II SA/Wa 1895/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Stanisław Marek Pietras, , Protokolant starszy sekr. sądowy Sylwia Rosińska-Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2017 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku energetycznego - oddala skargę- Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dni [...] sierpnia 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a., art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1659) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] odmawiającą przyznania P. K. dodatku energetycznego. W uzasadnieniu powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało, iż P.K. wystąpił z wnioskiem o przyznanie dodatku energetycznego. Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. Prezydent [...] odmówił przyznania P.K. dodatku energetycznego, bowiem wnioskodawca nie spełniał ustawowo określonych przesłanek uzasadniających przyznanie wnioskowanego świadczenia, w szczególności nie został mu przyznany dodatek mieszkaniowy. W odwołaniu od decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. P. K. zakwestionował podjęte przez organ I instancji rozstrzygnięcie, jako wydane z naruszeniem prawa materialnego i przepisów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie stwierdziło podstaw do uwzględnienia odwołania i wskazanym na wstępie rozstrzygnięciem utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż zagadnienie dodatków energetycznych reguluje ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059 ze.zm.). Stosownie do art. 5c ust. 1 tej ustawy, odbiorcy wrażliwemu energii elektrycznej przysługuje zryczałtowany dodatek energetyczny. Zgodnie zaś z definicją zawartą w art. 3 pkt 1 3c tej ustawy, odbiorca wrażliwy energii elektrycznej to osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy w rozumieniu art. 2 ust 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U z 2013 r. poz. 966), która jest stroną umowy kompleksowej lub umowy sprzedaży energii elektrycznej zawartej z przedsiębiorstwem energetycznym i zamieszkuje w miejscu dostarczania energii elektrycznej. W rozpatrywanej sprawie, na mocy decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] Prezydent [...] odmówił przyznania P. K. dodatku mieszkaniowego. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 maja 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 1421/15 organ II instancji stwierdził, iż dodatek energetyczny jest świadczeniem wypłacanym obok dodatku mieszkaniowego osobie, która wystąpi o jego przyznanie odrębnym wnioskiem, inicjując w ten sposób odrębne postępowanie w sprawie przyznania dodatku energetycznego. Nie istnieje automatyzm w przyznawaniu dodatku mieszkaniowego i dodatku energetycznego. Otrzymanie każdego z nich wymaga oddzielnych wniosków i spełnienia różnych kryteriów ustawowych określonych w dwóch różnych ustawach. Dodatek energetyczny jest przyznawany począwszy od miesiąca złożenia wniosku, po spełnieniu przez wnioskodawcę warunków jego przyznania wskazanych w ustawie, w tym zwłaszcza po wykazaniu, że wnioskodawca ma status odbiorcy wrażliwego energii elektrycznej, czyli ma przyznany dodatek mieszkaniowy. Przyznanie dodatku mieszkaniowego na rzecz odbiorcy energii elektrycznej uprawnia go do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie dodatku energetycznego, natomiast brak przyznanego dodatku mieszkaniowego uniemożliwia przyznanie dodatku energetycznego. Przyznanie dodatku mieszkaniowego jest jednym z warunków przyznania dodatku energetycznego, a nie jedynym warunkiem jego przyznania. Biorąc powyższe pod uwagę organ II instancji podkreślił, iż decyzja w sprawie dodatku energetycznego nie zależy od uznania organu administracji. Kryteria jakie należy uwzględnić wynikają z norm prawnych, mają charakter obiektywny i obowiązują wszystkie osoby wnioskujące o przyznanie dodatku energetycznego niezależnie od wieku, statusu społecznego, sytuacji materialnej, czy zdrowotnej. W świetle przedstawionych przepisów nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez P. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. skarżący zawnioskował o zobowiązanie Prezydenta [...] do wydania decyzji przyznającej dodatek energetyczny, zgodnie z wnioskiem strony z dnia 31 maja 2016 r. W skardze skarżący podniósł, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego, tj.: 1) art. 2 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, poprzez ich błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że skarżący nie spełnia przesłanek do przyznania dodatku mieszkaniowego, 2) art. 4 ww. ustawy, poprzez błędną wykładnię tego przepisu, polegającą na przyjęciu, że skarżący nie prowadzi gospodarstwa domowego w lokalu nr [...] przy ul. [...], 3) art. 7 ust. 3 tej ustawy, poprzez nieprzeprowadzenie wywiadu środowiskowego przez SKO w [...] i odmowę przyznania dodatku mieszkaniowego z przyczyn innych niż wymienione w tym przepisie, 4) art. 5 ust. 1 ustawy o utrzymaniu w czystości i porządku w gminach, poprzez jego wykładnię skutkującą przyjęciem, iż niewywiązywanie się przez skarżącego z obowiązków pozbywania się nieczystości stałych, zgodnie postanowieniami tej ustawy, oznacza, iż nie zamieszkuje on w przedmiotowym lokalu, 5) art. 25 Kodeksu cywilnego oraz art. 52 ust. 1, art. 47, art. 31 ust. 2, art. 32 ust. 2, art. 7 i art. 67 Konstytucji RP. Ponadto skarżący podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 15 k.p.a., poprzez brak merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów podnoszonych przez stronę oraz wnikliwego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, 2) art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. i art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, co skutkowało wyciągnięciem błędnych wniosków o niezamieszkiwaniu przez skarżącego w ww. mieszkaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 24 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1894/16 (prawomocnym od dnia 19 stycznia 2017 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] o odmowie przyznania P. K. dodatku mieszkaniowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.), uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 p.p.s.a. - decyzji organu I instancji wykazała, że decyzje te nie naruszają prawa. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z tego powodu Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedstawienie powodów, które przesądziły o takiej ocenie kontrolowanej sprawy, rozpocząć należy od przypomnienia, że kontroli poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. o odmowie przyznania P. K. dodatku energetycznego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 3 pkt 13c, art. 5c i art. 5d ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. poz. 1059 ze zm.). Z przepisów tych wynika, że dodatek energetyczny przysługuje tzw. odbiorcy wrażliwemu energii elektrycznej, zdefiniowanemu w art. 3 punkt 13c ustawy i jest przyznawany w drodze decyzji wydawanej przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta na wniosek odbiorcy wrażliwego energii elektrycznej. Odbiorcą wrażliwym energii elektrycznej jest osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, która jest stroną umowy kompleksowej lub umowy sprzedaży energii elektrycznej zawartej z przedsiębiorstwem energetycznym i zamieszkuje w miejscu dostarczania energii elektrycznej. Dodatek energetyczny jest wypłacany w okresach miesięcznych, do dnia 10 każdego miesiąca z góry, z wyjątkiem miesiąca stycznia, w którym dodatek energetyczny wypłaca się do 30 stycznia danego roku i miesięcznie stanowi on 1/12 kwoty rocznej dodatku energetycznego ogłaszanej przez ministra właściwego do spraw gospodarki, na podstawie art. 5c ust. 4 ustawy. Powyższe regulacje prawne wskazują, iż dodatek energetyczny jest świadczeniem wypłacanym obok dodatku mieszkaniowego osobie, która wystąpi o jego przyznanie odrębnym wnioskiem, inicjując w ten sposób osobne postępowanie w sprawie przyznania dodatku energetycznego. Otrzymanie powyższych dodatków wymaga oddzielnych wniosków i spełnienia różnych kryteriów ustawowych określonych w dwóch różnych ustawach. Nie istnieje zatem automatyzm w przyznawaniu dodatku mieszkaniowego i dodatku energetycznego. Dodatek energetyczny jest przyznawany począwszy od miesiąca złożenia wniosku (por. m.in. