II SA/Wa 1897/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1897/17 odrzucającego skargę Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na postanowienie Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu administracyjnym postanawia: 1. odrzucić zażalenie, 2. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis sądowy od zażalenia w kwocie 100 (słownie: sto) złotych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1897/17 odrzucił skargę Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na postanowienie Ministra Edukacji Narodowej w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu administracyjnym. Odpis sentencji postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 2 lutego 2018 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się w aktach sprawy, k-60). W dniu 9 lutego 2018 r. (data prezentaty Sądu), tj. siedmiodniowym terminie przewidzianym do wniesienia zażalenia, profesjonalny pełnomocnik strony skarżącej złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo zatytułowane "Zażalenie", wskazując, że wnosi zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2018 r. odrzucające wniesioną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W przedmiotowej sprawie podstawę wydania zaskarżonego postanowienia Sądu z dnia 12 stycznia 2018 r. stanowił przepis art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., co oznacza, że nie ma podstaw prawnych do złożenia od powyższego postanowienia innego środka odwoławczego niż skarga kasacyjna. Z zestawienia treści art. 173 § 1 z art. 58 § 1 pkt 6 i art. 194 § 1 pkt 1a ww. ustawy wynika bowiem, że na wydane w niniejszej sprawie postanowienie o odrzuceniu skargi przysługuje skarga kasacyjna. W związku z powyższym zażalenie wniesione na orzeczenie, od którego nie przysługuje taki środek zaskarżenia podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalne na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 173 § 1 i art. 194 § 1 pkt 1a ustawy. Stosownie do treści art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Jak wynika z akt sprawy, reprezentujący skarżące Stowarzyszenie profesjonalny pełnomocnik, będący radcą prawnym, wniósł w dniu 9 lutego 2018 r. zażalenie, w siedmiodniowym terminie przewidzianym do wniesienia zażalenia, na przedmiotowe postanowienie Sądu z dnia 12 stycznia 2018 r. doręczone mu w dniu 2 lutego 2018 r. Wyjaśnić należy, że samo nazwanie pisma zażaleniem, choć może być uznane za naruszające art. 46 § 1 pkt 2 w zw. z art. 194 § 3 P.p.s.a., nie może przekreślać możliwości jego oceny jako skargi kasacyjnej, jeżeli taki akurat środek skarżącemu przysługuje. Zasadnie bowiem podnosi się w piśmiennictwie, że mylne bądź niezbyt czytelne oznaczenie pisma przez stronę nie pociąga za sobą ujemnych dla niej następstw, nie tamuje bowiem nadania mu prawidłowego biegu przez sąd (por. m.in. H. Knysiak-Molczyk, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 204). Z tej też przyczyny odrzucenie pisma zatytułowanego "zażalenie", w sytuacji gdy z okoliczności jego złożenia wynikać by mogło, że jest to skarga kasacyjna, nie znajdowałoby uzasadnienia. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie sytuacja taka jednak nie zachodzi. Przede wszystkim należy podkreślić, że strona skarżąca jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, będącego radcą prawnym, w piśmie wskazano, że jest to zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2018 r., odrzucające wniesioną skargę. Brak jest więc podstaw do uznania jasno i precyzyjnie sformułowanego pisma jako skargi kasacyjnej, przy jednoczesnym założeniu, że do tych dwóch środków prawnych znajdują zastosowanie zasadniczo różne rygory prawne (skarga kasacyjna jest środkiem o wysokim stopniu sformalizowania), i to niezależnie od różnych terminów ich wnoszenia (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt I OZ 806/14, dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotowego pisma nie można, również uznać za skargę kasacyjną, bowiem nie zawiera podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, co zgodnie z art. 177a P.p.s.a. jest brakiem nieusuwalnym. Wnosząc skargę kasacyjną profesjonalny pełnomocnik powinien zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. w jej treści wskazać naruszone przepisy, jako podstawy kasacyjne. Wnoszący ma obowiązek literalnego wyliczenia podstaw kasacyjnych oraz określenia, na czym polegało ich naruszenie w ramach obu podstaw kasacyjnych (por. wyrok NSA I GSK 1027/14 z dnia 13.01.2016 r. LEX nr 2032546). Wymagania odnoszące się do skargi kasacyjnej spowodowane są tym, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. Sąd ten może badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające z regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować (por. wyrok NSA z dnia 08.12.2015 r. sygn. akt II OSK 909/14 LEX nr 1989272). O zamiarze wniesienia w niniejszej sprawie zażalenia, a nie skargi kasacyjnej, świadczy również fakt, że wniesione zostało w siedmiodniowym terminie przewidzianym do wniesienia zażalenia, a oprócz jednoznacznego wskazania, że środek odwoławczy z dnia 9 lutego 2018 r. jest zażaleniem na postanowienie Sądu z dnia 12 stycznia 2018 r. o odrzuceniu wniesionej skargi, pełnomocnik skarżącego załączył odpis zażalenia. Czynności te prowadzą do wniosku, że nie była to jedynie omyłka pełnomocnika skarżącego, ale jego rzeczywistą intencją było wniesienie zażalenia. Chociaż zażalenie zostało sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika, co jest wymogiem formalnym przewidzianym dla skargi kasacyjnej, to jednak ze względu na okoliczności wyżej opisane wniesiony środek odwoławczy nie mógł być potraktowany jako skarga kasacyjna (zob. powołane wyżej postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2014 r., sygn. akt I OZ 806/14). W ocenie Sądu powyższe oznacza, że radca prawny, jako profesjonalny pełnomocnik strony skarżącej świadomie złożył zażalenie na postanowienie kończące postępowanie. Sporządzenie i wniesienie zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, od którego przysługuje skarga kasacyjna, a nie zażalenie, wywołuje ten skutek, że zażalenie takie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 383/04, dostępne na wskazanej wyżej stronie internetowej). Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Jednocześnie stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy, należało zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis, wobec odrzucenia zażalenia.