II SA/Wa 1897/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Asesor WSA Joanna Kube (spr.) Protokolant Arkadiusz Koziarski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2005 r. sprawy ze skargi "[...]" spółki z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia na wykonywanie zatrudnienia przez cudzoziemca uchyla zaskarżoną decyzję, stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Minister Gospodarki i Pracy decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] na podstawie art. 17 pkt 2 i art. 104 § 1 oraz art. 138 § 1 kpa, a także art. 87 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001), po rozpatrzeniu odwołania pełnomocnika "[...]" spółki z o. o. z siedzibą w W., od decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r., odmawiającej wymienionej spółce udzielenia zezwolenia na wykonywanie pracy w charakterze członka zarządu przez cudzoziemca P. W. obywatela [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jak wynika z akt sprawy, "[...]" spółka z o. o. w dniu 19 lutego 2004 r. złożyła wniosek o udzielenie przedłużenia zezwolenia na wykonywanie pracy w charakterze członka zarządu przez cudzoziemca P. W. W wyniku przeprowadzonej w firmie "[...]" sp. z o. o. kontroli przestrzegania przepisów ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) ustalono, że P. W. od 19 czerwca 2002 r. do 31 marca 2003 r. pełnił funkcję członka zarządu bez stosownego zezwolenia. Cudzoziemiec fakt ten potwierdził. Wymieniony w dniu 10 marca 2003 r. uzyskał zezwolenie na wykonywanie pracy jako członek zarządu, w okresie od 1 kwietnia 2003 r. do 22 maja 2003 r., a następnie w dniu 26 maja 2003 r. przedłużenie zezwolenia na okres od 28 maja 2003 r. do 31 marca 2004 r. Wojewoda [...] uzasadniając decyzję z dnia [...] kwietnia 2004 r. wskazał, że cudzoziemiec od 19 czerwca 2002 r. do 31 marca 2004 r. wykonywał pracę pełniąc funkcję członka zarządu, bez zezwolenia wojewody na wykonywanie pracy, czym naruszony został § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców (Dz. U. z 2001 r. , Nr 153, poz. 1766). Tym samym naruszone zostały Kryteria wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę w RP, ustalonych w rozporządzeniu nr 53 Wojewody Mazowieckiego z dnia 27 czerwca 2002 r. (Dz. Urzędowy Województwa Mazowieckiego z dnia 30 czerwca 2002 r. nr 171 , poz. 3768). Podano, że wszyscy cudzoziemcy pełniący funkcję w zarządach osób prawnych zobligowani zostali do posiadania zezwolenia na pracę od 1 kwietnia 2002 r. (§ 2 ust. 14 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie wykonywania pracy przez cudzoziemców bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę (Dz. U. Nr 153, poz. 1765). Wojewoda wskazał, że pracodawca w dniu 31 października 2003 r. złożył w trybie art. 75 kpa niezgodne z prawdą oświadczenie podając, że cudzoziemiec nie naruszył obowiązujących w RP przepisów. Także niezgodnie z prawdą oświadczono, że P. W. pełnił funkcję członka zarządu nie dłużej niż 30 dni w roku kalendarzowym. Powyższe skutkuje, zgodnie z ust. 2 pkt b powołanych Kryteriów wydawania przyrzeczeń i zezwoleń na pracę cudzoziemców nieposiadających zezwolenia na osiedlenie się ani statusu uchodźcy w RP, odmową wydania zezwolenia. Minister Gospodarki i Pracy uzasadniając zaskarżoną do Sądu decyzję, którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2004 r., nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i stwierdził, że ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu mimo ogólnego brzmienia w art. 2 ust. 1 pkt 22 b definiuje wykonywanie pracy również jako pełnienie funkcji w zarządach osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą. Regulację tę utrzymuje również w art. 2 ust. 1 pkt 40 ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Dokumentem stwierdzającym prowadzenie bądź zawieszenie działalności gospodarczej, jest wypis z krajowego Rejestru Sądowego. W skardze do Sądu pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: art. 7 i 80 kpa, art. 2 ust. 1 pkt 40 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez błędną wykładnię, naruszenie art. 2 ust. 1 ustawy z 19 listopada 1999 r. Prawo o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.), naruszenie § 2 pkt 14 