II SA/Wa 1893/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Protokolant: Małgorzata Płodzicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2008 r. sprawy ze skargi W. P. na rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe - oddala skargę - II SA/Wa 1893/07 UZASADNIENIE Komendant Stołeczny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku Nr 98, poz. 1071 - ze zmianami) rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 roku w sprawie mianowania pana W. P. na stanowisko [...]. W uzasadnieniu organ podniósł, że Komendant Stołeczny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2007 roku przeniósł z urzędu stronę, pozostającą w jego dyspozycji po odwołaniu ze stanowiska [...], do dalszego pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w W. z dniem [...] czerwca 2007 roku. Wobec przeniesienia policjanta do wskazanej jednostki Policji, Komendant Powiatowy Policji w W. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 roku mianował W. P. z dniem [...] lipca 2007 roku na stanowisko [...] Komendy Powiatowej Policji w W. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2007 roku Nr 43, poz. 277, tekst jednolity ze zm.), natomiast podstawę faktyczną, konieczność mianowania policjanta na stanowisko służbowe w strukturze etatowej Komendy Powiatowej Policji w W. Pan W. P. złożył w terminie ustawowym odwołanie od przedmiotowego rozkazu personalnego. Komendant Stołeczny Policji, rozpatrując w postępowaniu odwoławczym przedmiotową sprawę, wskazał na art. 32 ust. 1 cyt. ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem, do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Organ stwierdził, iż Komendant Powiatowy Policji w W., mianując [...] W. P. na stanowisko [...] Komendy Powiatowej Policji w W., działał w ramach posiadanych kompetencji, wynikających ze wskazanego wyżej przepisu. Organ wskazał ponadto, że Komendant Powiatowy Policji w W., mianując policjanta w strukturze etatowej podległej jednostki, nie miał obowiązku wydania decyzji po uprzednim uzgodnieniu jej z policjantem, bowiem stosunek służbowy policjantów, jako funkcjonariuszy służb zmilitaryzowanych charakteryzuje się znaczną dyspozycyjnością, bez której służby te tracą nieodzowną w ich funkcjonowaniu operatywność. Ponadto, art. 25 ust. 1 cyt. ustawy o Policji nakłada na policjantów obowiązek podporządkowania się tej szczególnej dyscyplinie służbowej. Komendant Stołeczny Policji wskazał także, iż mianowanie policjanta na stanowisko służbowe zaszeregowane o 5 grup niżej od poprzednio zajmowanego nie jest wymierzeniem dodatkowej kary, pomimo toczących się postępowań: karnego i dyscyplinarnego. Organ wyjaśnił, że postępowania karne, dyscyplinarne i administracyjne są niezależnymi postępowaniami, regulowanymi przez odrębne przepisy, a Komendant Powiatowy Policji w W. był zobowiązany do niezwłocznego działania w ściśle oznaczony sposób, tzn. mianowania W. P. na stanowisko służbowe w strukturze etatowej Komendy Powiatowej Policji w W. Powyższe działanie organu I instancji pozostaje bez związku z toczącymi się przeciwko wymienionemu policjantowi postępowaniami: karnym i dyscyplinarnym. Organ podkreślił, że Komendant Powiatowy Policji w W. zgodnie ze swoimi uprawnieniami mianował policjanta na stanowisko służbowe. Jednak ustawa o Policji nie zawiera przepisu określającego warunki, jakim powinno odpowiadać to stanowisko służbowe, a więc czy ma być to stanowisko równorzędne bądź niższe od stanowiska zajmowanego przez policjanta przed powołaniem na stanowisko [...]. Decyzja w tym zakresie powinna być jednak podjęta z uwzględnieniem wymogów zawartych w art. 7 kpa oraz okoliczności konkretnej sprawy. Komendant Powiatowy Policji w W., jako organ administracji rządowej, odpowiedzialny za ład i porządek publiczny na terenie mu podległym, a jednocześnie zobowiązany do prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji, uwzględniającej interes społeczny, tożsamy z interesem służby nie mógł powołać policjanta zawieszonego w czynnościach służbowych na stanowisko kierownicze. Z materiałów sprawy wynika, że na dzień 1 lipca 2007 roku w Komendzie Powiatowej Policji w W. były 3 wakujące funkcyjne stanowiska służbowe: w 11 grupie - komendant Komisariatu Policji w Z. oraz w 10 grupie - zastępca komendanta