie. Do czynności takich właściwi są wyłącznie lekarze (i psycholodzy - w zakresie prawidłowego funkcjonowania psychologicznego) upoważnieni na mocy przepisów ustawy o broni i amunicji oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898, ze zm.), a orzeczenia winny spełniać określone dla nich w załączniku do rozporządzenia wymogi. Ponadto, w myśl § 8 rozporządzenia, od orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego, przysługuje odwołanie tak osobie, której je wydano, jak i właściwemu organowi Policji. Orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne (§ 8 pkt 9). Takie właśnie - ostateczne - orzeczenie lekarskie dotyczące strony wpłynęło do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. Z treści tego dokumentu wydanego w dniu [...] czerwca 2015r. przez dr n. med. M. R. jednoznacznie wynika, iż Skarżący R. G. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji (vide: k. 50 akt). Komendant Główny Policji podkreśla, iż wiążące dla organów Policji jest zatem to orzeczenie, gdyż eliminuje ono bowiem orzeczenie lekarskie wydane w I instancji przez dr n. med. P. M., przez co to ostatnie nie może mieć wpływ u na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy co do jej istoty. Zauważyć przy tym należy, iż potwierdzenie zdolności do dysponowania bronią obejmuje przedstawienie dwóch odrębnych orzeczeń - lekarskiego i psychologicznego w dwóch instancjach. W przypadku, gdy organ Policji wniesie odwołania od takich orzeczeń wydanych w I instancji (co nastąpiło w niniejszej sprawie), jeżeli którekolwiek z nich nie potwierdza zdolności do dysponowania bronią, to okoliczność taka stanowi samoistną podstawę do obligatoryjnego odmówienia wydania pozwolenia na broń palną (lub cofnięcia takiego pozwolenia). Powoływanie się zatem przez pełnomocnika na korzystne dla Strony orzeczenia w sytuacji, gdy ostateczne orzeczenie lekarskie uznaje Stronę za niezdolną do dysponowania bronią nie daje podstaw do przyznania jej prawa do broni. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, stanowi bowiem, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej. Zatem w przypadku stwierdzenia tej okoliczności; w prawem określony sposób, tj. w ostatecznym orzeczeniu lekarskim, organ Policji ma obowiązek odmówić wydania pozwolenia na broń niezależnie od wyniku badania psychologicznego. W niniejszej sprawie wydane w trybie odwoławczym orzeczenie lekarskie wyklucza możliwość posiadania przez Skarżącego broni palnej. Należy zgodzić się z Komendantem Głównym Policji że broń palna, z powodu swych właściwości, stanowi niebezpieczne narzędzie i dlatego osoby, które ubiegają się o prawo do broni (lub je posiadają) muszą dawać gwarancję bezpiecznego jej posiadania i używania. Orzeczenia lekarskie i psychologiczne, które posiadacze broni mają obowiązek przedstawiać właściwemu organowi Policji dotyczą właśnie zdolności fizycznej i psychicznej do posiadania i używania broni. Jest to okoliczność istotna dla sfery bezpieczeństwa i porządku publicznego, dlatego ustawodawca uznał, że negatywne dla posiadacza pozwolenia na broń orzeczenie czy to lekarskie, czy to psychologiczne jest przesłanką powodującą obligatoryjną odmowę wydania pozwolenia na broń palną na każdy jej rodzaj i bez względu na cel. Natomiast zarzuty pełnomocnika skarżącego, że organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na niezweryfikowanych wypowiedziach osób, których Skarżący nie zna (osoby zatrudnione na stacji benzynowej "[...]" w G.), a także osób utrzymujących kontakt z częścią rodziny Skarżącego, z którą pozostaje w konflikcie, dając im wiarę bez przeprowadzenia dowodu z przesłuchania tych osób w charakterze świadków są bezzasadne, ponieważ okoliczności te nie stanowiły podstawy do odmowy wydania Skarżącemu pozwolenia na broń, a jedynie m.in. dały organowi I instancji podstawę do wniesienia odwołania od pozytywnych dla skarżącego orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, do czego Organ ten miał prawo (§ 8 ust. 1 i 2 powołanego wyżej rozporządzenia). Odwołanie organów Policji miało na celu ustalenie w sposób niebudzący wątpliwości czy nie zachodzi wobec Skarżącego okoliczność wskazana w art. 15 ust. 1 pkt 2- 4 ustawy, tj. czy nie jest on dotknięty chorobą psychiczną lub nie ma znacznie ograniczonej sprawności psychoruchowej, nie wykazuje zaburzeń funkcjonowania psychologicznego lub czy też nie jest uzależniony, m.in. od alkoholu. Ponieważ w ostatecznym orzeczeniu lekarskim stwierdzono, iż R. G. nie zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy broni i amunicji, dla organów Policji jest to dowód mający zasadnicze znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Biorąc pod uwagę obligatoryjny charakter przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, w przypadku skarżącego nie mogło więc zapaść inne rozstrzygnięcie, niż odmowa wydania pozwolenia na broń palną. Konstrukcja tego przepisu oznacza, że ustawodawca nie tylko związał organy Policji co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy, ale także przyznał w ten sposób pierwszeństwo interesowi społecznemu przed słusznym interesem strony do posiadania prawa do broni. Odnośnie zarzutu błędnego zastosowania przez organy Policji art. 15 ust. 1 pkt ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 17 ust. 4 ustawy w zw. z § 8 ust. 9 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, wypada zauważyć, należy podkreślić j iż niezależnie od tego jaki byłby wynik badania odwoławczego psychologicznego zapadłe w niniejszej sprawie w trybie odwoławczym orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. wydane przez dr n. med. M. R. wyklucza możliwość dysponowania przez Skarżącego bronią palną. W ocenie Sądu zarzuty o naruszeniu art, 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. nie zasługują na uwzględnienie, bowiem organy Policji prowadząc postępowania administracyjne mające za przedmiot wydanie pozwolenia na broń, w jego toku zbierają materiał dowodowy i mają prawny obowiązek ustalić na ich podstawie, czy w sprawie nie występują przesłanki negatywne do wydania pozwolenia na broń. Natomiast te powinny być dokonane mając na uwadze całokształt materiału dowodowego, a podstawowym dowodem w tego rodzaju sprawach będzie zawsze orzeczenie lekarskie i to niezależnie od tego, czy będzie to orzeczenie przedstawione przez stronę, czy też orzeczenie ostateczne wydane w postępowaniu odwoławczym zainicjowanym przez stronę lub organ Policji. Należy ponadto dodać, że orzeczenie lekarskie wydane przez lekarza upoważnionego w rozumieniu ustawy i wspomnianego rozporządzenia, ma charakter opinii wydanej przez biegłego ustanowionego i działającego na podstawie przepisów szczególnych, tzn. przepisów cytowanego powyżej rozporządzenia. Reasumując, w rozpoznawanej sprawie jedynym dopuszczalnym rozstrzygnięciem organu była - w ocenie Sądu - odmowa wydania pozwolenia na broń i zbędnym było wydawanie kolejnych opinii (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1273/04 - LEX nr 189224, z dnia 14 maja 2007 r., sygn. akt li OSK 749/06, z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1943/13), bądź przeprowadzania kolejnych badań lub też posiłkowanie się np. orzeczeniami przedstawionymi przez skarżącego. Odnosząc się do dalszych zarzutów wskazać należy skarżącemu, że wydane orzeczenie lekarskie związane jest z zakresem badań wyłącznie zarezerwowanym nie do lekarza, a dla psychologa. Wskazać należy, że zgodnie z treścią § 2 ust. 1 cytowanego już wyżej rozporządzenia, badania lekarskie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub osoby posiadającej pozwolenie na broń, zwanej dalej "osobą ubiegającą się", obejmują: 1) ogólną ocenę stanu zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem układu nerwowego, stanu psychicznego, stanu narządu wzroku, słuchu i równowagi oraz sprawności układu ruchu, 2) badania specjalistyczne i pomocnicze zlecone przez lekarza przeprowadzającego ogólną ocenę stanu zdrowia, zwanego dalej "lekarzem upoważnionym", w tym: a) badanie przez lekarza psychiatrę, b) badanie przez lekarza okulistę, przy uwzględnieniu sposobu oceny określonego w załączniku nr 10 do rozporządzenia, c) konsultacje innych lekarzy specjalistów i badania pomocnicze, które lekarz uzna za niezbędne w wyniku przeprowadzonej oceny stanu zdrowia. Natomiast według ust. 2 tegoż przepisu, lekarz upoważniony, na podstawie wyników badań, o których mowa w ust. 1, wydaje orzeczenie lekarskie. Zatem zgodnie z powyższymi przepisami, lekarz badający skarżącego był upoważniony do wydania orzeczenia m in. o zdolnościach psychicznych, bądź ich braku, do dysponowania bronią i nie wkraczał on w zakres badań psychologicznych. Nie można się również odnieść pozytywnie do zarzutu skarżącego, że organ drugiej instancji nie odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu, bowiem - w ocenie Sądu - organ ten zbadał je i dokonał prawidłowej ich oceny. Stąd też nie doszło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.