II SA/Wa 190/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.) Anna Mierzejewska Protokolant Asystent sędziego Monika Michnik-Misterek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi S.G. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz na podstawie art. 50, art. 60 ust. 3 i art. 119 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154) po rozpoznaniu wniosku [...] S. G. o ponowne rozpoznanie sprawy w przedmiocie zwolnienia ze służby uchylił zaskarżony rozkaz personalny szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. w części określającej termin zwolnienia S. G. ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i ustalił nowy termin zwolnienia na dzień [...] grudnia 2010 r., w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu organ wskazał, iż S. G. w dniu [...] sierpnia 2009 r. wystąpił z wnioskiem o zwolnienie ze służby w ABW z dniem [...] lutego 2010 r. w związku z nabyciem pełnych praw emerytalnych. W dniu [...] grudnia 2009 r. Biuro Kadr ABW wezwało S. G. do wskazania, czy raportem z dnia [...] sierpnia 2009 r. zwraca się do Szefa ABW o zwolnienie ze służby na własną prośbę (art. 60 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu – Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154), czy też wycofuje tenże raport. Powyższe było spowodowane informacją uzyskaną z Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, z której wynikało, iż S. G. był funkcjonariuszem Służby Bezpieczeństwa w rozumieniu art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. z 2007 r. Nr 63, poz. 425 ze zm.), lecz nie nabył prawa do emerytury w pełnym wymiarze i w konsekwencji nie mógł być zwolniony ze służby w ABW w oparciu o art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. W dniu [...] grudnia 2009 r. S. G. podtrzymał wolę odejścia ze służby na własną prośbę. W związku z powyższym Szef ABW rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. zwolnił S. G. ze służby w ABW na podstawie art. 60 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. W dniu [...] stycznia 2010 r. skarżący zwrócił się do Szefa ABW z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i zmianę przedmiotowego rozkazu personalnego w części dotyczącej podstawy zwolnienia ze służby, wskazując, iż mylnie zostały zinterpretowane obowiązujące przepisy emerytalne, w szczególności art. 15 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 24, poz. 145). Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Od powyższej decyzji S. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 29 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 664/10 uchylił zaskarżony rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego przepisów o właściwości organu uprawnionego do wydania decyzji w sprawach emerytalnych, bowiem takiej decyzji organ nie wydał, a w zaskarżonym rozkazie rozstrzygał jedynie o zwolnieniu skarżącego ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Sąd uznał też za nieuzasadniony zarzut skarżącego, dotyczący wydania rozkazu personalnego bez podstawy prawnej, gdyż w podstawie wydanej decyzji organ powołał przepisy art. 50 i art. 60 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. Sąd zauważył jednak, iż z uwagi na wystąpienie S. G. ze służby, zawarte w piśmie z dnia [...] grudnia 2009 r., organ bez potrzeby w uzasadnieniach podjętych decyzji dokonał analizy okresów służby funkcjonariusza, w zakresie możliwości jego zwolnienia w związku z nabyciem prawa do emerytury w pełnym wymiarze (art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o ABW i AW). Wyraził jednocześnie pogląd, iż z chwilą złożenia przez S. G. oświadczenia o zwolnieniu go ze służby "na własną prośbę", informacje uzyskane z Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu stały się nieprzydatne do rozstrzygnięcia sprawy na podstawie art. 60 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o ABW i AW. Sąd stwierdził ponadto, że w przypadku, gdy wydana przez organ decyzja uwzględnia żądania strony w całości, to zważywszy na treść art. 107 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ może odstąpić od uzasadnienia takiej decyzji. Złożony przez S. G. wniosek skutkuje wydaniem decyzji, na podstawie której doszło do zwolnienia zainteresowanego zgodnie z jego żądaniem, a zatem – wydając decyzję – organ zrealizował w całości żądanie strony. Uznając, że skarżący, winien wiedzieć na podstawie wydanego rozstrzygnięcia, jaką sytuację prawną kreuje wydana decyzja, Sąd uchylił zaskarżony rozkaz personalny Szefa ABW nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. Jednocześnie wskazał, iż funkcją uzasadnienia jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Analizowane w uchylonym rozkazie personalnym Szefa ABW nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. kwestie, dotyczące uprawnień emerytalnych i wykazywanie w uzasadnieniu rozkazu, że skarżący nie nabył prawa do emerytury w pełnym wymiarze, rozstrzygnięcia nie wyjaśniają, a przeciwnie mogą sugerować, iż organ rozstrzygnął w kwestii zwolnienia również na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o ABW oraz AW. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, rozpoznając sprawę ponownie, wskazał, iż dokonując ponownej merytorycznej i prawnej oceny zasadności wniosku strony z dnia [...] stycznia 2010 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. w części dotyczącej podstawy prawnej zwolnienia ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Wydając rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., Szef ABW uznał w pełni żądanie strony wyrażone w piśmie z dnia [...] grudnia 2009 r. o zwolnienie ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na podstawie art. 60 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. Dodatkowo wskazał, że zgodnie z art. 130 § 2 k.p.a. wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie decyzji. W konsekwencji decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza, który się od niej nie odwołał, uzyskuje moc prawną dopiero od dnia wydania decyzji odwoławczej albo postanowienia kończącego sprawę inaczej. Termin orzeczonego ostatecznie zwolnienia ze służby nie może być wcześniejszy od decyzji ostatecznej w tym przedmiocie. Dlatego też Szef ABW, kierując się kompetencjami merytoryczno-reformacyjnymi, uchylił zaskarżony rozkaz w części dotyczącej daty realizacji zwolnienia ze służby i ustalił nowy termin zwolnienia na dzień [...] grudnia 2010 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. G. zarzucił powyższemu rozkazowi: 1. naruszenie przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego przepisów o właściwości organu emerytalnego, poprzez zastosowanie przepisów dotyczących art. 15, art. 15b ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy ...(t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.) 2. niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2010 r. (sygn. akt II SA/Wa 664/10). Zarzucając powyższe, wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniania pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Zauważyć należy, iż wyrokiem z dnia 29 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie za nieuzasadniony uznał zarzut skargi dotyczący naruszenia przez Szefa ABW przepisów o właściwości organu uprawnionego do wydania decyzji w sprawach emerytalnych, bowiem takiej decyzji organ nie wydał a w zaskarżonym rozkazie rozstrzygał jedynie o zwolnieniu skarżącego ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Stanowisko to Wojewódzki Sąd Administracyjny w tym składzie podziela. Niezasadny jest również zarzut niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 664/10. W wyroku tym Sąd wskazał organowi, aby ten odniósł się do wadliwości decyzji polegającej na niepowiązaniu uzasadnienia z rozstrzygnięciem decyzji. Owa wadliwość miała związek z tym, że z uwagi na wystąpienie S. G. ze służby, zawarte w piśmie z dnia [...] grudnia 2009 r., organ bez potrzeby w uzasadnieniach podjętych decyzji dokonał analizy okresów służby funkcjonariusza, w zakresie możliwości jego zwolnienia w związku z nabyciem prawa do emerytury w pełnym wymiarze (art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o ABW oraz AW). Wskazać należy, iż w zaskarżonej decyzji Organ prawidłowo wskazuje, że podstawą zwolnienia skarżącego ze służby w ABW był art. 60 ust. 3 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154), który stanowi, iż funkcjonariusza zwalnia się ze służby w terminie 6 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Skarżący raportem z dnia [...] sierpnia 2009 r. wystąpił z wnioskiem o zwolnienie ze służby w związku z nabyciem pełnych praw emerytalnych. Następnie pismem z dnia [...] grudnia 2009 r. podtrzymał wolę odejścia ze służby na własną prośbę. W tej sytuacji, realizując wniosek skarżącego, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. zwolnił go ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dniem [...] lutego 2010 r. Rozkaz ten w zakresie zwolnienia ze służby został utrzymany w mocy rozkazem personalnym Szefa ABW nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. Prawidłowo również zmieniono datę zwolnienia skarżącego ze służby, bowiem zgodnie z treścią art. 130 § 2 k.p.a. wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie decyzji. W konsekwencji decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza, który się od niej odwołał, uzyskuje moc prawną dopiero od dnia wydania decyzji odwoławczej albo postanowienia kończącego sprawę w inny sposób. Termin zwolnienia ze służby nie może być więc wcześniejszy od daty decyzji ostatecznej w tym przedmiocie. Wskazać zatem należy, iż decyzja została wydana przez właściwy organ i określa w sposób prawidłowy materialnoprawną podstawę zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 r. – ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.