Komisariatu Policji w J. i zastępca komendanta Komisariatu Policji w K. Kolejnym wolnym, najwyższym stanowiskiem służbowym, poza wskazanymi, było stanowisko specjalisty w 8 grupie zaszeregowania. Komendant Powiatowy Policji w W., kierując się interesem służby tożsamym z interesem społecznym nie widział możliwości powołania [...] W. P. na którekolwiek ze wskazanych stanowisk kierowniczych z uwagi na fakt, iż wymieniony zawieszony jest w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. W dniu 26 sierpnia 2007 r. skargę na powyższą decyzję złożył pan W. P. Skarżący zarzucił Komendantowi Stołecznemu policji obrazę: - art. 7 kpa poprzez brak w uzasadnieniu szczegółowego określenia stanu faktycznego wskazującego na konieczność mianowania go na niższe stanowisko służbowe; - art. 11 kpa poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu przesłanek, jakimi kierował się organ przy rozpatrywaniu sprawy; - art. 38 ustawy o Policji w zw. z art. 45 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (t.j. Dz. U. z 2000 roku Nr 86, poz. 853 ze zm.), bowiem organy, wydając decyzje w jego sprawie, doprowadziły do obniżenia mu pobieranego uposażenia, co w jego przekonaniu jest karą, która została wymierzona mimo, że nie zakończyło się toczące wobec niego postępowanie dyscyplinarne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Na wstępie należy podnieść, że podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Przepis ten statuuje uprawnienie właściwych przełożonych do mianowania na stanowiska służbowe podległych im funkcjonariuszy Policji. Jak wynika z akt sprawy, skarżący ostatecznym rozkazem personalnym Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] został przeniesiony do pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w W. Ten rozkaz jest prawomocny i ostateczny. Konsekwencją tego rozkazu jest rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. o mianowaniu skarżącego na stanowisko [...] z uposażeniem niższym niż dotychczas otrzymywane przez skarżącego na stanowisku [...]. Jednak należy wskazać, że organ działał tu zgodnie z przepisami ustawy o Policji, bowiem wcześniej skarżący był odwołany z ww. stanowiska rozkazem personalnym Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...]. Podstawą odwołania skarżącego ze stanowiska był przepis art. 6e ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Skarżący był odwołany ze stanowiska, a nie przeniesiony w tej sytuacji nie ma wobec niego zastosowania art. 103 ust. 1 ustawy o Policji, gdyż dotyczy on policjantów przeniesionych na stanowisko służbowe o niższej grupie zaszeregowania (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2001 r. sygn. akt II SA 1505/00 opublikowany w Legalis). Żaden przepis ustawy o Policji nie nakazuje, aby odwołany w trybie art. 6e cyt. ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. ze stanowiska służbowego policjant był mianowany na nowe stanowisko służbowe o takich samych warunkach finansowych jak poprzednio zajmowane (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2002 r. sygn. akt II SA 3768/2001 opublikowany w LEX nr 151417). Należy jednak wskazać, że postępowanie w tym zakresie nie jest całkowicie dowolne, jest ono bowiem ograniczone przez wymogi zawarte w art. 7 kpa , a więc winna brać pod uwagę całokształt okoliczności związanych ze sprawą. W toku postępowania, wbrew zarzutom skarżącego, organy administracji wykazały przesłanki, dla których nie mógł on otrzymać wyższego stanowiska, o wyższym uposażeniu. Organy wskazały bowiem, że dla policjanta o jego kwalifikacjach stanowisko [...], było jedynym, jakie mógł otrzymać. W Komendzie Powiatowej były, co prawda, wolne stanowiska kierownicze: jedno komendanta komisariatu i dwa zastępcy komendanta komisariatu, ale interes służby związany z tym, że wobec skarżącego toczy się postępowanie dyscyplinarne uniemożliwiał mianowanie go na wyższe stanowisko służbowe. Organy słusznie wskazały tu, że gdyby osoba, wobec której toczy się postępowanie dyscyplinarne została mianowana na stanowisko kierownicze, wpłynęłoby to niekorzystnie na dyscyplinę w danej jednostce organizacyjnej Policji. Stąd nie było możliwości mianowania skarżącego na kierownicze stanowisko w jednostkach Policji. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.