II SA/Wa 1894/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. na czynność Komendanta [...] w Z. w przedmiocie wydania świadectwa służby i zaświadczenia o wysokości uposażenia postanawia - odrzucić skargę. Pismem z dnia 01 września 2014 r. J. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność Komendanta [...] w Z. w przedmiocie wydania świadectwa służby i zaświadczenia o wysokości uposażenia po wydaniu przez Sąd Rejonowy dla [...] w [...] Wydział [...] postanowienia z [...] lutego 2009 r. sygn. akt [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] w [...] Wydział [...] z [...] lutego 2009 r. sygn. akt [...], Sąd uznał brak swojej właściwości w sprawie z powództwa J. D. przeciwko Komendantowi [...] w Z. o wydanie świadectwa służby i zaświadczenia o wysokości uposażenia - i sprawę przekazał do rozpoznania Komendantowi [...] w Z. W ocenie skarżącego, Komendant nie wykonał ww. orzeczenia Sądu. Skarżący podniósł, że [...] sierpnia 2014 r. doręczono skarżącemu pismo Komendanta Centrum [...] w Z. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], informujące o "rzekomym" wykonaniu postanowienia Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych oraz postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] w [...] Wydział [...] z [...] lutego 2009 r. sygn. akt [...], a także pismo zwane zaświadczeniem. Zdaniem skarżącego, czynność ta jest niepraworządna – poświadcza nieprawdę. W opinii skarżącego, Komendanta [...] w Z. nie wykonał ww. postanowień – nie wszczął postępowania administracyjnego z czynnym udziałem skarżącego, nie zebrał i nie wykorzystał właściwego materiału dowodowego, a w rezultacie dokonał nieprawidłowych ustaleń w sprawie. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Zdaniem pełnomocnika organu, zaświadczenie nie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Pełnomocnik organu podniósł, że skarżący wniósł skargę przed uprzednim wyczerpaniem przysługujących skarżącemu środków zaskarżenia. W ocenie pełnomocnika organu, skarżący nie ma racji, zarzucając organowi niewykonanie postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] w [...] Wydział [...] z [...] lutego 2009 r. sygn. akt [...]. W ocenie pełnomocnika organu, jedyną dopuszczalną interpretacją żądań skarżącego, zawartych w powództwie, które zakończyło się wydaniem ww. postanowienia, było przyjęcie, że skarżący wnosi o wydanie zaświadczenia w sprawie ostatnio zajmowanego przez niego stanowiska służbowego w [...] i wysokości przysługującego mu uposażenia. Pełnomocnik organu oświadczył, iż organ wykonał ww. postanowienie Sądu, jak również postanowienie organu wyższej instancji – Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z [...] lipca 2014 r. nr [...] (postanowienie, którym Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych uznał zażalenie J. D. na niezałatwienie przez Komendanta [...] w Z. sprawy przekazanej postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] w [...] Wydział [...] z [...] lutego 2009 r. sygn. akt [...] w terminie, i wyznaczył dodatkowy siedmiodniowy termin organowi pierwszej instancji na załatwienie sprawy), wydając skarżącemu zaświadczenie, w oparciu o dane znajdujące się w jego posiadaniu (w dniu [...] sierpnia 2014 r. doręczono skarżącemu zaświadczenie pismem nr [...] z [...] sierpnia 2014 r.). Pełnomocnik organu wyjaśnił, że Komendant [...] w Z. nie będąc właściwym do ustalenia daty zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej oraz do ustalenia wysokości uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku nie miał możliwości wydać zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego, niezgodnie z treścią posiadanych dokumentów źródłowych znajdujących się w jego posiadaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Wyjaśnić należy, iż wskazane w art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, inne niż decyzja bądź postanowienie akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, to akty lub czynności które łącznie spełniają następujące kryteria: - nie mają charakteru decyzji lub postanowienia; - są podejmowane w sprawach indywidualnych; - muszą mieć charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w tym zakresie działalność administracji została poddana sądowej kontroli; - dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem określonego działania) organu administracji, a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisów prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (patrz: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 29-30.). Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ppsa, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1 powołanego art.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 powołanego art.). W myśl art. 52 § 3 ppsa, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 ppsa, skargę do sądu wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 ppsa). W rozpoznawanej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił czynność Komendanta [...] w Z. w przedmiocie wydania świadectwa służby i zaświadczenia o wysokości uposażenia po wydaniu przez Sąd Rejonowy dla [...] w [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowienia z [...] lutego 2009 r. sygn. akt [...]. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl art. 58 § 3 ww. ustawy, sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Przesłanką dopuszczalności postępowania przed sądem administracyjnym w odniesieniu do skarg na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, jest uprzednie wezwanie na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie skarżący przed złożeniem skargi winien był wezwać na piśmie organ do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z odpowiedzi na skargę oraz akt administracyjnych skarżący takiego wezwania nie wniósł, co powoduje, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.