II SA/Wa 1897/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Asesor WSA Jacek Fronczyk, Asesor WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Protokolant Michał Sułkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi E.F. na niewykonanie przez Ministra Obrony Narodowej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1342/05 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2005 r., nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji w sprawie uposażenia -oddala skargę- W dniu [...] października 2006 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga E.F. z dnia [...] sierpnia 2006 r., w której skarżący zarzucił Ministrowi Obrony Narodowej m.in. pozostawanie w bezczynności po wyroku tegoż Sądu z dnia 17 lutego 2006 r., sygn. akt 1342/05 oraz wniósł o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 154 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie wskazując, że nie pozostaje w bezczynności, bowiem sprawę z wniosku skarżącego w przedmiocie wykonania ww. wyroku Sądu postanowieniem przekazał według właściwości Szefowi Generalnego [...] Wojska Polskiego. Z ustaleń organu i akt administracyjnych wynika następujący stan sprawy: Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] maja 2005 r., nr [...] uchylił decyzję dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. z dnia [...] lipca 2001 r., w przedmiocie ustalenia E.F. wysokości 12-miesięcznego uposażenia, nakazując wypłatę przedmiotowego świadczenia z uwzględnieniem odpowiednich składników uposażenia. W wyniku rozpoznania skargi wniesionej przez E.F. na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 lutego 2006 r., sygn. akt 1342/05 stwierdził nieważność decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2005 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku sąd podniósł, że zgodnie z § 1 ust. 1 oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad postępowania i właściwości organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych oraz członków ich rodzin (Dz. U. Nr 133, poz. 689 ze zm.), wojskowym organem emerytalnym właściwym do ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego oraz wypłaty świadczeń z tytułu tego zaopatrzenia jest dyrektor wojskowego biura emerytalnego. Zatem dotyczy to tylko takich świadczeń w ramach zaopatrzenia emerytalnego, które wylicza szczegółowo art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 66 ze zm.). W tych okolicznościach, Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego wydając decyzję z dnia [...] lipca 2001 r. był organem niewłaściwym w przedmiocie objętym tą decyzją. Tym samym została wyczerpana przesłanka stwierdzenia jej nieważności, określona w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., natomiast Minister Obrony Narodowej wydając zaskarżoną decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., dopuścił się rażącego naruszenia tego przepisu. W dniu [...] czerwca 2006 r. E.F. złożył wniosek dotyczący wydania po wyroku Sądu z dnia 17 lutego 2006 r. decyzji w sprawie uposażenia przysługującego po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej i odpraw emerytalnych. Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] przekazał wg. właściwości powyższy wniosek Szefowi [...] Wojska Polskiego. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ podniósł, że zgodnie z art. 96 ust. 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wojskowy organ emerytalny jest tylko płatnikiem świadczeń określonych w art. 95 pkt tej ustawy. Zatem nie jest właściwy do ustalania uprawnień i wysokości należności przysługujących w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Organem władnym do wydania decyzji w tym zakresie jest jednostka wojskowa, w której służył żołnierz zawodowy przed zwolnieniem ze służby. W przypadku skarżącego jest to Szef [...] Wojska Polskiego, będący następcą prawnym Inspektoratu [...] MON. W tych okolicznościach zasadnym stało się przekazanie wniosku strony organowi wojskowemu właściwemu w sprawie jego rozpoznania. Od powyższego postanowienia E.F. wniósł wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, domagając się wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie w związku z zapadłym wyrokiem Sądu z dnia 17 lutego 2006 r. "o częściowym unieważnieniu uprzedniej decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dn. [...].05.2005 r.". Nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku odwoławczego, Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Postanowienie to stało się przedmiotem wniesionej do Sądu skargi z dnia [...] sierpnia 2006 r., w której zawarty został wniosek o ukaranie Ministra Obrony Narodowej grzywną z powodu niewykonania wyroku z dnia 17 lutego 2006 r. Skarga E.F. w części dotyczącej bezczynności organu i wymierzenia grzywny została wyłączona do rozpoznania w odrębnym (niniejszym) postępowaniu sądowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem Minister Obrony Narodowej nie pozostawał w bezczynności po wyroku Sądu z dnia 17 lutego 2006 r. stwierdzającym nieważność decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2005 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W świetle powołanego przepisu organ pozostaje w bezczynności po wydaniu wyroku uchylającego lub stwierdzającego nieważność aktu lub czynności, jeżeli nie rozpoznał sprawy w powtórnym postępowaniu, prowadzonym na skutek wyroku sądowego, mimo upływu terminu określonego w art. 35 k.p.a. Organ nie pozostaje jednak w bezczynności, jeżeli w tym czasie wydał rozstrzygniecie w sprawie, choć zdaniem skarżącego, uczynił to wbrew ocenie prawnej wyrażonej w orzeczeniu Sądu. Na marginesie należy dodać, że niezastosowanie się do ceny prawnej zawartej w wyroku Sądu może być tylko podstawą wyeliminowania orzeczenia z obrotu prawnego, nie może natomiast skutkować ukaraniem organu grzywną (patrz wyrok NSA z dnia 25 maja 201 r., sygn. akt V SA 354/01, publik. ONSA 2002, nr 3, poz. 117). Stwierdzić należy, że grzywna przewidziana w art. 154 § 1 ww. ustawy stanowi swoistą karę za ignorowanie wyroków sądowych oraz pełni rolę środka dyscyplinującego. Jeżeli zostały spełnione przesłanki wskazane w powołanym przepisie to Sąd powinien skargę uwzględnić, chyba że wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy nastąpiło co prawda z uchybieniem terminu, ale jeszcze przed wniesieniem skargi o wymierzenie grzywny do Sądu. Późniejsze dokonanie tych obowiązków, lecz po wniesieniu skargi, choć przed wydaniem orzeczenia w sprawie, nie może stanowić podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi - art. 154 § 3 powołanej ustawy. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu pismem z dnia [...] czerwca 2006 r. wezwał organ do wykonania wyroku. Tym samym uczynił skargę z dnia [...] sierpnia 2006 r. dopuszczalną. Jednakże zauważyć trzeba, że Minister Obrony Narodowej w miesiącu poprzedzającym wniesienie tej skargi wydał dwa postanowienia w toku instancyjnym w przedmiocie uznania się za organ niewłaściwy w sprawie objętej wnioskiem strony o wykonanie wyroku Sądu z dnia 17 lutego 2006 r. i przekazał ją wraz z przedmiotowym wnioskiem organowi właściwemu do wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Nie oceniając w tym postępowaniu prawidłowości wydanego przez Ministra Obrony Narodowej postanowienia o przekazaniu wniosku strony Szefowi [...] Wojska Polskiego, należy stwierdzić, że wskazany organ naczelny nie jest w niniejszej sprawie w toku instancyjnym organem właściwym do ustalania uprawnień i wysokości należności przysługujących skarżącemu w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Zatem nie mógł on uwzględnić wniosku strony i zakończyć postępowania wydając rozstrzygnięcie orzekające co do istoty spawy. W tym stanie rzeczy nie można Ministrowi Obrony Narodowej przypisać bezczynności po wyroku Sądu oraz uwzględnić wniosku strony o wymierzenie grzywny. Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.