II SA/Wa 1902/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung (spr.) Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz Protokolant specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego oddala skargę Komendant Miejski Policji w S. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., działając na podstawie § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) – obniżył o 30% otrzymywanej stawki z dniem [...] września 2010 r. dodatek służbowy A. S. Powyższe organ I instancji uzasadnił faktem przebywania policjanta na zwolnieniach lekarskich i nierealizowaniem przez wymienionego zadań i czynności wynikających z karty opisu stanowiska pracy. Na podstawie art. 108 k.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Od powyższego rozkazu personalnego A. S. złożył odwołanie, w którym twierdził, iż argumenty przywołane przez organ, uzasadniające obniżenie dodatku służbowego, są niezgodne z obowiązującą wykładnią prawa, zwłaszcza z wykładnią przepisów § 9 ust. 5 i § 8 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), a także przepisów § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej (Dz. U. Nr 98, poz. 890 ze zm.). Ponadto podnosił, iż organ, wydając zaskarżony rozkaz, zastosował błędną interpretację przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 108 k.p.a. i nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. [...] Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2010 r., po rozpatrzeniu odwołania na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu rozkazu personalnego organ wskazał, iż zgodnie z art. 100 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Art. 104 ust. 3 ustawy o Policji wskazuje, iż policjant pełniący służbę na stanowiskach innych niż wymienione w ustępie 2 art. 104 za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Zasady przyznania dodatku służbowego oraz jego wysokość, a także obniżania i cofania przewidują przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Zgodnie z § 9 ust. 2 cytowanego rozporządzenia przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Wysokość dodatku nie może przekraczać, zgodnie z § 9 ust. 1 w zw. z § 8 ust, 4 cytowanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., podstawy połowy wymiaru, stanowiącego sumę należnego policjantowi uposażenia zasadniczego oraz dodatku za stopień w stawce ustalonej dla policyjnego stopnia etatowego odpowiadającego zajmowanemu stanowisku służbowemu. Użyte w przepisie sformułowania jednoznacznie wskazują na uznaniowość tego składnika uposażenia i uzależnienie go od indywidualnej oceny pracy policjanta. Decyzja w zakresie przyznania, podwyższania i obniżania dodatku służbowego należy do przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Zgodnie z § 9 ust. 5 cytowanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepis § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. Zgodnie z § 8 ust. 5 pkt 2 dodatek funkcyjny można w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych obniżyć nie więcej niż o 30% otrzymywanej stawki, z zastrzeżeniem ust. 8. Zgodnie z art. 121 ustawy o Policji w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość. Niewątpliwie przerwy w pełnieniu służby i nierealizowanie zadań mają wpływ na wysokość dodatku służbowego. Organ podkreślił, iż sam skarżący nie kwestionuje faktu, iż z uwagi na zwolnienie lekarskie nie wykonywał żadnych obowiązków służbowych. Organ odwoławczy wskazał, iż analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że dodatki do uposażenia przysługują policjantowi za faktyczne wykonywanie obowiązków lub pełnienie służby na stanowisku, z którym dodatek ten jest związany, nie zaś z tytułu mianowania na określone stanowisko. Ponadto wysokość dodatku pozostawiona została uznaniu przełożonego, który w zależności od własnej oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych może obniżyć dodatek nie więcej niż o 30% otrzymywanej stawki. Uznaniowość wysokości dodatku służbowego oznacza również, że nawet policjanci wykonujący te same zadania służbowe mogą posiadać dodatek służbowy w różnej wysokości. Taki charakter dodatku sprawia, że policjant nie może skutecznie kwestionować wysokości dodatku, o ile jest ona zgodna z obowiązującymi przepisami. W rozpatrywanej sprawie skarżący przebywał od dnia [...] kwietnia 2010 r. do dnia [...] maja 2010 r. oraz od dnia [...] czerwca 2010 r. do dnia wydania zaskarżonego rozkazu personalnego przez organ I instancji na zwolnieniach lekarskich – łącznie 112 dni – w związku z powyższym w tym czasie nie realizował obowiązków i zadań służbowych. Podczas absencji chorobowej obowiązki skarżącego realizowali inni policjanci. Długotrwała przerwa w pełnieniu służby i nierealizowanie zadań mają wpływ na wysokość dodatku służbowego. Organ odwoławczy wskazał, iż należy zgodzić się z twierdzeniami strony, iż zasady przeprowadzania opiniowania i sporządzania ocen okresowych zostały określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej. Negatywna ocena sposobu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, powodująca obniżenie dodatku służbowego policjanta powinna znaleźć odzwierciedlenie w opinii służbowej i ocenie okresowej sporządzonych przez właściwych przełożonych. Jednakże w wymienionym rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 r. określono również terminy przeprowadzania opiniowania i sporządzania ocen okresowych funkcjonariuszy Policji. Ostatnia opinia służbowa A. S. została