II SA/Wa 19/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. G. o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 19/13 wydanego w sprawie ze skargi P. G. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych postanawia - odrzucić skargę - W dniu 28 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. G. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych – skargę oddalił. Powyżej opisany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stał się prawomocny od dnia 24 maja 2013 r. W dniu 10 czerwca 2013 r. P. G. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem tutejszego Sądu, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 19/13. Skarga ta podpisana została osobiście przez skarżącego P. G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 285 a § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe (§ 1). Skarga, o której mowa w § 1, przysługuje również w wyjątkowych przypadkach od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli strony nie skorzystały z przysługujących im środków prawnych, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych (§ 2). Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch lat od jego uprawomocnienia (art. 285f § 1 ustawy). Skargę nieopłaconą, skargę wniesioną naruszeniem art. 175 § 1 oraz skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym (art. 285f § 3 ustawy). Zgodnie z art. 285l powołanej ustawy do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Stosownie natomiast do art. 175 § 1 i § 2 powołanej ustawy skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis ten nie znajduje zastosowania w przypadku, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i Rzecznik Praw Dziecka. Wniesiona przez P. G. skarga nie spełnia wymogów określonych w art. 175 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga ta nie została bowiem sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Skargi nie sporządziła również inna uprawniona do tego osoba, wymieniona w art. 175 § 2 powołanej ustawy. W konsekwencji skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sporządzona, jak w niniejszej sprawie przez skarżącego, podlega odrzuceniu bez wzywania strony do jej poprawienia lub uzupełnienia (art. 285f § 3 cyt. ustawy). Braki dotyczące zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego są bowiem brakami nieusuwalnymi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 285f § 3 w zw. z art. 285l i art. 175 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.