II SA/Wa 190/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lutego 2006 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości 3. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] października 2005 r. nr [...], na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust.1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), orzekł o uznaniu J. K. z dniem 6 października 2005 r. za osobę bezrobotną i odmówił przyznania prawa do zasiłku. Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania J. K. od tej decyzji, decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu podał, że łączny okres opłacania składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej jest krótszy niż 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, tym samym brak jest podstaw do przyznania prawa do zasiłku. Decyzję Wojewody [...] J. K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej niezgodność z prawem w związku z odmową przyznania prawa do zasiłku. Podała, że w okresie od dnia 28.02.2005 r. do dnia 26.09.2005 r. nie była zobowiązana - w związku z zawieszeniem działalności gospodarczej - do opłacania składek na ubezpieczenie społeczne. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne, wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo podniósł, że ustawodawca uzależnił przyznanie prawa do zasiłku od faktu opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, a nie jedynie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne - o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej - sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. przepisami prawa obowiązującymi w dniu podjęcia zaskarżonego aktu lub czynności. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz.1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego wynika, że sąd nie jest związany granicami skargi i obowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszystkich naruszeń prawa. Sąd stwierdza, że skarga jest zasadna. Jej uwzględnienie następuje jednakże z powodu, które nie były podniesione w skardze. Zgodnie z art. 129 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej również kpa, odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Stosownie natomiast do § 2 powołanego artykułu, odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] października 2005 r. nr [...] wraz z prawidłowym pouczeniem o prawie, terminie i sposobie wniesienia odwołania, doręczona została skarżącej, za pokwitowaniem odbioru, w dniu 6 października 2005 r. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem, termin do wniesienia odwołania od wskazanej decyzji upływał w dniu 20 października 2005 r. Odwołanie do Wojewody [...] od decyzji Prezydenta [...] J. K. złożyła osobiście w Urzędzie Pracy [...] w dniu 14 listopada 2005 r. Przede wszystkim wskazania wymaga, że organ administracji publicznej, do którego wniesiono odwołanie obowiązany jest w pierwszej kolejności ustalić, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione z zachowaniem ustawowego terminu, co jest warunkiem skuteczności tej czynności procesowej. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że odwołanie od decyzji Prezydenta [...] J. K. wniosła po upływie ustawowego terminu. Obowiązkiem Wojewody [...] było wobec powyższego - stosownie do art. 134 kpa - wydanie postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Tymczasem Wojewoda [...], działając jako organ odwoławczy, nie ocenił skuteczności wniesionego środka zaskarżenia i rozpatrzył odwołanie od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2005 r. nr [...], utrzymując tę decyzję w mocy. Działaniem swoim Wojewoda [...] naruszył art. 16 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Organ dokonał bowiem w postępowaniu odwoławczym weryfikacji decyzji ostatecznej, korzystającej, zgodnie z art. 16 § 1 kpa, z ochrony trwałości. Uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.