sporządzona w dniu [...] maja 2010 r. za okres służby od dnia [...] maja 2007 r. do dnia [...] maja 2010 r., natomiast ostatnia ocena okresowa sporządzona w dniu [...] maja 2010 r. obejmowała okres służby od dnia [...] maja 2009 r. do dnia [...] maja 2010 r. Zgodnie z § 8 ust. 2 wymienionego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 r. bezpośredni przełożony sporządza okresową ocenę co najmniej raz w każdym roku służby z zastrzeżeniem ust. 4-6. Przed wydaniem rozkazu o obniżeniu dodatku służbowego organ I instancji nie był zobligowany do sporządzenia kolejnej opinii służbowej, czy też oceny okresowej. Długotrwała choroba stanowi podstawę do obniżenia dodatku służbowego, gdyż w tym okresie policjant nie wykonuje faktycznie żadnych zadań i czynności służbowych. Ocena sposobu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych powinna być dokonywana na bieżąco i właściwy przełożony w zależności od tej oceny ma prawo podejmować decyzje, korzystając z instytucji określonych w przepisach prawa. Odnosząc się do zarzutu strony naruszenia dyspozycji przepisów art. 108 k.p.a., organ stwierdził, iż stosownie do § 1 art. 108 k.p.a. decyzji, od której służy odwołanie może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Ustalenie zaistnienia przesłanek nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności należy do organu administracji publicznej. Organ ten zobowiązany jest poczynić w tym zakresie niezbędne ustalenia w każdej sprawie i na każdym etapie postępowania. W rozpatrywanej sprawie rygor natychmiastowej wykonalności należało nadać zaskarżonej decyzji z uwagi na ważny interes społeczny wyrażający się koniecznością niezwłocznego obniżenia dodatku służbowego policjantowi niewykonującemu obowiązków służbowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz w złożonym na rozprawie oświadczeniu z dnia [...] stycznia 2011 r. A. S. zaskarżonej decyzji zarzucił błędną interpretację § 9 ust. 5 i § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Strona zarzuca organowi obrazę przepisów art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) i przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261 ze zm.), a także błędną wykładnię przepisów § 11 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej (Dz. U. Nr 98 poz. 890 ze zm.). Ponadto skarżący podnosi, iż organ zastosował niewłaściwą interpretację przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezgodne z prawem zastosowanie dyspozycji art. 108 k.p.a. oraz naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 100 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) stanowi, że uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Kwestię dodatków do uposażenia reguluje art. 104 ww. ustawy i wydane na podstawie upoważnienia ustawowego rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.). Policjantowi za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może zostać przyznany dodatek służbowy (art. 104 ust. 3 ustawy o Policji). Przyznanie dodatku i jego wysokość jest zależna od oceny wywiązywania się policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Zgodnie z § 9 ust. 5 cytowanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepis § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. Zgodnie z § 8 ust. 5 pkt 2 dodatek funkcyjny można w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych obniżyć nie więcej niż o 30% otrzymywanej stawki, z zastrzeżeniem ust. 8. Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, że dodatki do uposażenia przysługują policjantowi za faktyczne wykonywanie obowiązków lub pełnienie służby na stanowisku, z którym dodatek ten jest związany, nie zaś z tytułu mianowania na określone stanowisko. Ponadto wysokość dodatku pozostawiona została uznaniu przełożonego, który w zależności od własnej oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych może obniżyć dodatek nie więcej niż o 30% otrzymywanej stawki. Uznaniowość wysokości dodatku służbowego oznacza również, że nawet policjanci wykonujący te same zadania służbowe mogą, posiadać dodatek służbowy w różnej wysokości. Taki charakter dodatku sprawia, że policjant nie może skutecznie kwestionować wysokości dodatku, o ile jest ona zgodna z obowiązującymi przepisami. Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy, należy wskazać, iż rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Komendant Miejski Policji w S. obniżył A. S. z dniem [...] września 2010 r. dodatek służbowy o 30% otrzymywanej stawki. Policjant przebywał od dnia [...] kwietnia 2010 r. do dnia [...] maja 2010 r. oraz od dnia [...] czerwca 2010 r. do dnia wydania zaskarżonego rozkazu personalnego przez organ I instancji na zwolnieniach lekarskich – łącznie 112 dni – w związku z powyższym w tym czasie nie realizował obowiązków i zadań służbowych. Podczas absencji chorobowej obowiązki skarżącego realizowali inni policjanci. Długotrwała przerwa w pełnieniu służby i realizowanie zadań mają wpływ na wysokość dodatku służbowego. Przełożony właściwy w sprawach osobowych ma prawo w zależności od oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych obniżyć dodatek nie więcej niż o 30% otrzymywanej stawki. Zgodnie z przepisami art. 81 ust. 1 ustawy o Policji minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe prawa i obowiązki oraz przebieg służby policjantów, uwzględniając właściwości i specyfikę służby w jednostkach organizacyjnych Policji, tryb nawiązywania, zmiany i rozwiązywania stosunku służbowego policjanta, zadania kierowników komórek organizacyjnych właściwych w sprawach osobowych, treść rozkazów personalnych o mianowaniu policjanta na dane stanowisko służbowe lub o zwolnieniu policjanta ze służby, tryb wydawania świadectwa służby i opinii o służbie policjanta, ich wzory, termin żądania sprostowania świadectwa i opinii oraz termin dokonania takiego sprostowania. Korzystając z powyższego upoważnienia, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał w dniu 2 września 2002 r. rozporządzenie w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261 ze zm.). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 wyżej wymienionego rozporządzenia sprawy osobowe policjantów dotyczą w szczególności mianowania, wyznaczania lub powołania na stanowisko służbowe, zwalniania lub odwołania z tego stanowiska oraz należnego na nim uposażenia. Zgodnie z § 3 ust. 3 cytowanego rozporządzenia sprawy osobowe, o których mowa w ust. 1 załatwia się na piśmie w formie rozkazu personalnego, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Zdaniem Sądu przy wydawaniu zaskarżonego rozkazu personalnego organ nie naruszył cytowanych wyżej przepisów ustawy o Policji ani przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. Odnosząc się do zarzutów strony naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej, należy stwierdzić, iż nie znajdują one uzasadnienia. Wydając zaskarżony rozkaz personalny, organ nie naruszył zasad oceny wywiązywania się z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych przez policjanta, od której uzależnione jest obniżenie dodatku. Należy zgodzić się z twierdzeniem, iż zasady przeprowadzania opiniowania i sporządzania ocen okresowych zostały określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej. Negatywna ocena sposobu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych powodująca obniżenie dodatku służbowego policjanta powinna znaleźć odzwierciedlenie w opinii służbowej i ocenie okresowej, sporządzonych przez właściwych przełożonych. Jednakże w wymienionym rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 r. określono również terminy przeprowadzania opiniowania i sporządzania ocen okresowych funkcjonariuszy Policji. Ostatnia, należy dodać iż pozytywna, opinia służbowa A. S. została sporządzona w dniu [...] maja 2010 r. za okres służby od dnia [...] maja 2007 r. do dnia [...] maja 2010 r., natomiast ostatnia ocena okresowa sporządzona w dniu [...] maja 2010 r. obejmowała okres służby od dnia [...] maja 2009 r. do dnia [...] maja 2010 r. Zgodnie z § 8 ust. 2 wymienionego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 r. bezpośredni przełożony sporządza okresową ocenę co najmniej raz w każdym roku służby z zastrzeżeniem ust. 4-6. Przed wydaniem rozkazu o obniżeniu dodatku służbowego organ I instancji nie był zobligowany do sporządzenia kolejnej opinii służbowej, czy też oceny okresowej. Wskazać należy, czego nie kwestionuje sam skarżący, iż przebywał na zwolnieniach od dnia [...] czerwca 2010 r. do dnia wydania zaskarżonego rozkazu personalnego przez organ I instancji oraz od dnia [...] kwietnia 2010 r. do dnia [...] maja 2010 r. Długotrwała choroba stanowi podstawę do obniżenia dodatku służbowego, gdyż w tym okresie policjant nie wykonuje faktycznie żadnych zadań i czynności służbowych. Ocena sposobu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych powinna być dokonywana na bieżąco i właściwy przełożony w zależności od tej oceny ma prawo podejmować decyzje, korzystając z instytucji określonych w przepisach prawa. Rozpatrując zarzut strony naruszenia dyspozycji przepisów art. 108 k.p.a., należy stwierdzić, iż stosownie do § 1 art. 108 k.p.a. decyzji, od której służy odwołanie może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Ustalenie zaistnienia przesłanek nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności należy do organu administracji publicznej. Organ ten zobowiązany jest poczynić w tym zakresie niezbędne ustalenia w każdej sprawie i na każdym etapie postępowania. Należy zgodzić się z organem, że zaskarżonej decyzji należało nadać rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes społeczny wyrażający się koniecznością niezwłocznego obniżenia dodatku służbowego policjantowi niewykonującemu obowiązków służbowych. Dodać przy tym należy, że nieracjonalne wydatkowanie środków pieniężnych z budżetu Policji, niezależnie od ich wysokości, w tym wypłacanie policjantowi dodatku służbowego w kwocie nieadekwatnej do faktycznie realizowanych zadań, jest sprzeczne z interesem społecznym oraz interesem służby. Dlatego niezbędnym jest natychmiastowe wykonanie decyzji zmieniającej taki stan rzeczy. Reasumując, zdaniem Sądu, organ wydając decyzję o obniżeniu skarżącemu dodatku służbowego nie przekroczył granic uznania administracyjnego, ponieważ w sposób należyty przeprowadził analizę sprawy co znalazło odzwierciedlenie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Nadto decyzja nie zawiera również innych wad, które uzasadniałyby stwierdzenie nieważności oraz zastosowanie art. 156 k.p.a. Została ona wydana przez właściwy organ, skierowano ją do właściwej strony postępowania, opierała się na istniejącej wówczas podstawie prawnej, nadawała się do wykonania, a jej wykonalność nie powodowała czynu zagrożonego karą, nie zawiera także wad powodujących jej nieważność z mocy przepisów prawa. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.