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 19 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Bk 1130/14 - opublikowany na stronach internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl), po spełnieniu przez wnioskodawcę warunków jego przyznania wskazanych w ustawie, w tym zwłaszcza po wykazaniu, że wnioskodawca ma status odbiorcy wrażliwego energii elektrycznej, czyli ma przyznany dodatek mieszkaniowy. Przyznanie dodatku mieszkaniowego na rzecz odbiorcy energii elektrycznej uprawnia go do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie dodatku energetycznego, natomiast brak przyznanego dodatku mieszkaniowego uniemożliwia przyznanie dodatku energetycznego. W celu przyznania dodatku energetycznego organ zobligowany jest ustalić czy: wnioskodawcy przyznano dodatek mieszkaniowy w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wnioskodawca jest stroną umowy kompleksowej lub umowy sprzedaży energii elektrycznej zawartej z przedsiębiorstwem energetycznym oraz zamieszkuje w miejscu dostarczania energii elektrycznej. Jak trafnie zauważyło Kolegium Odwoławcze, przyznanie dodatku mieszkaniowego jest jedynie jednym z warunków przyznania dodatku energetycznego. Jednakże niespełnienie tego warunku skutkować musi odmową przyznania dodatku energetycznego, choćby wnioskodawca spełniał pozostałe warunki przewidziane ustawą do otrzymania dodatku energetycznego. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ nie miał podstaw do przyznania skarżącemu dodatku energetycznego, ponieważ nie posiadał on statusu odbiorcy wrażliwego energii elektrycznej. Dostrzec należy, że organy administracyjne rozstrzygają sprawy administracyjne na podstawie stanu faktycznego i prawnego z dnia orzekania. Jak wynika z analizy akt administracyjnych, decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. Prezydent [...] odmówił przyznania P. K. dodatku mieszkaniowego, a decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. Postanowieniem z dnia 24 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1894/16 Sąd prawomocnie odrzucił skargę P. K. wniesioną na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego. W obrocie prawnym pozostaje więc ostateczna decyzja odmawiającą przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego. Skoro skarżący w dniu wydania zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie, tj. [...] sierpnia 2016 r. nie spełniał warunku w postaci przyznanego mu prawa do dodatku mieszkaniowego, to niemożliwe było przyznanie skarżącemu dodatku energetycznego. Skarżący nie spełniał bowiem ustawowego warunku w postaci przyznania dodatku mieszkaniowego, od którego uzależniono prawo do otrzymania dodatku energetycznego. Prawidłowo zatem odmówiono skarżącemu, jako niebędącemu odbiorcą wrażliwym, przyznania dodatku energetycznego. Na ocenę legalności zaskarżonej decyzji nie mogą mieć wpływu okoliczności podnoszone w skardze, a w istocie kwestionujące odmowę przyznania dodatku mieszkaniowego. Przytoczone powyżej przepisy ustawy Prawo energetyczne w sposób jednoznaczny stanowią, że wnioskodawca w sprawie o przyznanie dodatku energetycznego powinien wykazać, że jest odbiorcą wrażliwym energii elektrycznej, a skarżący wymogu tego nie spełniał. W świetle powyższego, organ nie miał podstaw prawnych do prowadzenia w niniejszym postępowaniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego związanego z uprawnieniem skarżącego do dodatku mieszkaniowego. Jedynym obowiązkiem Kolegium w powyższej kwestii było ustalenie czy ostatecznie rozstrzygnięto sprawę odmowy dodatku mieszkaniowego. Reasumując, stwierdzić należy, że organy orzekające w niniejszej sprawie zgromadziły niezbędny materiał dowodowy, dokonując jego oceny zgodnie z zasadami regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej, a więc zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Z uwagi na ujawnione okoliczności prawidłowo również odmówiły skarżącemu przyznania dodatku energetycznego. Natomiast wydane akty zostały wyczerpująco uzasadnione, zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Organom obu instancji nie można również postawić zarzutu naruszenia prawa materialnego. W tym stanie rzeczy, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.