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2001 r. w sprawie wykonywania pracy przez cudzoziemców bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę poprzez błędną wykładnię definicji prowadzenia działalności gospodarczej, naruszenie § 3 ust. 2 f pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wydawania przyrzeczeń zezwoleń na pracę cudzoziemców poprzez błędne przyjęcie, że P. W. naruszył przepisy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu pełniąc funkcję członka zarządu bez stosownego zezwolenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska prawnego zawartego w zaskarżonej decyzji. Organ zwrócił uwagę, że główną podstawą wydania decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia na wykonywanie pracy przez cudzoziemca był fakt naruszenia ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stwierdzony w trakcie kontroli Wydziału Kontroli Legalności Zatrudnienia Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, ale z powodów całkowicie odmiennych, aniżeli podniesiono w skardze. Zezwala na to treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a mianowicie sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Decyzja administracyjna jest prawidłowa tylko wtedy, jeżeli została podjęta i wydana przez właściwy organ administracji publicznej, we właściwym trybie i na podstawie właściwych przepisów. Każda decyzja administracyjna winna w całości lub w części jednak kompleksowo w zakresie swego rozstrzygnięcia, załatwić daną sprawę administracyjną przez podanie wszystkich istotnych jej elementów. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji był przepis art. 87 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Jak wynika z sentencji tej decyzji na podstawie art. 138 § 1 kpa rozstrzygnięto o utrzymaniu w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na wykonywanie pracy w charakterze członka zarządu przez P. W. Niewątpliwym jest, że przedmiotem sprawy był wniosek z dnia 12 lutego 2004 r. złożony przez [...]" spółkę z o. o. z siedzibą w W. o przedłużenie zezwolenia na wykonywanie pracy przez cudzoziemca na terytorium RP. Należy zwrócić uwagę, że organ I instancji w dniu [...] kwietnia 2004 r. wydał decyzję właśnie w tym przedmiocie, co wyraźnie zostało wyrażone zarówno w sentencji jak i w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia. Zgodnie z przepisem art. 88 ust. 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji, na wniosek pracodawcy wojewoda może przedłużyć przyrzeczenie i zezwolenie na pracę cudzoziemca. Z powołanego przepisu jednoznacznie wynika, że zezwolenie na pracę i przedłużenie zezwolenia na pracę to dwie różne sfery rozstrzygnięć decyzyjnych. W kontrolowanej sprawie brak jest rozdzielenia tych sfer. Minister jako organ II instancji, mimo iż utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, to jednak w treści zarówno sentencji jak i uzasadnienia decyzji odniósł się w istocie do odmowy udzielenia zezwolenia na zatrudnienie cudzoziemca, co w przypadku wydania decyzji o odmowie przedłużenia zezwolenia na wykonywanie pracy przez cudzoziemca na terytorium RP nie powinno mieć miejsca. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie zarówno sentencja jak i uzasadnienie zaskarżonej decyzji są odmienne, a co najmniej niespójne wobec sentencji oraz uzasadnienia rozstrzygnięcia organu I instancji. Decyzja administracyjna powinna wskazywać ustalony przez organ stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej, a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać, jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają, którym normom prawnym zastosowanym w sprawie zgodnie z art. 107 § 1 kpa. Decyzja wydana w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 107 § 1 kpa. Organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że organ ma obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. Decyzja wydana w tym trybie powinna odzwierciedlać proces subsumcji prawa w postępowaniu odwoławczym. Ocenie Sądu nie podlega sama osnowa decyzji, ale decyzja jako całość, a więc łącznie z uzasadnieniem. Mając na względzie powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, w pkt 1 na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na mocy art. 152 tej ustawy.