II SA/Wa 1903/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.) Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2011 r. sprawy ze skargi R. R. na rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny, oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w P. z [...] września 2010 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości. [...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...], utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] o obniżeniu z dniem 1 października 2010 r. R. R. dodatku służbowego o 20 % otrzymywanej stawki tj. do kwoty 424,00 zł (słownie: czterysta dwadzieścia cztery złote). Organ ustalił następujący stan faktyczny i prawny: Skarżący pismem z dnia 30 lipca 2010 r. poinformował komendanta o zagubieniu legitymacji służbowej. Komendant w związku z powyższym wydał postanowienie z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego na podstawie art. 134 ust. 1 pkt a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). Następnie orzeczeniem komendanta z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] uznano skarżącego winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i ukarano karą dyscyplinarną w postaci nagany. Komendant Miejski Policji w [...] wydał w dniu [...] września 2010 r. rozkaz personalny nr [...] w którym na podstawie art. 104 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) i obniżył z dniem 1 października 2010 r. skarżącemu dodatek służbowy o 20 % otrzymywanej stawki tj. do kwoty 424,00 zł (słownie: czterysta dwadzieścia cztery złote). Skarżący otrzymał powyższy rozkaz personalny i w dniu 23 września 2010 r. wniósł od niego odwołanie do organu. Swoje odwołanie oparł na tym, iż komendant za uzasadniony przypadek o jakim mowa w § 9 ust. 5 rozporządzenia MSWiA w zw. z art. 3 pkt 7 ustawy o Policji, potraktował fakt zagubienia legitymacji służbowej. W ocenie skarżącego komendant podczas wymierzania kary nie wziął pod uwagę stopnia zawinienia. Dodatkowo, skarżący podkreślił, że komendant mógł wziąć pod uwagę okoliczności łagodzące przemawiające za zmniejszeniem kary, takie jak: nieumyślność popełnienia przewinienia, podjęcie starań mających na celu zminimalizowanie skutków utraty legitymacji, oraz dobrowolne poinformowanie przełożonego o utracie legitymacji. Organ po zapoznaniu się z odwołaniem skarżącego wydał wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...] października 2010 r. nr [...]. W jej uzasadnieniu podniósł, słuszność obniżenia dodatku służbowego na podstawie § 9 ust. 5 rozporządzenia MSWiA. Ponadto powołał się na § 8 ust. 8 rozporządzenia MSWiA stanowiący, że obniżenie dodatku funkcyjnego od 20 % do 50 % ma zastosowanie w przypadku naruszenia przez funkcjonariusza Policji dyscypliny służbowej w czasie służby albo podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji organu z dnia [...] października 2010 r. nr [...] oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego Komendanta z dnia [...] września 2010 r. nr [...]. Oprócz argumentów zawartych w odwołaniu od rozkazu personalnego Komendanta z dnia [...] września 2010 r. nr [...], skarżący wskazał, iż w związku z niejasną okolicznością zgubienia legitymacji nie powinien mieć zastosowania § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 rozporządzenia MSWiA . Przepisy te znajdują zastosowanie obligatoryjnie tylko i wyłącznie w przypadku naruszenia przez funkcjonariusza dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. Wobec tego w ocenie skarżącego niezasadnie zastosowano § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 rozporządzenia MSWiA. W odpowiedzi na skargę powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, organ nie znalazł powodów do zmiany stanowiska i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowy rozkaz personalny według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinien zostać wyeliminowany z obrotu prawnego jako wadliwy. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ zastosował właściwy przepis prawa wydając skarżony rozkaz personalny, oraz czy przedmiotem badań organu był ustalony w sprawie stan faktyczny. Jak wynika z treści omawianego rozkazu personalnego, jej podstawą prawną organ uczynił przepis § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152. poz. 1732.). Zgodnie z ww. normą, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu, zaś przepisy § 8 ust. 5 - 8 stosuje się odpowiednio. Treść zacytowanego przepisu wskazuje na to, iż organ w skarżonym rozkazie personalnym powołał właściwą podstawę prawną. Winien więc w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia wykazać, iż stan faktyczny ustalony w sprawie wskazuje na to, iż wobec funkcjonariusza zaistniały "szczególnie uzasadnione przypadki", o jakich mowa w powyższym przepisie. Analiza treści skarżonego rozkazu personalnego wskazuje jednak na to, iż organ badając okoliczność zaistnienia "szczególnie uzasadnionych przypadków", nie odniósł się do stanu faktycznego, jaki ustalił w niniejszej sprawie. Okolicznością niesporną był bowiem fakt ukarania skarżącego karą dyscyplinarną za naruszenie dyscypliny służbowej. Organ w uzasadnieniu skarżonego rozkazu personalnego kilkakrotnie zaś podkreśla, iż przyczyną obniżenia dodatku służbowego było ukaranie funkcjonariusza karą dyscyplinarną za naruszenie dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych. Skarżący trafnie więc zarzuca organowi, iż nie odniósł się on do rzeczywistego stanu faktycznego, jaki miał miejsce w sprawie niniejszej. W orzeczeniu dyscyplinarnym, na które powołuje się organ, nie dokonano sprecyzowania czasu, w którym nastąpiło naruszenie dyscypliny służbowej. Nie istnieją więc podstawy faktyczne, aby w skarżonym rozkazie personalnym przypisywać funkcjonariuszowi naruszenie dyscypliny służbowej w czasie służby. W przedmiocie opisu czynu, za popełnienie którego skarżący został ukarany dyscyplinarnie, organ jest bowiem związany treścią orzeczenia dyscyplinarnego. Nie ma więc możliwości, aby w niniejszym postępowaniu dokonywać nowej oceny czynu, jakiego dopuścił się skarżący i aby ta ocena była sprzeczna z ostatecznym rozstrzygnięciem dyscyplinarnym. W świetle powyższego, w sytuacji gdy wskazana przez organ podstawa faktyczna rozstrzygnięcia odbiega od stanu faktycznego, jaki ustalił organ, należało wyeliminować z obrotu prawnego skarżony rozkaz personalny, jako wadliwy. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do tego, aby analizując występowanie "szczególnie uzasadnionego przypadku", odnieść się do rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. W związku z powyższym, uznając że skarżony rozkaz personalny narusza prawo, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt. 1 wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) Rozstrzygnięcie zawarte w pkt.2 wyroku zostało wydane w myśl art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).